ปลดผนึกหัวใจหวนรัก Love and Redemption: Chapter0003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 กักขัง (1)

คืนนั้นเสวียนจีเก็บเสื้อผ้า เตรียมขึ้นถ้ำแสงฉานพรุ่งนี้เช้า

เหอตันผิงเช็ดน้ำตาไปจัดอาหารแห้งรสชาติดีให้นางไป กล่าวว่า “วันหน้าต้องขยันฝึกวิชานะ...อย่าได้ทำให้ท่านพ่อเจ้าโมโหอีก อยู่ในถ้ำแสงฉานคนเดียว อย่าคิดมาก และก็อย่ากลัว แม่ต้องไปรับเจ้ากลับมาโดยเร็ว”

เสวียนจีพยักหน้ารับคำเนือยๆ

หลิงหลงช่วยนางม้วนผมเป็นสองมวยแบบสตรียังไม่แต่งงานด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ยังกล่าวแบบเด็กๆ ว่า “เสวียนจีเจ้าอย่ากลัว อีกสองวันข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าในถ้ำ! รอข้าดีๆ! ข้าจะดูแลเจ้า”

เหอตันผิงเดิมกำลังเช็ดน้ำตา พอได้ยินนางกล่าวก็หลุดยิ้มออกมา กล่าวอ่อนโยนว่า “เด็กโง่ ถ้ำแสงฉานไหนเลยเป็นที่ที่ผู้ใดจะไปก็ได้! เสวียนจี เจ้าอย่าได้โทษท่านพ่อไร้หัวใจ ถ้ำแสงฉานนั่นเป็นสถานที่ปรมาจารย์บรรพชนเราสร้างไว้เพื่อฝึกปณิธานตนเอง ไว้สำหรับศิษย์ที่มีจิตใจไม่มั่นคง ท่านพ่อให้เจ้าไป ก็เพราะหวังดีกับเจ้า เป็นบุตรสาวเจ้าสำนักยังไม่ต้องพูดถึงว่าต้องเป็นหน้าเป็นตาให้ท่านพ่อ อย่างน้อยก็อย่าทำให้ท่านพ่อต้องเสียหน้า อย่างวันนี้เรื่องเช่นนั้นที่ลานฝึกยุทธ์ ไม่อาจให้เกิดขึ้นได้อีกแล้วเข้าใจไหม”

หลิงหลงไม่รอให้เสวียนจีเอ่ยปาก ก็แย่งกล่าวว่า “ท่านพ่อก็รู้จักแต่รักษาแต่หน้าตา! เห็นอยู่ว่าน้องเสวียนจีสุขภาพไม่ดีนัก ไม่เหมาะกับการฝึกยุทธ์ ท่านพ่อไม่รู้จักสงสาร!”

เหอตันผิงขมวดคิ้วกล่าวว่า “หลิงหลงเจ้าพูดให้น้อยหน่อย! เรื่องของท่านพ่อเจ้าจะว่าได้อย่างไร”

หลิงหลงไม่ยอม เบ้ปากไปยืนบ่นอยู่อีกทาง

เหอตันผิงกุมมือเสวียนจีกล่าวว่า “ในถ้ำเหน็บหนาวและชื้นแฉะ จำไว้ต้องใส่เสื้อผ้าให้หนาสักหน่อย ศิษย์พี่หกจะไปส่งอาหารให้เจ้าทุกวัน หากเกิดล้มป่วยก็ต้องบอกเขา พวกเราจะได้ไปรับเจ้าลงมา” อย่างไรนางก็เป็นผู้เมตตา พร่ำบ่นสั่งสอนมากมาย ล้วนเป็นเรื่องเล็กจุกจิก

รอจนศิษย์รุ่นเล็กหลายคนมาตามไปกินข้าว นางถึงหยุดพูด ได้แต่ถอนหายใจ ลูบหัวเสวียนจี

“อาจารย์หญิง อาจารย์บอกว่าวันนี้จะกินข้าวที่ยอดเขาเสี่ยวหยาง จะได้หารือกับอาจารย์ลุงเหอหยางเรื่องงานชุมนุมปักบุปผาเดือนหน้าไปด้วย คืนนี้ไม่กลับมาแล้ว ขออาจารย์หญิงกับศิษย์น้องทั้งสองตามสบาย”

ศิษย์ผู้หนึ่งกล่าวอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงแล้วก็รู้ว่าเป็นศิษย์พี่หกจงหมิ่นเหยียน

