หวนชะตารัก: Chapter 028 ตอนที่ 28

บทที่ 28 คนตรงไปตรงมา

“เจ้าช่วยเขาได้จริงหรือ?” นายหญิงผู้เฒ่าฟางถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลังจากได้รู้ว่าคุณหนูจวินพูดประโยคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางสงสัย เมื่อยอมสงสัยก็แสดงว่าเชื่อแล้ว

“ข้าอยากพยายามเพื่อตัวเองดู” คุณหนูจวินเอ่ยขึ้น “ก่อนหน้านี้ข้าตายมาครั้งหนึ่งแล้ว

นางพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักลง ราวกับว่ากำลังย้อนคิดบางอย่าง น้ำเสียงฟังแล้วไม่สุขใจเท่าไรนัก

คงเป็นครั้งนั้นที่ผูกคอที่โรงเตี๊ยมสินะ ความตายย่อมไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนดีใจ

นายหญิงผู้เฒ่าฟางกับนายหญิงใหญ่ฟางคิดขึ้นมา หลังรับจวินเจินเจินกลับมาจากเป่ยหลิว เชิญหมอมาดู หมอบรรยายรอยมัดบนคอของจวินเจินเจินให้พวกนางฟัง

พอให้ถึงตาย

ความรู้สึกของการเผชิญหน้ากับความตายย่อมไม่สบาย

“ข้าไม่อยากลิ้มลองรสชาตินั้นอีกครั้งแล้ว” คุณหนูจวินพูดต่อ “ข้าอยากมีชีวิตอยู่ดี ผ่านคืนวันอย่างมีความสุข ดังนั้นข้อต้องช่วยน้องชาย ให้เขาค้ำจุนตระกูลฟางให้ดี ข้าจะได้พึ่งพิงได้”

นี่เพื่อตัวนางเอง ไม่ใช่เพื่อครอบครัวอะไรและไม่ใช่เพื่อคุณธรรมอะไร ดังนั้นนางจึงพูดว่าพยายามเพื่อตัวนางเอง

ช่างเป็นคนตรงเสียจริง

“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูเถอะ” นายหญิงผู้เฒ่าฟางเงียบไปครู่หนึ่งก็พูดขึ้น “ถึงอย่างไรล้มเหลวก็ไม่มีอะไรเสียหาย”

นางพูดถึงตรงนี้ก็ลุกขึ้นยืน

“เจ้าคิดจะทำอย่างไรก็บอกกับท่านป้าของเจ้าเถอะ”

นี่คือต้องการจบบทสนทนาแล้ว นายหญิงใหญ่ฟางได้สติกลับมา

“เจ้าค่ะ” คุณหนูจวินก็ลุกขึ้นยืนคำนับตอบรับคำ

นายหญิงผู้เฒ่าฟางหมุนกายเดินออกไปด้านนอก นายหญิงใหญ่ฟางไม่ได้ก้าวเท้า ประการที่หนึ่งคือเมื่อครู่นายหญิงผู้เฒ่ามอบหมายเรื่องนี้ให้นาง ประการที่สองนางก็อยากรู้ว่าคุณหนูจวินจะทำอย่างไร ทำอย่างไรถึงจะรักษาบุตรชายได้

“เจ้าต้องการยาอะไร?” นางทนไม่ไหวถามขึ้น

“ข้าต้องคิดดูก่อน” คุณหนูจวินเอ่ยขึ้น “ต้องหาบันทึกอีกหน่อย”

“เป็นตำราแพทย์หรือ? ในบ้านมีตำราแพทย์อยู่มากมาย” นายหญิงใหญ่ฟางรีบพูดขึ้นมา “ในบ้านมีห้องสมุดใหญ่อยู่”

ตอนที่พวกนางพูดกัน นายหญิงผู้เฒ่าฟางเดินไปถึงหน้าประตูแล้ว

“จวินเจินเจิน” ทันใดนั้นนางก็ร้องเรียกขึ้น

นายหญิงใหญ่ฟางชั่วขณะยังไม่ทันรู้สึกตัว คุณหนูจวินขานรับ หยุดคำพูดแล้วมองข้ามมา

“ท่านยายยังมีสิ่งใดกำชับ?”นางเอ่ยขึ้น สีหน้านอบน้อมและตั้งใจฟัง

นายหญิงผู้เฒ่าฟางสีหน้าเคร่งขรึม

“เรื่องนี้จำเป็นต้องเป็นความลับหรือไม่?” นางถามขึ้น

พวกนางลืมพูดเรื่องนี้ ในเมื่อพิษของฟางเฉิงอวี่เป็นแผนร้ายของศัตรู อีกทั้งศัตรูคนนี้ก็ยังหลบอยู่ในเงามืด ถ้าเช่นนั้นการแก้พิษเรื่องนี้ก็ยิ่งต้องควรเก็บเป็นความลับ ไม่ให้ศัตรูรู้ได้

