เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 16
ตอนที่ 16 สั่งสอนนางกำนัล (1)
เมื่อเวลาผ่านไป เฟิงเทียนอวี้ก็ไม่คิดจะเอาเรื่องพวกนี้บอกชิงเอ๋อร์อีก
เฟิงเทียนอวี้พูดแบบถอนใจ “ชิงเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ว่า ไม่ว่าอย่างไรพ่อก็อยากให้ลูกมีความสุข เฟิงหรูซวงไม่ใช่ผู้หญิงที่ใสซื่อไร้มารยาอย่างที่ลูกคิด นางเป็นคนเจ้าเล่ห์ หรงกุ้ยเฟยก็ไม่ใช่แม่ที่เมตตา”
เฟิงหรูซวงคนนี้ตอนเล็กๆ ยังดีหน่อย แม้เฟิงเทียนอวี้จะพุ่งความสนใจไปที่ชิงเอ๋อร์เพียงคนเดียว นางก็ไม่ได้ร้ายอะไรกับเฟิงหรูชิงมาก แต่เมื่อโตขึ้นนางยิ่งเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่เขารับไม่ได้ที่สุดคือ แม่ลูกคู่นี้ยกยอและเอาใจชิงเอ๋อร์จนเชื่อพวกนางหัวปักหัวปำ
เฟิงหรูชิงมองดูผมของเฟิงเทียนอวี้ที่มีปอยผมหงอกเพิ่มขึ้นมา นางรู้สึกหดหู่ใจ “เสด็จพ่อ เมื่อก่อนหม่อมฉันไม่รู้ความ ทำให้เสด็จพ่อต้องเหนื่อย ต่อไปหม่อมฉันจะไม่ทำให้เสด็จพ่อผิดหวังอีกแล้วเพคะ”
“ดีๆ” เฟิงเทียนอวี้หัวเราะชอบใจ รู้สึกเบาใจเป็นอย่างยิ่ง “ตอนนี้เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นต่อไปอีก ข้าไม่รู้ว่าเมื่อไปถึงปรโลกแล้วจะมองหน้าแม่เจ้าได้อย่างไร” อาจเป็นไปได้ว่าเมื่อพูดถึงน่าหลานเยียนฮองเฮาผู้ล่วงลับ บรรยากาศในห้องทรงพระอักษรเลยเงียบงันลง
“เสด็จพ่อเพคะ” ในที่สุดเฟิงหรูชิงก็เป็นฝ่ายพูดก่อน ทำให้บรรยากาศของความโศกเศร้าจางไป “ที่หม่อมฉันมาหาเสด็จพ่อเพราะมีเรื่องเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะทรงอนุญาตหรือไม่”
เฟิงเทียนอวี้ขมวดคิ้ว “ชิงเอ๋อร์ เจ้ายังตัดใจจากหลิ่วอวี้เฉินไม่ได้อีกหรือ ฟังพ่อนะ หลิ่วอวี้เฉินไม่ใช่คนที่เหมาะกับเจ้า”
“มิใช่เพคะ” เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “หม่อมฉันอยากทูลขอจวนที่พำนักจากเสด็จพ่อเพคะ”
คำพูดของหญิงสาวทำให้เฟิงเทียนอวี้มีสีหน้าตกใจและมองดูลูกสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
“ชิงเอ๋อร์ อยู่ในวังหลวงก็ดีอยู่แล้วนี่ ทำไมเจ้าถึงอยากได้จวนองค์หญิง พ่อจะวางใจให้เจ้าออกไปอยู่คนเดียวได้อย่างไร”
“เสด็จพ่อเพคะ” เฟิงหรูชิงส่งสายตาวิบวับ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา “เพราะกั๋วซือจะรับหม่อมฉันเป็นศิษย์เพคะ”
ช่วยไม่ได้ เพื่อจะได้ออกจากวังหลวง นางจำต้องใช้กั๋วซือรูปงามมาเป็นข้ออ้าง
เป็นอย่างที่คาด เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฟิงหรูชิง เฟิงเทียนอวี้ก็รู้สึกวางใจตามมาด้วยความยินดีปรีดาเป็นที่สุด
ความสามารถของกั๋วซือนั้น ว่าตามตรง แม้แต่เฟิงเทียนอวี้เองก็ไม่รู้เท่าใดนัก และเขายิ่งไม่รู้เหตุผลว่ากั๋วซืออยู่ในแคว้นหลิวอวิ๋นเพื่ออะไร แต่สิ่งที่เขารู้ชัดเจนคือ หากชิงเอ๋อร์ได้กั๋วซือเป็นอาจารย์ โลกใบนี้ นางอยากทำอะไรก็ทำได้ทุกอย่าง
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าพูดจริงใช่หรือไม่ กั๋วซือจะรับเจ้าเป็นศิษย์หรือ อยู่ดีๆ ทำไมเขาถึงรับลูกศิษย์ล่ะ”
“เรื่องนี้ หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ” เฟิงหรูชิงทำตาปริบๆ “อาจเป็นเพราะกั๋วซือเห็นว่าหม่อมฉันฉลาด เลยรับหม่อมฉันเป็นศิษย์คนแรก แต่ว่าเพราะฐานะของกั๋วซือค่อนข้างพิเศษ จึงไม่สะดวกที่จะเข้ามาในวังหลวง หม่อมฉันเลยอยากไปพักอยู่จวนองค์หญิง ถ้าเป็นแบบนั้นกั๋วซือก็มาสอนหม่อมฉันได้”
“ดีๆ !”
เฟิงเทียนอวี้พูดคำว่าดียาวเป็นสาย ในแววตาของเขามีความยินดี รู้สึกดีใจกับโอกาสที่เฟิงหรูชิงได้รับอย่างเห็นได้ชัด
“ชิงเอ๋อร์ ถ้าเจ้าฝึกตบะกับกั๋วซือ เจ้าต้องเชื่อฟังคำพูดของเขานะ อย่าทำตัวเอาแต่ใจเหมือนแต่ก่อน รู้หรือไม่ อีกอย่างเรื่องที่เจ้าได้เป็นศิษย์ของกั๋วซือห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด พ่อกลัวว่ามันจะทำให้เจ้ามีอันตราย”
ประโยคสุดท้าย เฟิงเทียนอวี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ฟั่นเฟือนเพราะความดีใจประหลาดใจ ในสมองของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาว
“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”
เฟิงหรูชิงพยักหน้าซ้ำไปซ้ำมา ขอเพียงให้นางออกไปพำนักที่จวนนอกวังได้ ไม่ว่าเรื่องอะไรนางก็ยินดีรับปากทั้งนั้น
อีกอย่างตอนนี้มีกั๋วซือเป็นข้ออ้าง นางจะทำอะไรก็สะดวกกว่าเดิมเยอะ