หลิงหลงพอได้ยินว่าเป็นเขา ก็ยิ้มร่าเปิดม่านวิ่งออกไป กล่าวว่า “เช่นนั้น วันนี้ศิษย์พี่หกก็กินข้าวกับพวกเราได้แล้ว”

จงหมิ่นเหยียนลอบทำหน้าผีใส่นาง ไม่กล่าวอันใด เหอตันผิงประคองเสวียนจีเดินออกมา ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าเด็กนี่ ศิษย์พี่จงโตกว่าเจ้าสามปีนะ! ทำเช่นนี้ไม่รู้จักผู้ใหญ่ผู้น้อย! หมิ่นเหยียน ศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์เจ้าไม่อยู่เรือนรับรอง วันนี้ก็พาบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องเจ้ามากินข้าวกันที่นี่ ทุกคนมากินพร้อมหน้าก็ครึกครื้นดี”

จงหมิ่นเหยียนยิ้มรับคำ ก่อนจะยืนตัวตรง เขาเป็นศิษย์รุ่นอักษรหมิ่นที่อายุน้อยที่สุด ต่อจากเขาก็เป็นหลิงหลงกับเสวียนจี นอกจากเขาจะหน้าตาหล่อเหลา ยังฉลาด พูดจาอ่อนหวาน ดังนั้นอาจารย์และอาจารย์หญิงล้วนชอบเขา หลิงหลงก็เอาแต่เกาะติดหาเรื่องโวยวายใส่เขาทุกวัน

เขามองสีหน้าซีดขาวของเสวียนจีที่ยืนอยู่ข้างกายอาจารย์หญิง ราวกับบนใบหน้าน้อยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ในใจอดไม่ชอบใจไม่ได้

เขาไม่ชอบฉู่เสวียนจี นางมักจะมีสีหน้าไร้ความรู้สึก แต่ไรมาไม่เคยยิ้ม ราวกับเป็นท่อนไม้ เข้าใกล้นางแล้ว ก็อดเบื่อหน่ายตามไปด้วยไม่ได้ บรรยากาศรอบๆ ก็ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความเกียจคร้าน เขาเองเกิดมาเป็นคนช่างพูด วาจาเป็นเลิศ แม้แต่อาจารย์ก็กล่อมได้ แต่ไร้หนทางกล่าวเหตุผลหลักการกับเสวียนจี นางน่ารังเกียจยิ่ง ตอนฟังก็เอาแต่พยักหน้าติดๆ กัน เจ้าคิดว่านางยอมรับ ปรากฏว่าหันหลังก็ทำตามใจตนเองต่อ

จงหมิ่นเหยียนตัดสินใจทันทีว่านางยากหยั่งถึง ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง จากนั้นมาก็ไม่พูดกับนางอีก มีแต่หลิงหลงที่ดี ตุ๊กตาน้อยก็ควรจะดูไร้เดียงสาและดูเอาเรื่อง ไม่ควรไม่ต่างอันใดกับหุ่นกระบอก?

เดิมทีเขาหันหลังจะไปตามบรรดาศิษย์พี่มากินข้าวพลันนึกอันใดได้ หันกลับมากล่าวเบาๆ ว่า “ใช่แล้ว อาจารย์มีวาจาฝากถึงศิษย์น้องเสวียนจีว่า อย่าคิดแอบเกียจคร้านอีก ให้ทบทวนตนเองฝึกวิชาในถ้ำให้ดี ครั้งหน้าหากทดสอบ หากยังไม่เป็นเพลงหมัดเสวียนหมิงอีก ก็อย่าได้คิดออกจากถ้ำ”

เสวียนจีส่งเสียง “อ้อ” เสียงหนึ่ง ยังคงไม่มีปฏิกิริยาอันใดมากนัก เดิมจงหมิ่นเหยียนคิดจะดูนางร่ำไห้สักหน่อย บัดนี้กลับรู้สึกไร้สนุก ได้แต่เดินจากไป

ปรากฏว่าวาจาจงหมิ่นเหยียนทำให้บรรยากาศอาหารค่ำเคร่งเครียดอย่างมาก อาจารย์หญิงขอบตาแดง คิดว่าคงแอบร่ำไห้มาพักหนึ่ง แม้แต่หลิงหลงก็หน้าตาเคร่งเครียด ไม่พูดสักคำ จงหมิ่นเหยียนรู้สึกเสียใจ แอบใช้ขาเตะศิษย์พี่รองเฉินหมิ่นเจวี๋ย ให้เขาพูดเรื่องตลกคลายบรรยากาศ

