เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร (1)

ถ้าเจ้าไม่ใส่เสื้อผ้า คงจะน่าดูยิ่งกว่านี้

แววตาอันเยือกเย็นของหนานเสียนจ้องมองไปที่เฟิงหรูชิง ราวกับจะมองให้ทะลุกายของนางให้เห็นไปถึงจิตใจ

และสายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกสิ่งทำให้จิตใจของเฟิงหรูชิงสั่นไหวอย่างน่าประหลาด นางคิดว่ากั๋วซือผู้นี้...เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง?

“หากองค์หญิงชอบสาวงาม รอให้เจ้าผอมเมื่อไร จะต้องเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า แล้วไยต้องมองข้า”

ก่อนที่หนานเสียนจะซักไซ้ต่อ มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มน้อยๆ ที่ดูไม่ชัดเจนนัก

“ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหน” เฟิงหรูชิงเดินเข้าไปหาหนานเสียนช้าๆ เดินเข้าไปอีกไม่กี่ก้าวและพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบของกั๋วซือมากกว่า จุ๊ๆ ถ้าได้ลูบไล้ คงรู้สึกอีกอย่าง”

“งั้น...” สายลมโชยเอื่อย รอยยิ้มเล็กๆ ของหนานเสียนช่างสดใสงดงามราวกับไผ่ “หากเปรียบข้ากับหลิ่วอวี้เฉินแล้ว เจ้าคิดว่าอย่างไร”

ความงามที่อยู่ตรงหน้า เฟิงหรูชิงไม่สนใจว่าต้องสงวนท่าทีอะไรแล้ว นางหัวเราะ “หลิ่วอวี้เฉินจะมาเปรียบอะไรกับกั๋วซือได้ เมื่อก่อนข้าตาถั่วถึงชอบเขาได้ลง ชายงามล้ำอย่างเจ้าอยู่ในวังข้ากลับไม่หวั่นไหว”

องค์หญิงคนเดิมตาถั่วจริงๆ กั๋วซือคนนี้ทั้งๆ ที่รูปงามกว่าหลิ่วอวี้เฉินเป็นร้อยเท่า แต่ทำไมนางกลับไปชอบผู้ชายที่รักคนอื่น

“เจ้าไม่ใช่เฟิงหรูชิง”

น้ำเสียงของหนานเสียนเย็นลง พูดด้วยเสียงทุ้ม

สำนึกของเฟิงหรูชิงถูกทำให้สะท้านสะเทือน ที่นางกล้ามายืนอยู่ตรงหน้าหนานเสียนแบบนี้ ก็เพราะองค์หญิงคนเดิมไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มิหนำซ้ำ แม้แต่หน้าก็เคยเห็นแค่ไม่กี่ครั้ง

แต่เหตุใดหนานเสียนคนนี้จึงดูออกว่านางไม่ใช่เฟิงหรูชิง แม้แต่ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาก็ยังดูไม่ออก

“กั๋วซือ ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร” เฟิงหรูชิงตั้งสติได้โดยไว นางยิ้มมุมปาก “ข้าไม่ใช่เฟิงหรูชิงแล้วจะเป็นใคร ในแคว้นหลิวอวิ๋นนี่ยังมีใครอ้วนได้เหมือนข้าอีกหรือ”

“สัญชาตญาณมันบอกน่ะ” หนานเสียนเดินเข้าประชิดเฟิงหรูชิง ใกล้จนตัวแทบติดกันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย “แต่เทียบกับเฟิงหรูชิงคนก่อนแล้ว ข้าชอบเจ้าในตอนนี้มากกว่า”

เฟิงหรูชิงกะพริบตาปริบๆ “เพราะอะไร”

“เพราะว่า เจ้าในตอนนี้...สายตาแหลมคมน่ะสิ”

เสียงของเขาช่างน่าฟัง ไพเราะและเยือกเย็น แต่มันกลับทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกเคือง

หรือที่แท้กั๋วซือคนนี้ก็ชอบให้คนอื่นชมเหมือนกัน

“สมัยก่อนข้าแค่ยังไม่รู้ความ และยังไม่เคยพบกับกั๋วซือ ยิ่งไปกว่านั้นไม่เคยสังเกตใบหน้าของเจ้า ตอนนี้...ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ข้าจะไม่ทำสิ่งชั่วร้ายอีกต่อไปและจะไม่ทำให้คนที่คอยปกป้องข้าต้องผิดหวัง ที่สำคัญไปกว่านั้น นอกจากหลิ่วอวี้เฉินแล้ว ข้ารู้ว่ายังมีคนที่ดีกว่ารอคอยข้าอยู่”

ความจริงแล้ว สมัยที่น่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดีของน่าหลานฮองเฮาและคนในตระกูลเดิมของนางล้วนคอยปกป้องเฟิงหรูชิงไว้

เพียงแค่นางทำให้พวกเขารู้สึกผิดหวังอยู่เรื่อย ตอนนี้คนพวกนั้นเลยไม่มีใครที่อยากพบนางอีก

“ป่าไผ่ทิศใต้ผืนนี้ ไม่มีใครเข้ามาได้” แววตาของหนานเสียนดูเยือกเย็น น้ำเสียงราบเรียบดุจสายลม “ต่อไปหากเจ้าต้องการพบข้า ก็เข้ามาได้ตลอดเวลา แต่ละเดือนข้าจะออกข้างนอกเพียงห้าวัน ปกติจะอยู่ในป่าไผ่ทิศใต้นี้”

เฟิงหรูชิงกะพริบตาปริบๆ กั๋วซือผู้นี้ต้องการจะสื่ออะไร ป่าไผ่ทิศใต้ใครก็เข้ามาไม่ได้งั้นหรือ ต่อไปนางเข้ามาที่นี่ได้ตลอด?

นางยั่วยวนกั๋วซือจนติดกับได้ง่ายขนาดนี้เชียวหรือ

แต่เฟิงหรูชิงคิดว่าเรื่องราวมันคงไม่ง่ายขนาดนั้น นางไม่เชื่อว่ากั๋วซือที่หน้าตาไร้ความกำหนัดแบบนั้น จะตกเป็นเหยื่อของนางได้ง่ายดายเพียงนี้