เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 ชายชุดขาว (1)

เฟิงหรูชิงหันหน้าไปมองขันทีที่กำลังตำหนิหลิ่วอวี้เฉินอยู่ข้างๆ นางพูดด้วยท่าทียิ้มแย้ม “หลิวกงกง คนแบบนี้ไม่ต้องให้เข้ามาที่นี่อีก ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขามันขาดสะบั้นลงตั้งแต่วันนั้นแล้ว ข้าไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด”

หลิวกงกงมองดูเฟิงหรูชิงด้วยท่าทีมึนงง นี่คงเป็นครั้งแรกที่องค์หญิงมีท่าทีสันติต่อหน้าผู้คนขนาดนี้ มันทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูก

“องค์หญิง” หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนสี เขามองดูเฟิงหรูชิงที่กำลังจะเดินจากไป จึงรีบเข้าไปขวางหน้า “ท่านพูดอย่างนั้น หมายความว่าอย่างไร”

เฟิงหรูชิงหยุดเดิน นางบ่ายหน้าไปมองหลิ่วอวี้เฉิน พูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้า ตอนนี้ข้าก็ไม่อยากแต่งกับเจ้าก็แค่นั้นเอง ส่วนเรื่องจวนเสนาบดี...เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ถึงอย่างไรเรื่องในอดีตก็เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรไปแยกคนรักออกจากกันเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเจ้า ต่อให้ตอนนี้ข้ารู้สึกเสียดายในสิ่งที่ทำลงไป แต่คงไม่ตามรังควานไม่เลิกรา และยิ่งไม่มีทางให้เสด็จพ่อคิดบัญชีกับท่านเสนาบดี”

เรื่องบางเรื่อง เฟิงหรูชิงก็แยกแยะได้ดี ที่องค์หญิงคนเดิมต้องรับผลกรรมแบบนั้น เพราะเกี่ยวพันกับการแยกคนรักออกจากกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ นางไม่คิดผูกใจเจ็บหลิ่วอวี้เฉินในเรื่องนี้ แต่พร้อมกันนั้น นางก็ไม่อยากเจอหน้าเขาอีก

“ท่าน...พูดจริงหรือ” หลิ่วอวี้เฉินหรี่ตา เอ่ยถามด้วยความสงสัย

ผู้หญิงคนนี้จะปล่อยเขาไปง่ายๆ หรือ คงไม่กระมัง หรือกำลังมีแผนชั่วอะไรที่จะจัดการซวงเอ๋อร์อีก

ถึงอย่างไรเฟิงหรูชิงก็เป็นคนร้ายกาจ มีเรื่องอะไรที่นางทำไม่ได้บ้าง

“ช่างกล้านักนะ” ในที่สุดหลิวกงกงก็ตั้งสติได้ เขาได้ยินที่หลิวอวี้เฉินซักไซ้ จึงพูดเสียงแหลม “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสงสัยในตัวองค์หญิง คุณชายหลิ่ว หากเรื่องวันนี้รู้ไปถึงพระกรรณของฝ่าบาทละก็ จวนเสนาบดีคงรับรองชีวิตท่านมิได้หรอก”

ใบหน้าอันหล่อเหลาของหลิ่วอวี้เฉินเจื่อนลง ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นวังหลวง หาใช่จวนเสนาบดี เขาไม่กล้าทำตัวโอหัง ได้แต่กลั้นความโกรธเอาไว้ แล้วประสานมือทำท่าคารวะเฟิงหรูชิง

“ขอบพระทัยองค์หญิงที่เมตตา ข้าขอทูลลา ซวงเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ”

ก่อนเดินจากไป ถานซวงซวงหันหลังกลับไปมองเฟิงหรูชิงครั้งหนึ่ง นางเม้มริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าอันงดงามดูซีดขาวเล็กน้อย ไร้สีเลือดฝาด

แต่แววตาอันเต็มไปด้วยความสงสัยของนางแสดงออกมาว่าไม่เชื่อว่าเฟิงหรูชิงจะยอมปล่อย

หลิ่วอวี้เฉินไปจริงๆ

เพื่อหลิ่วอวี้เฉิน เฟิงหรูชิงไม่กลัวขายหน้า ต่อให้ต้องบากหน้าก็จะแต่งงานกับเขาให้ได้ แถมยังยอมอยู่เฝ้าเรือนหอสกุลหลิ่วเพียงลำพังเพื่อที่จะได้อยู่กับหลิ่วอวี้เฉิน

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อหลิ่วอวี้เฉิน แม้นางต้องอยู่อย่างน้อยเนื้อต่ำใจในบ้านสกุลหลิ่ว นางก็ไม่ปริปากบ่นสักนิด ถ้าไม่เพราะสุดท้ายนางตัดสินใจวิ่งชนกำแพงเพื่อจบชีวิต ฝ่าบาทก็คงไม่รู้ว่าตั้งแต่นางแต่งงานมาจนบัดนี้ยังไม่เคยได้หลับนอนกับสามีเลยสักครั้ง

เฟิงหรูชิงถอนสายตากลับมาแล้วมองไปที่หลิวกงกง “หลิวกงกง เสด็จพ่อเสด็จกลับมาหรือยัง”

หลิวกงกงพูดด้วยท่าทีนอบน้อม “ทูลองค์หญิง ฝ่าบาทยังว่าราชกิจช่วงเช้าอยู่ ยังไม่เสด็จกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้ารู้แล้ว” เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ “งั้นข้าจะไปเดินเล่นก่อน อีกประเดี๋ยวค่อยกลับมาหาเสด็จพ่อ”

ความจริงแล้ว ในความทรงจำขององค์หญิงคนเดิม เฟิงหรูชิงพบข้อมูลเกี่ยวกับวังหลวงน้อยมาก

องค์หญิงคนเดิมขี้เกียจถึงขั้นไม่ยอมเดินออกมาจากตำหนักที่ประทับ

ต่อมา นางได้พบกับหลิ่วอวี้เฉินโดยบังเอิญ จากนั้นจึงเริ่มออกจากวังหลวงเป็นประจำทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้น นับแต่นั้นมา ทั่วทั้งแคว้นหลิวอวิ๋นก็เริ่มมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับนางแพร่กระจายไปทั่ว

เป็นเรื่องจริงที่นางรังแกผู้หญิง ครอบครองผู้ชาย ทำแต่ความชั่ว ไม่ว่าเด็กหรือคนแก่หากได้ยินชื่อของนางต้องเก็บเอาไปฝันร้าย

เมื่อคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่เฟิงหรูชิงทำลงไปในช่วงที่ผ่านมา นางละอายจนเหงื่อออกชุ่มที่ใบหน้า เป็นความจนใจที่แสนทุกข์ทน อยากลบล้างภาพจำที่คนเหล่านั้นมี เกรงว่าคงยากเหลือแสน