พิชิตสวรรค์ ทะยานฟ้า: 023 ผู้ช่วยอาชา ตอนที่ 23

บทที่ 23 ผู้ช่วยอาชา

ไม่นานนัก ตาแก่ขี้เหล้าก็ยิ้มสู้แบบขออภัย เดินตามหลังชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมาอย่างว่าง่าย

ชายคนนั้นพกกระบี่เล่มหนึ่งอยู่ข้างหลัง ให้ความรู้สึกถึงท่วงท่าที่สง่างาม เขาพิจารณาเหมียวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามด้วยความลังเล "ข้านี่แหละเฉาติ้งเฟิง เจ้ามาหาข้าเหรอ?"

เหมียวอี้นำแผนภูมิหยกแผ่นหยกส่งให้เขาทันที หลังจากที่เฉาติ้งเฟิงรับแผนภูมิหยกแผ่นหยกมาและใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไปเพื่อตรวจสอบดู จากนั้นแสดงท่าทางว่าเข้าใจ ยิ้มและพูดกับเหมียวอี้ทันที " ที่แท้ก็น้องเหมียวอี้นี่เอง ในเมื่อพี่เฉินฝากฝังมา ข้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เชิญตามข้าไปพบประมุขถ้ำ "

เหมียวอี้ขอบคุณ กำลังจะจูงม้าตามไป เฉาติ้งเฟิงถามด้วยความตกตะลึง "นี่คือม้าของเจ้าเหรอ? "

แต่พอเห็นท่าทางกระดากอายของเหมียวอี้ ก็หันไปพูดกับตาแก่นั่นแบบไม่เกรงใจทันทีว่า "สิบพ่าย ดูแลม้าดีๆ ล่ะ!"

ถ้ำเทพฝึกตน ไม่ค่อยสะดวกจะให้ม้าธรรมดาเดินเที่ยวเตร่ไปมา

ตาแก่จูงสัตว์พาหนะของเหมียวอี้ด้วยความนอบน้อมทันที พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอ "ข้าช่วยเจ้าดูแลให้ "

เหมียวอี้กล่าวขอบคุณ แล้วถือทวนเงินเดินตามหลังเฉาติ้งเฟิงเข้าประตูใหญ่ไป

ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันตลอดทาง ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของเฉาติ้งเฟิงกับเฉินเฟยไม่เลวเลย ไม่เช่นนั้นคงไม่ปฏิบัติตัวสุภาพกับนักพรตวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้เช่นนี้

พอขึ้นบันไดหินสีฟ้ามาถึงตรงด้านนอกตำหนักใหญ่ที่สลักแผ่นป้ายเหนือประตูว่า 'ล่องนิภา' แล้ว เฉาติ้งเฟิงเชิญให้เหมียวอี้รออยู่นอกตำหนักครู่หนึ่ง แล้วตัวเองก็หันกลับขึ้นบันไดสูงสิบกว่าขั้นเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในตำหนัก

เหมียวอี้ที่อดใจรออยู่ด้านนอก มองประเมินไปรอบๆ อย่างละเอียด แม้ที่นี่จะอยู่ในภูเขาลึก แต่กลับดีกว่าสถานที่ที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่หรือเคยเห็นตั้งเยอะเลย ซุ้มศาลา ดอกบัวมรกตในสระน้ำสีหยก สวยงามละลานตา

แต่การรอครั้งนี้นานไปหน่อย รอจนเกือบหนึ่งชั่วยาม ถึงจะเห็นเฉาติ้งเฟิงเดินออกมานอกตำหนัก

แม้ยังเป็นใบหน้ายิ้มอยู่ แต่เหมียวอี้ก็ดูออกว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายดูฝืนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาพูดโน้มน้าวให้ ประมุขถ้ำล่องนิภาอนุญาตให้ตนเข้าไปได้หรือไม่ ดูท่าแล้วจะไม่ค่อยราบรื่นนัก

"น้องชาย" เฉาติ้งเฟิงยืนอยู่บนบันได้แล้วกวักมือไปที่เหมียวอี้ เป็นสัญญาณว่าให้ตามเขาไป

เหมียวอี้รีบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากทั้งสองเดินเคียงกันขึ้นไป เฉาติ้งเฟิงใช้อิทธิฤทธิ์ถ่ายทอดเสียงไปยังเหมียวอี้ "น้องชาย อีกสักพักไม่ว่าประมุขถ้ำจะบอกให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็รับปากไว้ก่อน ต่อไปเมื่อเจ้าวรยุทธ์ก้าวหน้าขึ้นแล้ว ค่อยมาพยายามใหม่ก็ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาวิธีอยู่ที่นี่ให้ได้ก่อน อย่าทำให้ความตั้งใจของพี่เฉินสูญเปล่า"