เฉินหมิ่นเจวี๋ยก่อนจะมาคารวะฝากตัวเป็นศิษย์ หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นผู้ช่วยนักเล่านิทาน แต่เล็กได้ฟังเรื่องตลกน่าประหลาด วาจาเป็นเลิศ เขาเห็นทุกคนล้วนไม่กล้าพูด ในห้องนอกจากอาจารย์หญิงก็มีเพียงตนที่อายุมากที่สุด อดกระแอมไอในลำคอไม่ได้ จงใจกล่าวด้วยท่าทีลึกลับว่า “นี่ ระยะนี้สำนักเราจะมีเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง พวกเจ้ารู้ไหม?”

หลิงหลงฉลาดที่สุด รีบรับคำกล่าวว่า “ข้ารู้! ก็คืองานชุมนุมปักบุปผาเดือนหน้าอย่างไร!”

เฉินหมิ่นเจวี๋ยยิ้มลูบคางไร้เครานิ่ง ส่ายหน้าไปมากล่าวว่า “งานชุมนุมปักบุปผาไม่เท็จ แต่เจ้ารู้ไหมงานชุมนุมปักบุปผาครั้งนี้เรื่องสำคัญหลักอยู่ที่ใด?”

หลิงหลงขมวดคิ้วคิดครู่หนึ่ง กล่าวว่า “เรื่องสำคัญหลัก? ไม่ใช่ว่าห้าสำนักใหญ่แต่ละคนส่งศิษย์ที่เก่งกล้ามาแลกเปลี่ยนประลองวิชาเซียนกันหรือ บรรดาศิษย์พี่รุ่นอักษรหมิ่นเรายังไม่ถึงอายุเข้าร่วม หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่ได้รับเลือกแล้ว”

เฉินหมิ่นเจวี๋ยกลับเงียบ เพียงส่ายหน้า บนใบหน้ามีรอยยิ้มบางดูลึกลับแสนน่ารังเกียจ หลิงหลงร้อนใจจนแทบจะจับคอเสื้อเขาบังคับให้รีบพูด

เหอตันผิงยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์พี่ใหญ่เราเป็นผู้ที่หาได้ยาก แต่ยังไม่ถึงอายุร่วมงานชุมนุมปักบุปผา นั่นต้องอายุสิบแปดจึงร่วมได้ หมิ่นเจวี๋ย อย่าได้เอาแต่เล่น รีบว่ามา”

เฉินหมิ่นเจวี๋ยไม่ร้อนไม่รน ถามก่อนว่า “เช่นนี้พวกเจ้ารู้ไหม งานชุมนุมปักบุปผาเหตุใดจึงเรียกว่าปักบุปผา”

จงหมิ่นเหยียนตอบว่า “อันนี้ข้าก็รู้ ผู้ที่ประลองและได้ชัยนั้น จะได้รับการปักดอกโบตั๋นดอกหนึ่งบนเสื้อจากเจ้าหุบเขาหรงแห่งหุบเขาเตี่ยนจิงด้วยตนเอง ดังนั้นจึงชื่อว่าปักบุปผา”

เฉินหมิ่นเจวี๋ยยิ้มกล่าวว่า “ผิดแล้ว! ดอกนั่นไม่ใช่ว่าเจ้าชิงตำแหน่งได้แล้วจะได้ปักโดยง่าย! ไม่เช่นนั้นเจ้าดูงานชุมนุมปักบุปผาครั้งก่อน เจ้าหุบเขาหรงไม่ใช่ว่าไม่ได้ปักให้ผู้ได้ตำแหน่งจากเกาะฝูอวี้หรือ ต้องรู้ว่าดอกไม้นี้ไม่เพียงแต่แค่ดอกโบตั๋น แต่ยังหมายถึงความท้าทายสุดท้ายที่ผู้ชนะการประลองต้องเผชิญอย่างหนึ่ง”

ทุกคนที่ได้ยินคำว่าความท้าทายสุดท้ายเป็นครั้งแรกอดพากันถามกันเองอย่างใคร่รู้ไม่ได้ แม้แต่เสวียนจีก็ตากลมโตมองศิษย์พี่รอง เหอตันผิงย่อมรู้กระจ่างใจ นางเพียงยิ้ม ไม่กล่าวเผย ให้เด็กๆ ได้ทายสนุกกันไป

