เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 18
ตอนที่ 18 สั่งสอนนางกำนัล (3)
แต่คำพูดพวกนี้ หลิ่วเฟยหงไม่กล้าพูดต่อหน้าเฟิงหรูชิง เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มแล้วพูดเชิงเอาใจ “องค์หญิง กระหม่อมสั่งสอนอวี้เฉินแล้ว ต่อไปเขาไม่กล้าทำอย่างนั้นอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“คำพูดของข้ามีเท่านี้แหละ ถ้าเจ้าไม่ยอมเอาจดหมายหย่าส่งมาให้ข้าที่จวน ข้าเฟิงหรูชิงจะประกาศให้คนทั้งแคว้นได้รู้ว่าข้าหย่ากับหลิ่วอวี้เฉินแล้ว!”
คราวนี้ ไม่ใช่หลิ่วอวี้เฉินบอกหย่านาง แต่เป็นนางที่บอกหย่าเขา!
เมื่อพูดจบ เฟิงหรูชิงก็เคลื่อนกายอันอวบอ้วนของนางมุ่งหน้าไปยังตำหนักที่ประทับ ร่างกายนี้เทอะทะงุ่มง่าม วันนี้นางเดินไปเยอะมาก ทำให้นางเหนื่อยหอบ หน้าผากอันขาวผ่องของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ
แต่...ความรู้สึกที่ได้ลุกลงจากเตียงมาเดินแบบนี้มันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน ตอนนางอยู่สถานฟื้นฟูผู้ป่วย เป็นเวลานานมากแล้วที่นอนติดอยู่กับเตียงผู้ป่วยไม่ได้ลุกไปไหน
ไกลออกไป เฟิงหรูชิงเห็นชิงหลิงยืนอยู่ที่ประตู นางหันมองไปรอบด้านด้วยความร้อนใจ จนกระทั่งมองไปเห็นเฟิงหรูชิง จึงดูโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“ถวายพระบังคมเพคะ องค์หญิง” ชิงหลิงย่อตัวลงถวายการคารวะ
“ชิงหลิง เจ้ามานี่ซิข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า” เฟิงหรูชิงมองไปที่ชิงหลิง มือผลักประตูตำหนักที่ประทับให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไป
ชิงหลิงรู้สึกใจตุ๊มๆ ต่อมๆ นางรีบเดินตามเฟิงหรูชิงเข้าไป ความรู้สึกน้อยใจท่วมท้นล้นเอ่อออกมา นางเบ้าตาแดงๆ
“องค์หญิง บ่าวทำผิดอะไรหรือเปล่าเพคะ”
“ข้าจำได้ว่า เจ้าเป็นคนที่หรงกุ้ยเฟยส่งมาอยู่กับข้า?” เฟิงหรูชิงหยีตาเบาๆ มุมปากของนางจะยิ้มก็ไม่ใช่
ตอนแรกนางกำนัลของนางไม่ใช่ชิงหลิง แต่เป็นคนที่เคยรับใช้เสด็จแม่มาก่อน แต่หลังจากได้รู้จักกับหรงกุ้ยเฟย เพราะความลวงหลอกของหรงกุ้ยเฟย นางจึงคิดว่านางกำนัลคนที่คอยเตือนคอยโน้มน้าวนางด้วยความอดทนเป็นคนที่น่ารำคาญ จากนั้นจึงไล่นางกำนัลคนนั้นไปอยู่ห้องซักล้าง
ชิงหลิงคนนี้เป็นคนที่หรงกุ้ยเฟยส่งมา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็คอยพึ่งนาง เรื่องก็ก่อด้วยกันไปรุมอัดคนก็ไปด้วยกัน
ชิงหลิงอึ้งไป มองดูเฟิงหรูชิงอย่างสงสัย
“บ่าวเป็นคนที่พระชายาหรงกุ้ยเฟยส่งให้มาอยู่กับองค์หญิง องค์หญิงลืมแล้วหรือเพคะ”
“อืม” เฟิงหรูชิงขานต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “งั้นเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ หลังจากหรงกุ้ยเฟยให้เจ้าติดตามข้า นางให้เจ้าทำอะไรบ้าง”
ชิงหลิงพูดด้วยความน้อยใจ
“หรงกุ้ยเฟยรับสั่งให้บ่าวคอยดูแลองค์หญิง แถมทุกเรื่องให้ทำตามพระประสงค์ขององค์หญิง องค์หญิงอยากเสวยอะไร ก็ให้จัดให้ตามนั้น องค์หญิงอยากทำอะไร ให้คอยทำเป็นเพื่อน ถ้าบ่าวไม่ทำตามที่องค์หญิงรับสั่งก็จะเฆี่ยนหม่อมฉันให้ตาย”
“นางยังพูดอย่างอื่นอีกหรือไม่”
“ไม่มีแล้วเพคะ” ชิงหลิงส่ายหน้า ท่าทางเสียใจ “องค์หญิง แต่ไรมาบ่าวไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งขององค์หญิง และคอยทำตามรับสั่งของพระชายาหรงกุ้ยเฟยมาตลอด ไม่รู้ว่าช่วงนี้บ่าวทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำอะไรให้องค์หญิงไม่พอพระทัยหรือไม่เพคะ”
เฟิงหรูชิงแสยะยิ้มไม่พูดอะไร นิสัยที่ไร้ความยำเกรงขององค์หญิงคนเดิม มาจากการให้ท้ายของหรงกุ้ยเฟยจริงๆ
ส่วนชิงหลิงคนนี้ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร นางเป็นห่วงองค์หญิงด้วยใจจริง แต่การที่นางเป็นเพียงนางกำนัลอยู่ในฐานะที่ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ ถ้าไม่ทำตามองค์หญิงสั่งไม่เพียงถูกหรงกุ้ยเฟยทำโทษถึงตาย แม้แต่องค์หญิงคนเดิมก็คงไม่เก็บนางไว้
“ชิงหลิง เจ้าจงจำไว้ว่า ในวังหลวงเสด็จพ่อข้าต่างหากที่เป็นใหญ่ แต่ไรมาเสด็จพ่อรักข้า แต่เจ้ากลับทำตามหรงกุ้ยเฟย แบบนี้มันดูแยกแยะไม่เป็นหรือเปล่า”
ชิงหลิงนิ่งเหม่อไป แต่คนที่เชื่อฟังหรงกุ้ยเฟยยิ่งกว่า ไม่ใช่องค์หญิงหรอกหรือ
“ต่อไปข้าจะย้ายออกจากตำหนักที่ประทับ แล้วไปอยู่ที่จวนองค์หญิง ในจวนนั้นเจ้าฟังคำสั่งข้าคนเดียวพอ ถ้าข้าจับได้ว่าเจ้ากับหรงกุ้ยเฟยไปมาหาสู่กัน...” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “สมัยก่อนข้าเคยทำกับคนอื่นยังไง ข้าก็จะทำกับเจ้าแบบนั้นเหมือนกัน”