แฟ้มคดีสืบสวนกุญแจเลือด: Chapter0000 ตอนที่ 1
ภาคกุญแจเลือดสาบสูญ
ตอนที่ 1 ท้องฟ้าแปรปรวน
บทนำ ผู้ตายที่ฟื้นคืนชีพ
มองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
‘ทำไม!? เป็นไปได้ยังไง!?’
ตะโกนสองประโยคนี้ไปมา เพราะว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้ได้ตายไปเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนต่อหน้าต่อตาเขา
ใช่แล้ว เขานี่แหละที่เป็นคนลงมือฆ่าด้วยตัวเอง
ถ้าหากไม่ถูกเขาพบเห็น ‘สิ่งของชิ้นนั้น’ ถ้าหากเขาทำงานอย่างซื่อสัตย์ให้ตัวเองเหมือนเมื่อก่อน ก็คงไม่ลงมือฆ่า อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่ช่วงระยะเวลาใกล้ๆนี้
ยังคงจำหน้าทรมานถูกวางยาพิษของเขาได้อย่างชัดเจน ร่างที่แข็งทื่อและเย็น ไม่มีการแกล้งตาย
แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขานี่มันยังไงกัน!?
หน้าตาและรูปร่างที่เหมือนกัน ยิ้มปลอมๆที่คุ้นเคย แล้วยังชุดสูทนันอีก ชุดเดียวกับวันที่เกิดเหตุ
“ประธานเฉิน ดูเหมือนคุณจะตกใจมากเลยนะ” กระทั่งเสียงและสำเนียงยังเหมือนกันอีก!
แทบจะเป็นบ้า เขาพยายามจะดิ้นให้หลุด ร่างกายที่ถูกมัดแน่นเคลื่อไหวอย่างน่าขำ
แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ใส่ใจกับการดิ้นของ เขาลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลงต่อหน้า โคมไฟที่ห้อยลงจากเพดานส่องไปที่หน้าของเขาทำให้ดูซีดเและน่ากลัว
“ผมทำงานให้คุณมาตั้งหลายปี ทำงานสกปรกแทนคุณมาก็ไม่น้อย ถึงแม้จะรู้ว่าโดนปิดปากและได้แอบป้องกันไว้แล้ว แต่นึกไม่ถึงก็ยังโดนคุณเล่นงานจนได้ คุณนี่เก่งจริงๆ”
พูดไปผู้ชายคนนี้ก็ตบมือสองทีเหมือนแสดงการยกย่อง ตอนนี้ได้แต่จ้องอีกฝ่ายด้วยความสิ้นหวัง เขาเลิกดิ้นแล้ว
“ผมรู้ว่าคุณอยากจะถามอะไร ทำไมผมถึงยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” เขามองหน้าเหมือนจะขำแต่ไม่ขำ “ฮ่าๆ ก็เพื่อที่จะเอา ‘สิ่งของชิ้นนั้น’ ก็เลยกลับมาจากนรกเพื่อมาหาคุณไง”
มาเพื่อสิ่งนั้น!
ร่างกายของเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง ปากที่ถูกอุดไว้ส่งเสียง “หือ หือ”ไม่หยุด
คุณอยากจะบอกว่า ขอแค่ปล่อยคุณไป คุณก็จะบอกที่ซ่อนของสิ่งนั้นใช่ไหม?
เขาถอดแว่นลงมา ล้วงผ้าเช็ดแว่นมาเช็ด
“แต่ว่านะ ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะพูดความจริงล่ะ? ไม่แน่อาจจะตกหลุมพรางของคุณอีก เรื่องเล่ห์เหลี่ยมนี้ผมสู้คุณไม่ได้เลยจริงๆ
เริ่มที่จะส่งเสียง หือ หือ เหมือนอยากจะแก้ตัว แต่ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่มีความคิดที่จะให้เขาพูด
“ผมคิดวิธีทำให้คุณพูดความจริงออกแล้ว”
เขาเก็บแว่นแล้วค่อยๆเอาหน้าแนบไปที่ สังเกตเห็นใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวคล้ายปีศาจ เลือดสีดำไหลออกจากขอบตา ตาดำเปลี่ยนเป็นขาวขุ่นมัว ร่างกายของเหมือนถูกแช่แข็งไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิดเดียว
ได้แต่ฟังเขาใช้เสียงแปลกประหลาดพูดออกมาว่า
“เอาสมองของคุณมาให้ผมเถอะ”
และนี่ก็เป็นประโยคสุดท้ายที่ได้ยินบนโลกนี้
ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดินกลุ่มบริษัท H
หงายหน้านอนอยู่บนที่นั่งคนขับของรถตัวเองไร้ลมหายใจ