เฉินหมิ่นเจวี๋ยทำทุกคนอยากรู้แล้วจึงได้กล่าวว่า “ที่เรียกว่าความท้าทายสุดท้าย ก็คือให้ผู้ชนะการประลองสยบมารปีศาจใหญ่ตัวหนึ่ง! แน่นอน มารปีศาจเป็นตัวที่ผู้อาวุโสของเราสยบไว้แล้ว สูญเสียพลังส่วนใหญ่ไปแล้ว ไม่เช่นนั้นศิษย์สามัญต่อให้เก่งกาจเพียงใดจะสยบมันได้อย่างไร แต่พวกเจ้าอย่าได้ดูแคลนความสามารถของมารปีศาจที่บาดเจ็บ แม้พลังส่วนใหญ่เสียหายมาก แต่พลังก็ยังเหลือสามส่วน ไม่ค่อยมีศิษย์รุ่นเยาว์ล้มได้ด้วยตนเอง ไม่เช่นนั้นเพียงแค่ประลองกัน งานชุมนุมปักบุปผาจะทำจนยิ่งใหญ่อลังการได้อย่างไร ตั้งแต่มีการประลองมา ผู้ที่ได้ปักดอกโบตั๋นจริงๆ ไม่เกินสิบคน ดังนั้นมารปีศาจจึงไม่ได้ง่ายดายเช่นที่พวกเจ้าคิด!”

ทุกคนพากันสูดลมหายใจเข้าลึก นี่เป็นสาระอันยอดเยี่ยมของงานชุมนุมปักบุปผานี่เอง หลิงหลงได้ฟังแล้วก็รู้สึกสนุก ถามต่อ “เช่นนั้นศิษย์พี่รอง ท่านรู้ไหมงานชุมนุมปักบุปผาครั้งนี้ มารปีศาจนั่นชื่ออะไร”

เฉินหมิ่นเจวี๋ยกล่าวว่า “เรื่องนี้ยังไม่รู้กระจ่าง แต่ได้ยินว่าก่อนหน้าเขาลู่ไถซานมีสุนัขฟ้าก่อเรื่อง จนชาวบ้านไม่เป็นสุข ข้าเดาว่าครั้งนี้แปดเก้าส่วนก็คือตัวนี้”

หลิงหลงสนอกสนใจ เอาแต่รบเร้าให้เฉินหมิ่นเจวี๋ยกล่าวต่ออีกหน่อย เขาทำหน้าลำบากใจ ถอนหายใจกล่าวว่า “ศิษย์น้องเล็ก มากกว่านี้ข้าเองก็ไม่รู้แล้ว! เจ้าไม่สู้ลองถามอาจารย์หญิง อาจารย์หญิงย่อมต้องรู้เรื่องงานชุมนุมปักบุปผาละเอียดกว่า”

เหอตันผิงพยักหน้า กล่าวว่า “ศิษย์พี่รองของเจ้ากล่าวได้ถูกต้อง หากไม่อาจเอาชนะมารปีศาจนั่นได้ ก็ไม่อาจปักบุปผา ตอนนั้นที่อาจารย์ของพวกเจ้าร่วมงานชุมนุมปักบุปผา เขาอายุน้อยที่สุด แต่กลับเก่งกาจเกินผู้ใด ราวกับเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่งแน่นอนแล้ว ผลปรากฏเสียเปรียบในด่านมารปีศาจนี้ เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงตอนนี้บนร่างกายยังทิ้งรอยแผลยาวไว้รอยหนึ่ง!”

“เช่นนั้นท่านพ่อตอนนั้นสู้กับมารปีศาจใด ท่านพ่อได้รับดอกโบตั๋นหรือไม่”

“เป็นมารปีศาจที่มีชื่อเสียงชื่อว่าเฝยอี๋ มันครองพื้นที่ตะวันตกเฉียงเหนือ ทำให้ที่นั่นฝนไม่ตกอยู่ถึงสามปีเต็ม สุดท้ายอาจารย์ปู่พวกเจ้าจึงได้ร่วมกับผู้อาวุโสสำนักต่างๆ ทุ่มเทรวมกำลังสยบมัน จับมาเป็นด่านสุดท้ายในงานชุมนุมปักบุปผาในปีนั้น ท่านพ่อเจ้าสู้กับมันสองวันสองคืน สุดท้ายจึงชนะ ตอนออกมาทั้งทั่วร่างล้วนมีแต่รอยแผล เกือบสิ้นชีวิต จากนั้นข้า...”

