เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 14
ตอนที่ 14 ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร (2)
“กั๋วซือ ป่าไผ่ทิศใต้ของท่านคงมีบึงน้ำใช่หรือไม่”
“มีสิ”
เฟิงหรูชิงใช้นิ้วปาดจมูกของตนโดยจิตใต้สำนึก “อ้อ ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าเวลาเจ้าจะลงอาบน้ำเล่นน้ำในบึง ช่วยส่งคนมาบอกข้าด้วยได้หรือไม่ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะแอบดูเงียบๆ ไม่ไปรบกวนเจ้าเด็ดขาด”
“...”
ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานเสียน ในที่สุดก็เปลี่ยนสี คงเป็นเพราะเขารับไม่ได้กับความลามกของเฟิงหรูชิง
“นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้าควรกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้ตอนบ่ายเจ้ามาหาข้าได้” หนานเสียนมองเฟิงหรูชิงด้วยแววตาที่ซ่อนความรู้สึกไว้อย่างลึกซึ้ง “หากเจ้ามีปัญหาเกี่ยวกับการฝึกตบะ ก็มาถามข้าได้ตลอดเวลา”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ หนานเสียนก็เงียบไปสักครู่ก่อนจะพูดต่อไปว่า “ถ้าเจ้าอยากเห็นข้าถอดเสื้อผ้าจริงๆ รอให้เจ้าฝึกจนถึงระดับเทียนอู่ได้ ข้าก็จะสนองให้เจ้าอย่างที่เจ้าต้องการ”
ระดับชั้นความสามารถในทวีปมีทั้งหมดสิบระดับ ไล่จากระดับต้นไปคือ ชูอู่ ตี้อู่ เจินอู่ หลิงอู่ เสวียนอู่ เทียนอู่ เซิ่งอู่ อู่หวาง อู่ตี้ และอู่เสิน
ถ้าอาศัยพรสวรรค์ของเฟิงหรูชิงคนเดิม กว่าจะไปให้ถึงระดับนั้นได้ไม่รู้ต้องรอถึงชาติไหน แต่บัดนี้ นางไม่ใช่เฟิงหรูชิงคนเดิมแล้ว ขอเพียงนางพยายามเพียงพอ ระดับเทียนอู่คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
“กั๋วซือ เจ้ารับปากข้าแล้วนะ จะมากลับคำทีหลังไม่ได้” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี
“ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่ใช่แค่ถอดเสื้อผ้าเจ้า แต่จะปล้ำเจ้าแทน”
หนานเสียนมองเฟิงหรูชิงด้วยท่าทีสงบ “หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร”
แม้ว่าเฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าความสามารถของหนานเสียนอยู่ระดับไหน แต่ดูจากความนับถือที่เสด็จพ่อมีให้เขา กั๋วซือคนนี้คงมีความสามารถไม่เบา หากคิดจะเอาชนะเขา เรื่องนี้...ดูท่าคงเป็นเรื่องยาก
“งั้นให้ข้าถอดเสื้อผ้าเจ้าก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีนะ”
เฟิงหรูชิงลูบไล้คางอันกลมมนและนุ่มนวล นางพูดอย่างไม่กระดากอาย
“เจ้ากลับไปได้แล้ว อย่าลืมล่ะ พรุ่งนี้มาหาข้าด้วย”
หนานเสียนมองดูสีของท้องฟ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เฟิงหรูชิงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองอยู่ในป่าไผ่ทิศใต้เป็นเวลานานแล้ว คาดว่าเสด็จพ่อคงว่าราชกิจช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อย หากหลิวกงกงเอาเรื่องที่นางไปหาหนานเสียนไปบอกฮ่องเต้ แถมยังไม่รีบกลับไป เสด็จพ่อคงร้อนใจแน่
คิดอยู่สักครู่ นางจึงยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานเสียน “กั๋วซือรูปงาม เจ้าจงรอข้าอยู่ที่ป่าไผ่ทิศใต้นี้เสียดีๆ พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าแน่นอน”
นัยน์ตาของหนานเสียนบอกถึงการครุ่นคิด เขามองดูเฟิงหรูชิงที่โบกมือเดินจากไป สีหน้าเย็นชาเช่นเดิม แววตาสงบนิ่งเหมือนเช่นปกติ
“นายท่าน”
งูเขียวตัวหนึ่งเลี้อยออกมาจากแขนเสื้อของหนานเสียน มันแลบลิ้นส่งเสียงฟ่อๆ
“องค์หญิงผู้นี้ เปลี่ยนไปจริงๆ เมื่อก่อนตอนนางเห็นท่าน ไม่กล้าเงยหน้ามองอย่างกับนายท่านเป็นปีศาจอย่างไรอย่างนั้น”
สายตาของหนานเสียนจับจ้องไปที่เฟิงหรูชิงที่เดินไกลออกไป เขาพูดด้วยท่าทีสงบ “บางที...นางอาจเป็นคนที่เราตามหาอยู่”
เมื่อก่อนคนที่เขาทำนายไว้ ดูเหมือนจะเป็นองค์หญิงโฉด แต่ดูๆ แล้วก็เหมือนไม่ใช่ จนเฟิงหรูชิงคนปัจจุบันปรากฏตัวขึ้น เขาจึงเกิดความรู้สึกว่า คนที่เขาเฝ้ารอมาตลอดมาถึงแล้ว...
“แต่นางอ่อนแอเกินไป อ่อนแอจริงๆ นางเป็นคนที่เราตามหาจริงๆ หรือ” งูเขียวถามด้วยความสงสัย
หนานเสียนไม่เอ่ยคำใด
แต่เขารู้ดีว่า ไม่ว่าเฟิงหรูชิงจะเป็นคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่นางก็ปรากฏกายในโลกของเขาแล้ว ทำให้โลกของเขาไม่มีทางกลับไปสงบเหมือนเก่าได้อีกเลยนับจากนี้
...
ห้องทรงพระอักษรเย็นยะเยือกและน่าเกรงขาม