นายหญิงใหญ่ฟางรีบมองคุณหนูจวิน

คุณหนูจวินพยักหน้า

“ต้องเก็บเป็นความลับ” นางเอ่ยขึ้น “แมวเล่นกับหนูเพราะหนูอยู่ใต้การควบคุมของมัน”

คนผู้นั้นไม่สนใจผู้หญิงของตระกูลฟาง เพียงลงมือกับผู้ชายหนึ่งคน เป้าหมายย่อมต้องการตัดสายเลือดตระกูลฟาง

ตอนนี้เขาบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงคลายความระวัง ถ้าหากให้เขาพบว่าเป้าหมายถูกทำลายแล้ว เช่นนั้นคงทุ่มกำลังทั้งหมดโจมตีตระกูลฟาง ตระกูลฟางจะยิ่งมีอันตราย

“เรื่องที่เฉิงอวี่ถูกพิษแต่เดิมมีเพียงข้าเจ้าที่รู้ เช่นนั้นหลังจากนี้ก็มีเพียงสามคนที่รู้” นายหญิงผู้เฒ่าฟางเอ่ยขึ้น

คนที่เพิ่มมาอีกหนึ่งย่อมเป็นจวินเจินเจิน

“เรื่องที่พูดเมื่อครู่ ก็มีแค่พวกเราสามคนรู้” นางหญิงผู้เฒ่าฟางพูดต่อ

นายหญิงใหญ่ฟางพยักหน้ารัว นายหญิงผู้เฒ่าฟางก้าวเดินต่อไป เดินไปได้สองก้าวก็หยุด

“เปลี่ยนคำเปรียบซะ” นางมองคุณหนูจวิน “ข้าไม่ชอบหนู”

คุณหนูจวินดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่านางจะพูดคำนี้ สีหน้าประหลาดใจไปนิดนึงแต่ก็ยังตอบรับทันที

“เจ้าคิดได้แล้วว่าจะทำอย่างไรก็มาบอกข้า” นางหญิงใหญ่ฟางอึกอักสุดท้ายก็พูดขึ้น แล้วตามนายหญิงผู้เฒ่าฟาง เลิกผ้าม่านขึ้นเอง แม่สามีลูกสะใภ้สองคนเดินออกประตูไป

เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวหลิ่วเอ๋อร์ก็เลิกคิ้วมองข้ามมา เห็นหน้าตาของนายหญิงผู้เฒ่าฟางกับนายหญิงใหญ่ฟางในใจของนางก็อดกระตุกวูบไมได้

นายหญิงใหญ่ฟางสีหน้าซีดขาวไปบ้างราวกับตระหนกตกใจมาก แต่ก็ยังไม่เสียกริยามาก

นายหญิงผู้เฒ่าฟางยิ่งไม่มีอะไรเปลี่ยน

รู้อยู่แล้วเชียวว่าคุณหนูคนเดียวด่าไม่ชนะพวกเขาสองคน หลิ่วเอ๋อร์อดไม่ได้มองพวกนางอีกทีหนึ่ง รีบร้อนจะพุ่งเข้าไป คุณหนูจวินเดินออกมาเสียก่อน

“คุณหนู” หลิ่วเอ๋อร์สีหน้าเป็นกังวล

สีหน้าของคุณหนูก็ไม่เปลี่ยน ยังยอบกายเคารพส่งนายหญิงผู้เฒ่ากับนายหญิงใหญ่ฟาง

นายหญิงใหญ่ฟางก่อนออกจากประตูเรือนหันกลับมามองทีหนึ่ง คุณหนูจวินยังยืนอยู่ข้างประตู เหมือนกับลูกหลานคนอื่นในบ้านที่เคารพน้อมส่ง

“เจินเจินนางรู้ความแล้วจริงๆ” นางอดไม่ได้พูดขึ้น

เคารพน้อมส่งหรือ?