นางพลันนิ่งไม่กล่าวต่อ ใบหน้าแดงเล็กน้อย นางจะบอกอนุชนรุ่นเยาว์พวกนี้ได้อย่างไร จากนั้นนางก็ไม่สนใจสิ่งใด เดินมุ่งเข้าไปกอดเขาร่ำไห้ เขากลับคว้าเอาดอกโบตั๋นที่ได้มายากยิ่งดอกนั้น ปักลงบนผมนางด้วยสองมือสั่นเทา กล่าวยิ้มๆ ว่า “อยากกล่าวมานานแล้ว...ดอกไม้งามคู่ควรหญิงงาม ตอนนี้...นับว่าหาดอกไม้ที่คู่ควรกับเจ้าได้แล้ว”

เฮ้อ เรื่องในอดีตที่หวานล้ำนี้ ค่อยๆ เลือนลางแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา มีเพียงเก็บไว้ในใจนาง ความทรงจำมีคุณค่าเช่นนี้ยังคงสดใหม่อยู่ดังเดิม ราวกับเพิ่งเกิดเมื่อวันวาน

หลังอาหารค่ำ ทุกคนคุยเล่นกันครู่หนึ่ง ปลอบใจเสวียนจีครู่หนึ่งก็ขอลากลับไปพักผ่อน

เหอตันผิงคืนนี้ไม่รู้เสียน้ำตาเจ็บปวดใจไปมากมายเท่าไร กอดบุตรสาวกล่าววาจาเป็นห่วงเป็นใยมากมายเท่าไร แค้นใจที่คืนหนึ่งราวกับสั้นมาก มองดูฟ้าใกล้สางแล้ว

เสวียนจีถือห่อผ้าเล็กๆ เปิดประตูออก เห็นกลางเขามีอาจารย์อาเหอหยางกับศิษย์สองสามคนจากหอเจิ่นเสียถังแต่งกายด้วยชุดยาวสีขาวขลิบแดงอย่างเรียบร้อยยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นเหอตันผิงพวกเขาก็คำนับนอบน้อม พลางกล่าวว่า “คารวะฮูหยินเจ้าสำนัก พวกข้ามาตามคำสั่งเจ้าสำนัก นำศิษย์น้องเสวียนจีไปส่งในถ้ำแสงฉาน”

หอเจิ่นเสียถังมีหน้าที่ลงโทษศิษย์ที่ละเมิดกฎโดยเฉพาะ ฉู่เหล่ยให้พวกเขามารับเสวียนจี เห็นได้ว่ายุติธรรมไร้ความรู้สึกส่วนตน เหอตันผิงอดกำชับอีกครั้งทั้งน้ำตาไม่ได้ ก่อนจูงหลิงหลงที่ร่ำไห้น้ำตานองไปยืนอีกทาง มองดูพวกเขาใช้เชือกทองมัดเสวียนจีไป ประคองนางส่งขึ้นเกี้ยวหยกนิล สี่คนแบ่งออกไปยืนประจำสี่ด้านของคานแบกเกี้ยว ค่อยๆ เคลื่อนพลัง เกี้ยวหนักหลังนั้นก็ลอยขึ้น

“เสวียนจี ไม่ต้องกลัว! แม่จะรีบไปรับเจ้า!” เหอตันผิงพยายามโบกมือให้นางจากด้านล่าง

เสวียนจีเดินมาริมเกี้ยว สีหน้าซีดขาว ดีที่ไม่มีความรู้สึกเสียใจหวาดกลัว นางเห็นมารดาและพี่สาวร้องไห้หนัก ในใจแม้ว่าไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกแปลบๆ เล็กน้อย ดังนั้นจึงตะโกนว่า “ข้าจะต้องปลอดภัย! ท่านแม่ หลิงหลง! อย่าได้เป็นห่วงข้า!”