ในใจเหมียวอี้มีความสงสัย ไม่ค่อยจะราบรื่นจริงๆ ด้วย แต่ก็ยังพยักหน้าตอบไป

หลังจากทั้งสองเข้าตำหนักใหญ่ไปแล้ว ก็เห็นผู้ชายรูปร่างผอมนั่งยึดพื้นที่อยู่ตรงตำแหน่งสูงกลางตำหนัก และมีชายหนึ่งคน หญิงหนึ่งคน ยืนอยู่ข้างล่าง ทั้งสามคนกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่างกัน

พอเห็นว่ามีคนเข้ามา ทั้งสามคนก็หยุดหัวข้อสนทนาไว้ สายตาเคลื่อนไปจับจ้องอยู่ที่ตัวเหมียวอี้

เหมียวอี้กวาดสายตามองทั้งสามคน สายตาไปหยุดอยู่บนตัวชายรูปร่างผอมที่นั่งครองตำแหน่งสูงอยู่ คาดคะเนว่าอีกฝ่ายคงเป็นประมุขของถ้ำล่องนิภา

"น้องชาย นี่คือประมุขถ้ำของพวกเรา รีบมาคารวะสิ! " เฉาติ้งเฟิงยิ้มพลางแนะนำฝากฝังให้

เหมียวอี้อุ้มทวนแล้วคารวะทันที "เหมียวอี้คารวะท่านประมุขถ้ำ!"

ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภา หยวนเจิ้งคุนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "ได้ยินติ้งเฟิงบอกว่า ระดับวรยุทธ์ของเจ้าแค่บงกชขาวขั้นหนึ่งเองเหรอ?"

"ขอรับ!" เหมียวอี้ตอบแบบไม่ปิดบัง

เรื่องแบบนี้ปิดบังได้ไม่นาน ตรงแท่นจิตก็ปรากฏภาพอิทธิฤทธิ์ ดอกบัวขาวบานกลีบเดียวที่น่าสงสารปรากฏชัดออกมา

หญิงชายที่ยืนอยู่ข้างล่างอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเฉาติ้งเฟิงแล้วส่ายหัวเบาๆ เฉาติ้งเฟิงส่งยิ้มกลับให้สองคนนั้น ราวกับกำลังบอกว่าให้มองข้ามสิ่งนี้ไปเถอะ

ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนพูดด้วยท่าทีปกติธรรมดา "ติ้งเฟิงติดตามข้ามาหลายปี ในเมื่อติ้งเฟิงพยายามฝากฝังเจ้าให้ ข้าก็จะไม่พูดอะไรมากแล้ว ตอนนี้ที่นี่ยังขาดแคลนผู้ช่วยอาชา ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่ หากเจ้ารู้สึกว่าเป็นงานง่ายดูถูกความสามารถเกินไป เจ้าสามารถเลือกตำแหน่งที่เหนือกว่าได้"

เหมียวอี้ไม่เข้าใจว่า 'ผู้ช่วยอาชา' คืออะไร แต่ก่อนหน้านี้เฉาติ้งเฟิงได้กำชับไว้แล้ว เขาจึงกุมมือขึ้นคารวะแล้วรับปาก "ข้ายินดีทำตามคำสั่ง! "

หยวนเจิ้งคุนพยักหน้า " ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันนี้ไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ติ้งเฟิง เจ้าพานำเขาไปเตรียมตัวเถอะ "

เหมียวอี้และเฉาติ้งเฟิงขอบคุณแล้วขอตัวออกไป

พอออกจากตำหนักใหญ่แล้ว เหมียวอี้ตามเฉาติ้งเฟิงมาถึงภูเขาด้านหลัง

ตาแก่ขี้เหล้าคนนั้นที่ชื่อ 'สิบพ่าย' กับสตรีนางหนึ่งถูกเฉาติ้งเฟิงเรียกมาอยู่ตรงหน้าเขา

ตาแก่สิบพ่ายยังคงมีท่าทางนอบน้อม แต่สตรีนางนั้นกลับทำหน้าตาเฉยเมย

"สิบพ่าย ฮูหยินสิบพ่าย นี่คือผู้ช่วยอาชาที่มาใหม่ พวกเจ้าช่วยเตรียมการหน่อย เขาเพิ่งจะมาถึง มีตรงไหนไม่เข้าใจเจ้าก็ช่วยสงเคราะห์เขาหน่อย"

เฉาติ้งเฟิงยังมีสิ่งที่ต้องทำ ขณะที่เขามอบหมายงานและกำลังจะเดินจากไป ไม่รู้ว่านึกอะไรได้ขึ้นมาได้ หันหน้ากลับมาทำหน้าบึ้งตึงใส่สองสามีภรรยาสิบพ่าย "เหมียวอี้เป็นเหมือนน้องชายของข้า อย่านึกว่าเขามาใหม่แล้วพวกเจ้าจะบังอาจได้นะ ทางที่ดีาอย่าใช้เล่ห์เหลี่ยม ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ! "

เขากลัวว่าเหมียวอี้จะถูกรังแก จึงประกาศชัดว่าจะคุ้มกันเหมียวอี้

แน่นอนว่าเหมียวอี้รู้ว่าเป็นเพราะเฉินเฟย ตัวเองกับเฉาติ้งเฟิงก็ไม่ได้รักใครสนิทสนมกัน เขาพยายามทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด เพื่อเห็นแก่หน้าเฉินเฟย