นายหญิงผู้เฒ่าฟางหันกลับมามอง นางกลับรู้สึกว่าเด็กสาวคนนั้นเพียงแค่ยืนอยู่ข้างประตูเฉยๆ ไม่ได้เคารพ และไม่ได้น้อมส่ง เพียงแค่มองพวกนาง ถ้าหากจะให้พูดความรู้สึกออกมาคำหนึ่ง ก็คงเป็น เฝ้ามอง ล่ะมั้ง

ใจของนายหญิงผู้เฒ่าฟางเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง

นาง เป็นใคร?

ใช่จวินเจินเจินจริงหรือ?

นางไม่มีจุดที่เหมือนจวินเจินเจินสักนิด นอกจากร่างนี้

นางบอกว่านางตายไปครั้งหนึ่งจึงบรรลุนิพพานเกิดใหม่ขึ้นมา

แต่เป็นไปได้หรือไม่ว่านางตายแล้ว หลังจากนั้นวิญญาณเร่ร่อนมาสิงร่างเข้า?

นายหญิงผู้เฒ่าฟางคิดถึงตอนหมอพูดถึงรอยช้ำบนคอของจวินเจินเจิน นั่นเป็นรอยที่พอให้ถึงตาย ไม่แน่จวินเจินเจินอาจตายไปแล้วจริงๆ ตอนนี้คนผู้นี้ที่จริงไม่ใช่จวินเจินเจิน

ดังนั้นเมื่อครู่ตอนออกมานางจึงฉวยโอกาสที่จวินเจินเจินกับนายหญิงใหญ่ฟางคุยกันเรียกชื่อจวินเจินเจินขึ้นมากะทันหัน

ว่ากันว่าคนคนหนึ่งตอบสนองต่อชื่อของตนเองไวที่สุด และช้ากับชื่อของคนอื่น

แต่จวินเจินเจินก็หันมาทันที ตอบรับชื่อของนาง

“ท่านแม่?”

เสียงของนายหญิงใหญ่ฟางดังขึ้นข้างหู ขัดความคิดที่ล่องลอยไปของนายหญิงผู้เฒ่าฟาง

นายหญิงผู้เฒ่าฟางมองนาง นายหญิงใหญ่ฟางก็มองนาง

“ท่านแม่ จริงหรือว่าหลอกเจ้าคะ?” นางถามขึ้นอีกครั้ง

“ข้าก็ไม่รู้” นางหญิงผู้เฒ่าฟางพึมพำพูดขึ้น

ถ้าหากนางไม่ใช่จวินเจินเจิน นี่ก็ประหลาดเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว ถ้าหากนางใช่ นมรดกระหม่อมแตกฉาน หนึ่งประโยครู้ตื่น คนเปลี่ยนร่างผลัดกระดูกเรื่องเช่นนี้จะมีอยู่จริงหรือ?

นายหญิงใหญ่ฟางสีหน้าวิตก

“ถ้าอย่างนั้น จะทำอย่างไรเจ้าคะ?” นางพูดเสียงเบา

“อะไรทำอย่างไร?” นายหญิงผู้เฒ่าฟางไม่ค่อยเข้าใจคำถาม ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้สึกว่าที่นายหญิงใหญ่ฟางถามไม่ใช่เรื่องที่นางคิดอยู่

นายหญิงใหญ่ฟางก็เพิ่งรู้สึก ที่แท้นายหญิงผู้เฒ่ากำลังเหม่ออยู่ แต่ว่าเรื่องเมื่อครู่ชวนให้คนตกตะลึงเกินไปจริงๆ เรื่องที่เฝ้าฝันนับครั้งไม่ถ้วนทั้งที่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาและความสิ้นหวังเช่นนั้น

แน่นอนตอนนี้ก็อาจยังเป็นภาพลวงตา

“เรื่องที่นางบอกว่ารักษาเฉิงอวี่ให้หายดีได้ ในเมื่อไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง จะยังให้นางรักษาหรือไม่เจ้าคะ?” นายหญิงใหญ่ฟางพูดเสียงเบา

สาวใช้กับหญิงรับใช้ล้วนถูกสั่งให้ถอยออกไปห่างๆ แล้ว

นายหญิงผู้เฒ่าฟางมองนางทีหนึ่ง

“ลองรักษาดูก็รู้เอง” นางเอ่ยขึ้น

............................................................................................