เสียงจบลง เกี้ยวหยกนิลนั่นก็ลอยขึ้นไป พริบตาก็กลายเป็นจุดดำ มองไม่เห็นอีก

เกี่ยวกับเรื่องเล่าของถ้ำแสงฉาน เสวียนจีเพียงได้ยินมา แต่ไม่เคยไปจริงๆ สักครา ดังนั้นการลงโทษนี้จึงไม่ทำให้นางกลัวอันใด กลับกัน นางยังรู้สึกโชคดี ไม่ว่าอย่างไร ถูกกักตัวก็ดีกว่าถูกตีมาก นางไม่อยากถูกฝ่ามือท่านพ่อ

มารดาให้ห่อสัมภาระนางมาสองห่อ ห่อหนึ่งคือเสื้อผ้า อีกห่อเป็นอาหารแห้งเต็มไปหมด ในแขนเสื้อและอกเสื้อนางก็เต็มไปด้วยของ เป็นของเล่นที่หลิงหลงให้นางไว้คลายเหงา เสียดายเพียงนางตอนนี้ถูกมัดไว้ ไม่อาจมองดูโดยละเอียดได้

ถ้ำแสงฉานอยู่บนยอดเขาอรุณ ยอดเขาอรุณเป็นยอดเขาที่เตี้ยที่สุดในหมู่เขาแรกอรุณ ที่น่าแปลกก็คือที่นี่ไม่มีต้นไม้สักเท่าไร แต่กลับมีสัตวป่าอยู่กันมากเป็นที่หนึ่ง ถ้ำทางธรรมชาติก็มีมาก ถ้ำแสงฉานก็เป็นหนึ่งในถ้ำที่ลึกและใหญ่ที่สุด

เกี้ยวหยกนิลแบกนางไม่ถึงหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ก็มาถึงหน้าปากถ้ำแสงฉาน เสวียนจียื่นหน้าออกมามองนอกเกี้ยว เห็นเป็นพื้นที่ราบสี่เหลี่ยม รอบๆ เป็นต้นสนเสียมาก ที่น่าแปลกก็คือพื้นที่สามฉื่อ[footnoteRef:2]หน้าปากถ้ำแสงฉานจับตัวแข็ง มีสีแดงเข้มราวกับโลหิต ไม่มีต้นหญ้าเติบโต [1: สิบห้านาที ] [2: หนึ่งฉื่อราว 22.7 - 23.1 เซนติเมตร]

ศิษย์หอเจิ่นเสียถังทั้งสี่วางเกี้ยวหยกนิลลง คนหนึ่งปลดเชือกให้นาง อีกคนหยิบห่อผ้าสองห่อของนางลงจากเกี้ยวจึงกล่าวว่า “ศิษย์น้องเสวียนจี พวกเราจะเข้าไปส่งสักหน่อยหนึ่ง”

นางพยักหน้าท่าทีเชื่อฟัง ไม่ถามเหตุใดต้องส่ง หรือว่ากลัวนางวิ่งหนี

ผู้ใดจะรู้ว่าพอเข้าไปจึงเข้าใจ ที่แท้ในถ้ำมีประตูเหล็กบานหนึ่งสูงสิบจ้าง กุญแจบนประตูหนากว่าท่อนขานางเสียอีก ไม่ว่าเข้าไปหรือออกมา ไม่มีกุญแจย่อมได้แต่มองตาปริบๆ ทำอะไรไม่ได้ ช่างเป็นดังคุกโดยแท้ เสียทีที่มีชื่องดงามไพเราะว่าแสงฉาน

เปิดประตูเหล็กออกเดินเข้าไปไม่ถึงหนึ่งเค่อก็มืดมัว มองเห็นหน้าคนชัดเพียงในระยะห้าก้าว เสวียนจีมองไปรอบๆ เห็นพืชตะไคร่น้ำขึ้นตามกำแพงและเพดานถ้ำ ดีใจที่ไม่มีค้างคาว คิดว่าคงมีคนมาขับไล่อยู่ตลอด

เดินไปอีกระยะหนึ่ง พลันได้ยินเสียงน้ำดังจากด้านหน้า คิดว่าน่าเป็นตาน้ำใต้ดินที่นี่

เสวียนจีคิดไม่ถึงว่าถ้ำแสงฉานจะมีอะไรมากมายเช่นนี้ ไม่เพียงปากถ้ำมีประตูเหล็กปิดผนึก หลังเข้ามายังต้องพายเรืออีกหนึ่งเค่อจึงมาถึงที่หมาย ยามนี้นางมองไม่เห็นอะไรแล้ว เอามือมาบังตรงหน้า พยายามจ้องมองก็มองไม่เห็น

ทั้งสี่กระแทกหินจุดไฟจุดคบเพลิง พลันเห็นที่นี่มีคนสร้างห้องจากก้อนหินอย่างไม่ประณีตนัก ด้านในมีเตียงหิน โต๊ะ เก้าอี้ ล้วนเป็นหินชิงสือทั้งก้อน ที่เรียกว่าเตียงก็แค่ก้อนหินที่ราบเรียบอยู่สักหน่อย ด้านบนปูฟางหญ้าชื้นๆ ไว้ชั้นหนึ่ง แม้แต่ผ้าห่มก็ไม่มี