"ไม่หรอกๆ" ตาแก่สิบพ่ายรับประกันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ฮูหยินสิบพ่ายยังคงทำหน้าบึ้งตึง เหมือนกับว่ามีใครติดหนี้นางอยู่

พอส่งเฉาติ้งเฟิงเดินไปแล้ว สองสามีภรรยาพาเหมียวอี้ไปหาบ้านที่อยู่ใกล้ภูเขาและมีลำธารน้ำไหลผ่าน

แม้จะเป็นบ้านเดี่ยวที่มีลานบ้านเล็กๆ แต่ข้างในมีซุ้มศาลาและต้นหมากรากไม้ แม้จะเล็กเท่านกกระจอก แต่ข้าวของข้างในครบครัน วิจิตรงดงาม

"ต่อไปที่นี่จะเป็นตำหนักสำหรับฝึกตนของเจ้า ลองดูว่าเจ้าบ้านหลังนี้เจ้าพอใจมั้ย ถ้าไม่พอใจ ตรงตีนเขาด้านนั้นยังมีที่พักว่างอยู่หลังหนึ่ง พวกเราไปดูกันอีกดีมั้ย ? "

สิบพ่ายขี้เมายิ้มอยู่ตรงหน้าเหมียวอี้ด้วยความเกรงใจ

เหมียวอี้เดินวนรอบๆ ลานบ้าน พบว่าข้างในไม่มีใคร จึงถามด้วยความประหลาดใจ "ตำหนักฝึกตนของข้าเหรอ? นี่ให้ข้าอยู่คนเดียวงั้นหรือ?"'

"แน่นอน นักพรตทุกคนที่ถ้ำล่องนิภาล้วนมีที่พักและลานบ้านของตัวเอง" สิบพ่ายตอบด้วยรอยยิ้ม

ไม่มีอะไรที่เหมียวอี้ไม่พอใจ เขายังไม่เคยอยู่ในลานบ้านที่ดีขนาดนี้มาก่อน เขาพยักหน้าตอบทันที "ไม่ต้องยุ่งยากหรอก มันดีมากเลย ข้าจะอยู่ที่นี่ "

พอพูดจบก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ หันกลับไปถามอีก "ผู้อาวุโสรุ่นพี่สิบพ่าย ไม่ทราบว่าผู้ช่วยอาชาคืออะไร ?"

ฮูหยินสิบพ่ายพูดแบบกำกวมแกมเสียดสี "เลี้ยงม้า"

ฮูหยินท่านนี้เหมือนจะไม่ชอบคำว่า 'สิบพ่าย' เอามากๆ พอได้ยินชื่อเรียกนี้แล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าขึ้นมา

"เลี้ยงม้า?" เหมียวอี้งงงัน

ไม่นานเขาก็รู้คำตอบ หลังจากสองสามีภรรยาพาเขามาถึง 'หุบเขามังกรหมอบ' สิ่งที่เรียกว่าหุบเขามังกรหมอบก็คือหุบเขารูปน้ำเต้ามีที่หน้าผาสูงชันสามด้านกับทางออกแคบๆ ทางเดียว อาชามังกรของนักพรตของถ้ำล่องนิภาต่างรวมตัวกันอยู่ที่นี่

และหน้าที่ของเหมียวอี้ก็คือเลี้ยงอาชามังกรสิบเอ็ดตัวในหุบเขานี้ จึงเรียกว่าผู้ช่วยอาชา

สาเหตุที่อาชามังกรถูกเลี้ยงรวมอยู่ด้วยกัน เพราะเจ้าของของพวกมันล้วนเป็นนักพรต ความคิดจิตใจกำลังวังชาของนักพรตส่วนใหญ่จะอยู่ที่การฝึกฝน ใครจะไปดูแลสัตว์พาหนะได้อย่างสบายใจทุกวัน

เรื่องต่ำต้อยแบบนี้ไม่ควรจะให้นักพรตมาทำ แต่จะทำอย่างไรได้ กำลังวังชาของอาชามังกรล้ำเลิศ มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่สามารถขี่มันได้เลย คนธรรมดาถูกอาชามังกรเตะขาหลังด้วยความเร็วปานฟ้าผ่าก็หลบไม่ทันทั้งสิ้น ต้องตายแบบศสพไม่สวย ยิ่งเรื่องเลี้ยงดูมันยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่นักพรตเท่านั้นที่ทำได้

ในสถานการณ์ปกติ เรื่องที่ต่ำต้อยเกินกว่าจะใส่ใจแบบนี้ โดยทั่วไปจะให้นักพรตที่ตำแหน่งต่ำที่สุดมาทำ เหมียวอี้ก็เพิ่งจะมาใหม่ อีกทั้งวรยุทธ์ต่ำสุด ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เฉาติ้งเฟิง ประมุขถ้ำล่องนิภาคงไม่อยากจะเก็บเหมียวอี้ไว้แน่

…………………………