จวินเจินเจินพูดว่าลองรักษาดูก็รู้เอง อย่างไรก็ไม่เสียหาย

นายหญิงผู้เฒ่าวันนี้ก็บอกเช่นนี้

เรื่องนั้นก็กำหนดลงเช่นนี้เอง

นายหญิงใหญ่ฟางอยู่ดีๆ ก็รู้สึกยินดี เดินตัวลอยอยู่บ้างเข้ามาในเรือนของตนเอง

นางหยวนรออยู่จนร้อนใจมากแล้ว

“นายหญิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ?” นางรีบเข้าไปต้อนรับรีบร้อนถามขึ้น

นายหญิงใหญ่ฟางนิ่งอึ้งไปครู่

“ไม่มีอะไร” นางตอบไปโดยสัญชาติญาณ

ดวงตาของนางหยวนฉายแววกระอักกระอ่วนออกมาอยู่บ้าง

ตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายออกไปตอนนี้ถึงเพิ่งกลับมา สีหน้าปิดซ่อนความเสียขวัญไม่มิด อีกทั้งพวกคนใช้ล้วนเห็นนางร้องไห้วิ่งออกมาจากเรือนของจวินเจินเจิน

นี่เรียกว่าไม่มีอะไร?

ตั้งแต่นายท่านจากโลกไป หลายปีมานี้ที่อยู่เคียงข้างนายหญิงใหญ่ฟางปฏิบัติเหมือนนางเป็นน้องสาว แต่นางก็รู้ดีในฐานะภรรยาน้อยคนหนึ่ง ในใจของนายหญิงใหญ่ฟางที่จริงนางก็ยังเป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง

ดูสิ ขนาดตั้งใจโกหกนางเสียหน่อย นางยังคร้านจะโกหกเลย

รู้ก็ส่วนรู้ ได้เห็นได้ยินจริงๆ ก็ยังรู้สึกต่างกัน

นางหยวนฝืนยิ้มออกมาบางๆ

“เช่นนั้นก็ดี” นางผ่อนลมหายใจเอ่ยขึ้น เลิกผ้าม่านขึ้นด้วยตัวเองไปพลาง พูดไปพลาง “สมุดบัญชีของเดือนนี้ส่งมาถึงแล้ว ผู้ดูแลแต่ละสาขาก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว นายหญิงลองดูเวลาไหนจะพบพวกเขา คนที่มาจากที่ไกล ข้าจัดการพวกเขาไว้เรียบร้อยแล้ว”

นางจงใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ราวกับเมื่อครู่อะไรก็ไม่ได้ถาม

นายหญิงใหญ่ฟางนิ่งเงียบไป นั่งลงรับชามาจากมือของนางหยวน

“นายหญิงผู้เฒ่าเปลี่ยนใจแล้ว” นางเอ่ยขึ้น

ประโยคไร้ที่มาที่ไปนี้ ทำให้นางหยวนผงะไป นางโบกมือให้สาวใช้ในห้องทันที บรรดาสาวใช้รีบถอยออกไป

“นายหญิง นายหญิงผู้เฒ่าเหตุใดจึงเปลี่ยนใจเจ้าคะ?” นางถามขึ้นเสียงเบา

นายหญิงใหญ่ฟางสีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย

“ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี” นางพึมพำพูดขึ้น “นายหญิงผู้เฒ่าไม่ให้พูด นายหญิงผู้เฒ่าบอกให้เก็บเป็นความลับ”

นายหยวนดวงตาทอประกายนิดๆ

เรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับย่อมนอกเหนือไปจากความคาดหมายของนายหญิงใหญ่ฟาง ดังนั้นนางถึงได้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่เรื่องนี้สำหรับนายหญิงใหญ่ฟางก็พิลึกพิลั่นเกินไป ดังนั้นเมื่อถูกถาม นางถึงหลุดปากตอบคำถามอย่างไม่ตั้งใจออกมา

เรื่องอะไรถึงกับทำให้นายหญิงผู้เฒ่าที่เกลียดชังหลานสาวคนนี้ถึงเพียงนี้กลับเปลี่ยนใจไม่ให้นางแต่งออกไปแล้ว?

“ถ้าเช่นนั้นนายหญิงก็ไม่ต้องพูด” นางหยวนเอ่ยขึ้น “นายหญิงท่านเหนื่อยแล้ว พักก่อนเสียหน่อย วันนี้ไม่ต้องตรวจสมุดบัญชีแล้ว”

นางพูดพลางก็จะถอยออกไป นายหญิงใหญ่ฟางเรียกนางไว้

“นางบอกว่านางรักษาเฉิงอวี่ได้” นางพูดเสียงเบา

นางหยวนมีสีหน้าตกตะลึง

……………………………………….