ทั้งสี่คนทิ้งคบไฟพร้อมเทียนอีกสองสามเล่มไว้ให้นาง กล่าวว่า “เช่นนั้น ศิษย์น้องเสวียนจีอยู่ที่นี่ ทำใจให้สงบฝึกวิชาเถอะ พวกเราขอไปก่อน”

เสวียนจีพยักหน้าหงึกๆ ทั้งสี่วางห่อผ้าไว้บนเตียง เห็นสีหน้างุนงงตกใจของนางก็อดทิ้งคบไฟไว้ให้นางไม่ได้ กล่าวว่า “ศิษย์น้องรักษาตัวเองให้ดี! หวังว่าเจ้าจะสำเร็จเร็ววัน”

หลังพวกเขาจากไป ในถ้ำก็คืนสู่ความเงียบอย่างรวดเร็ว หรืออาจกล่าวได้ว่า เงียบงันไร้สรรพเสียง

เสวียนจีแต่ไรมาไม่เคยกลัวการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบจนน่ากลัวเช่นนี้ เหมือนว่าพออยู่นานเข้า ใจนางเองก็เต้นราวกับฟ้าผ่า ถึงกับได้ยินเสียงขยับเต้นตุบของหลอดเลือดและชีพจร

นางนิ่งอึ้งเป็นนาน ก่อนหันกายเดินเข้าไปในห้องหิน ลูบฟางหญ้าบน ‘เตียง’ ไปมา ตามคาด ชื้นแฉะ ไม่รู้ปูไว้นานเท่าไรแล้ว นางได้แต่หยิบเสื้อผ้าหลายชุดออกมาจากห่อผ้า ปูลงบนเตียง ลองลงนอนดู แข็งยิ่ง ยากจะทนรับได้

แต่เล็กนางไม่เคยลำบาก ตอนนี้สิ่งแวดล้อมต่างไปมาก ในที่สุดก็รู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนขึ้นมาจนอยากร้องไห้แล้ว แต่หวนมาคิดอีกที ที่นี่มีนางผู้เดียว แม้ร้องไห้จนเสียงแหบก็ไร้ความหมาย ได้แต่สูดลมหายใจ เหม่อลอยต่อไป ไม่รู้ท่านแม่จะมารับนางเมื่อใด ตอนนี้นางไม่อยากอยู่ที่นี่เลยจริงๆ ไม่อยากแม้แต่น้อย

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร นางเอนตัวลงนอนบนเตียง ฝันไปมากมายอย่างน่าประหลาด เหมือนบิดาจะตีนาง แต่มารดาปกป้องนาง เปลี่ยนไปอีกภาพ จงหมิ่นเหยียนไม่รู้วิ่งออกมาตอนไหน มองนางอย่างเยาะเย้ย กล่าวว่า ‘สมน้ำหน้า ผู้ใดให้เจ้าแอบเกียจคร้าน!’ กล่าวจบเขาพลันเปลี่ยนเป็นศิษย์พี่ใหญ่ตู้หมิ่นหัง ลูบศีรษะนาง รับปากจะช่วยพูดแทนนาง

นางกำลังขอร้องเขาให้ท่านพ่อปล่อยนางออกจากถ้ำ พลันหลิงหลงก็ยกถังน้ำสาดใส่นาง กล่าวว่า ‘เจ้าฝันกลางวันอีกแล้ว รีบตื่นเร็ว!’

นางหนาวสั่น ตกใจตื่นทันที เบื้องหน้าดำมืดไปหมด นางใช้เวลาเป็นนานกว่าจะได้สติคืนมา คบไฟหมดเชื้อแล้ว กว่าจะคลำจนลุกขึ้นมาได้ รู้สึกเพียงแค่ทั้งตัวหนาวเหน็บ ความหนาวเสียดเข้ากระดูก ความชื้นของฟางหญ้าใต้ร่างทะลุผ่านเสื้อผ้า ร่างเล็กสั่นระริก รีบหาเสื้อหลายตัวมาคลุมร่างเอาไว้ทันที

ไม่มีเสียงอันใด ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย ความเงียบและมืดมิดอันน่ากลัวเช่นนี้ เทียบกับความตายแล้วยากยิ่งที่คนเราจะทนรับได้ นางขดตัวกลมอยู่บนเตียงหิน รู้สึกว่าไม่อาจระงับอาการสั่นของร่างกาย นางถึงกับแยกไม่กระจ่างว่าแท้จริงเพราะหนาวจึงสั่น หรือเพราะความกลัวความเหงาเงียบอันไร้ขอบเขตกันแน่

ผ่านไปอีกเป็นนาน นางจึงคิดได้ว่าศิษย์หอเจิ่นเสียถังยังเหลือเทียนกับหินจุดไฟไว้ให้นางอีก นางคลำหาบนเตียงอยู่นาน ในที่สุดก็หาหินจุดไฟเจอ กระทบมันสองสามทีก็จุดเทียน พอมีแสงสว่าง ใจนางก็สงบลงสักหน่อย ขดตัวอยู่บนเตียง จ้องมองไปยังเปลวไฟสีแดงส้มอย่างเหม่อลอย

เทียนมีเพียงสี่เล่ม นางไม่อาจใช้ได้ตลอด ดังนั้นคิดดูแล้ว วันหนึ่งนางต้องเวลาส่วนใหญ่อยู่กับความมืดมากกว่า ที่จริงขอเพิ่มจากจงหมิ่นเหยียนได้ แต่คนผู้นี้ไม่เคยรู้สึกดีกับตนมาโดยตลอดย่อมไม่รับปาก เอ่ยปากแล้วตนถูกหลู่เกียรติตนเอง ไม่สู้ไม่เอ่ยเสียดีกว่า

เวลาในถ้ำนั้นเหมือนชะงักนิ่ง นิ่งไม่ขยับ นางไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร

ไม่มีอันใดให้ทำ ปกตินางก็เหม่อทั้งวันไม่ทำอะไรอยู่แล้ว แต่หากให้นางอยู่คนเดียวเช่นนี้ นางกลับไม่อาจเหม่อลอยได้ ดีที่เอาของเล่นที่หลิงหลงให้มาด้วย เป็นหนังสติ๊กไว้ยิง นกน้อยปั้นจากดิน ยังมีกลองป๋องแป๋งสีแดงอันเล็กๆ

ของเล่นพวกนี้เอามามีประโยชน์อันใด? ทำเอารู้สึกงุนงงเสียจริง

ในขณะที่ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรก็ได้แต่นอนต่อ แต่เตียงหินเย็นเหน็บหนาวเข้ากระดูก นางพลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ ถูกความเงียบเหงาแปลกประหลาดหนึ่งกระทบจนได้แต่สั่นระริก

กลองป๋องแป๋งในอกตกลงบนพื้นเตียง เกิดเสียงดังกังวานใส นางลูบคลำในความมืดคว้าขึ้นมาไว้ในมือ สักพักก็ค่อยๆ หมุนเบาๆ

ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง

กลองป๋องแป๋งเล็กๆ ส่งเสียงกังวานใส

ในสถานที่เงียบเหงาเช่นนี้ เหลือเพียงเสียงนี้เป็นเพื่อนนางแล้ว

นางหมุนต่อ

ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง

เหมือนว่าได้เห็นภาพปีใหม่ครึกครื้น

ศิษย์พี่ใหญ่ใช้ไม้ตีกลองพันด้วยแถบแพรแดงตีกลองใหญ่หนังขุย[footnoteRef:3] หลิงหลงกระโดดโลดเต้นอยู่ด้านหลัง ตีกลองใบเล็กที่เอวของนาง ในอากาศยังมีกลิ่นขนมถั่วแดงหอมหวานที่ท่านแม่ทำ พวกท่านพ่อกำลังสั่งให้บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์เปิดผนึกสุราดีที่เก็บไว้ปีหนึ่งออก [3: สัตว์ประหลาดขาเดียวในตำนาน หน้าเหมือนวัว ตัวเหมือนจระเข้ ]

แท้จริงแล้วนางเป็นคนชอบเรื่องรื่นเริง นางมักเป็นของประกอบฉากล็กๆ ด้านหลังเในงานรื่นเริง เป็นคนที่ถูกมองข้าม ทุกคนล้วนลืมนาง ไม่สนใจมองนาง

เสวียนจีคิดไปมาหลายเรื่องมากมาย ในที่สุดก็ค่อยๆ จมสู่ห้วงนิทรา คิดเรื่องที่ไม่อาจกระทำอันใดและแสนวกวนจิตใจเหล่านี้ไม่ออกอีก