Smiling Talk ยิ้มละมุนกรุ่นหัวใจ: Chapter0020 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20

“ขอบพระคุณที่ให้เกียรติมาอุดหนุนค่ะ”

ลมปลายเดือนพฤษภาพัดมาพร้อมกับความอบอุ่นเปียกชื้น ตอนที่หลิงซีเฉวียนเดินออกมาจาก Angus I แสงแดดอบอุ่นสัมผัสผิวกายแต่กลับหนาวเย็นจนสั่น

“ฉันเรียกแท็กซี่กลับละ”

หลินเสี้ยวฉีก้มหน้าเดินผ่านหลังเธอไปอย่างรวดเร็วพร้อมเอ่ยทิ้งท้ายเบาๆ หลิงซีเฉวียนอึ้ง ไม่ทันที่จะเรียกให้เธอหยุดก็เห็นเธอเดินตรงไปไม่เหลียวหลังกลับมาแล้ว กิ๊บคริสตัลสีชมพูบนผมเบี้ยวเหมือนจะหลุด เธอเดินจากไปพร้อมกับความหดหู่และอึดอัดที่พูดไม่ออก

ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงกับตี๋ฉินก็ตามออกมาเช่นกัน พอได้ยินคำพูดของหลินเสี้ยวฉีก็ได้แต่มองตามหลังที่ยิ่งเดินห่างออกไปอย่างสับสน และเนื่องจากตี๋ฉินอยู่กับเธอ เธอจึงไม่สะดวกพูดว่าเธอผิด แต่กระนั้นน้ำเสียงก็ไม่ได้ฟังดูดีเท่าไร “ตี๋ฉิน วันนี้เธอเป็นอะไรกันแน่ ไปกินรังแตนมาหรือไง”

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตี๋ฉินจะดีกว่าหลินเสี้ยวฉีอยู่หน่อยเพราะเดินกลับบ้านด้วยกันทุกเย็นหลังเลิกเรียน แต่ต่อให้รู้ไส้รู้พุงกันมานานแค่ไหน การที่เกือบทำวันเกิดเธอพัง จะให้บอกว่าไม่อารมณ์เสียก็ฟังดูโกหก

“ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิง อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าหลินเสี้ยวฉีคิดอะไร” ตี๋ฉินมองแวบหนึ่งก่อนจะเม้มปากแล้วพูดอย่างอดรนทนไม่ไหวว่า “ถ้าหล่อนคิดจะฉลองวันเกิดให้เธอดีๆ จริงๆ แค่ชวนฉันกับหลินเสี้ยวฉีสองคนก็พอแล้ว จะชวนผู้ชายสามสี่คนนั่นมาทำไม ถ้าไม่ได้อยากอวดว่าสนิทกับพวกนั้น”

“เพราะเรื่องแค่นี้?” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงมองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอ...”

อิจฉาหล่อน?

“ฉันไม่ได้อิจฉาหล่อน” ตี๋ฉินดูออกว่าเธอจะพูดอะไรจึงตวาดเสียงดัง แต่ก็รู้ตัวว่าตัวเองทำเกินไป จึงบุ้ยปากแล้วเริ่มสาธยายต่อว่าไม่หยุด “เธอไม่รู้หรอกว่าตอนที่หล่อนนั่งข้างฉัน สิ่งที่หล่อนพูดถึงมากที่สุดในแต่ละวันคือเรื่องที่ว่าเมื่อวานมีใครคนไหนคุยอะไรกับหล่อนใน QQ บ้าง เหมือนจะบอกกลายๆ ว่าหล่อนมี QQ นะ อีกอย่าง ขอแค่เป็นผู้ชาย หล่อนก็จะเข้าไปขอ QQ มาหมด ในห้องเรามีผู้ชายคนไหนบ้างที่หล่อนไม่เคยไปขอ แล้วก็เอาแต่ถามฉันว่ามี QQ ของคนนั้นคนนี้ไหม จริงสิ ถ้าหล่อนเป็นคนดีขนาดนั้นจริงๆ ทำไมวันนี้ไม่มีคนช่วยหล่อนล่ะ หล่อนรู้นานแล้วว่าฉีย่าหลิงมีใจให้หล่อน แต่ก็ยังไปก้อร่อก้อติกกับเซียวชุ่นทั้งวัน พวกเธอดูสิ วันนี้ฉันแค่ขอให้เซียวชุ่นสอนสเกตให้ ทำไมเธอต้องออกอาการใหญ่โตขนาดนั้นด้วย คิดจะจับปลาสองมือหรือไง”

“ความหมายของเธอก็คือ วันนี้เธอทำเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้ฉีย่าหลิงว่างั้น?” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงทำหน้าไม่เชื่อ

พูดตามตรง การที่หลินเสี้ยวฉีปิดบังเธอ รวมทั้งใช้ชื่อเธอมาอ้างเพื่อชวนพวกอิ่นจวิ้นอวี้มาก็น่าตำหนิอยู่ แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงเลยก็คือ ความอคติของตี๋ฉินที่มีต่อหลินเสี้ยวฉีนั้นช่างมากมายประหนึ่งว่าทุกคำพูด ทุกการกระทำของหลินเสี้ยวฉีนั้นล้วนเป็นแผนทั้งหมด

เธอจินตนาการไม่ออกจริงๆ รวมถึงไม่อยากจะเชื่อด้วย

“ก็ไม่เชิง” ตี๋ฉินเชิดคอตรง แล้วกล่าวอย่างไม่ยอมลดละเบาๆ ว่า “ก็แค่ไม่ชอบนิดหน่อย...”

ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงแทบหมดคำพูดกับเธอ “งั้นเธอจำเป็นต้องมีเรื่องกับหล่อนในวันเกิดฉันให้ได้งั้นเหรอ ขึ้น ม.2 ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เจอหล่อนอีก ฉันจะคอยดูว่าเปิดเทอมมาเธอจะทำอย่างไร”

“ชิ แล้วยังไงล่ะ อย่างมากก็แค่ไม่คุยกัน...” ตี๋ฉินทำเสียงดื้อด้าน ไม่คิดว่าตัวเองผิดแม้แต่น้อย แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่คุยกับลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงมาจนถึงตอนนี้ หลิงซีเฉวียนแทบจะไม่ได้พูดอะไรเลย จึงหันไปมองเธออย่างสงสัย “หลิงซีเฉวียน เธอคิดอะไรอยู่”

หลิงซีเฉวียนโดนเรียก จึงตอบไปอย่างลวกๆ ว่า “เปล่าหรอก แค่กำลังคิดว่าพวกอิ่นจวิ้นอวี้เป็นอะไรกับเนี่ยซือเฮ่อ”

เหมือนรู้จักกันมานาน แต่กลับให้ความรู้สึกกึ่งเป็นมิตรกึ่งเป็นศัตรู

“จะว่าไปเรื่องนี้ฉันก็ติดใจอยู่เหมือนกัน” ตี๋ฉินเบนความสนใจไปที่ประเด็นนี้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนับถือเล็กน้อย “ไม่น่าเชื่อว่า Angus I จะเป็นของบ้านเนี่ยซือเฮ่อนะเนี่ย งั้นบ้านเขาก็รวยมากเลยน่ะสิ”

“ไม่ใช่แค่รวยมาก” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงจุ๊ปาก “แต่เป็นถึงภัตตาคารในเครือ Angus เชียวล่ะ ดีไม่ดีพ่อแม่เขาเป็นคนชั้นสูงเสียด้วย”

ตี๋ฉินตกใจอุทานอย่างกระอึกกระอัก “แล้วเธอว่าทำไมเขาถึงไม่ไปอยู่โรงเรียนไฮโซล่ะ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงไม่สนใจเรื่องนี้ จึงเปลี่ยนไปถามว่า “พวกเธอว่าอิ่นจวิ้นอวี้ให้พวกเราออกมาก่อน แล้วปล่อยพวกเขาสี่คนไว้ข้างในจะไม่เป็นไรเหรอ”

หลิงซีเฉวียนอ้ำอึ้ง “เธอดูไม่ออกเหรอว่านอกจากเซียวชุ่นกับฉีย่าหลิงแล้ว สามคนที่เหลือนั่นดูเหมือนรู้จักกันมานมนานจะตาย”

อีกอย่าง การที่ผู้ชายสี่ห้าคนนั้นให้พวกเราออกมาก่อนแล้วพวกเขาอยู่ต่อ ที่จริงแล้วคงเป็นเพราะกลัวว่าตี๋ฉินกับหลินเสี้ยวฉีจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกมากกว่า

จะว่าไป พวกเขาก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่แล้ว ยิ่งเกิดเรื่องวันนี้ขึ้นอีก พวกเขาคงกลัวว่าจะเข้าหน้าไม่ติดยิ่งกว่าพวกเธอกระมัง

ขณะที่กำลังคิดอยู่นี้ อยู่ๆ ก็นึกถึงสาวสวยดุจเจ้าหญิงคนนั้นขึ้นมา

“ก็นั่นน่ะสิ แต่จะว่าไปผู้หญิงคนนั้นดูมีอำนาจมากเลยเนอะ” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงนึกถึงเคอเยว่เฉินขึ้นมาเหมือนกัน จึงพูดออกมาอย่างครั่นคร้ามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่มีความสุขนัก

“ทำไมฉันจะไม่รู้สึกล่ะ” หลิงซีเฉวียนหน้านิ่งไป แต่ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงไม่ทันสังเกต จึงพูดต่อว่า “เห็นเธอแล้วก็รู้สึกได้ว่าพื้นฐานครอบครัวเธอต้องไม่เลวทีเดียว อีกอย่างฉันไม่เคยได้ยินอิ่นจวิ้นอวี้กับเย่ชิงถิงเรียกผู้หญิงคนไหนอย่างสนิทสนมขนาดนี้มาก่อน”

เยว่เฉิน

หลิงซีเฉวียนเม้มปาก

แต่ตี๋ฉินกลับไม่คิดเช่นนั้น “ถ้าสนิทกันจะเรียกแบบนั้นก็ไม่แปลก ฉันกลับรู้สึกว่าพวกเราโชคดีด้วยซ้ำ ถ้าเย่ชิงถิงไม่ได้รู้จักกับเนี่ยซือเฮ่อ รวมถึงผู้หญิงที่ชื่อเคอ...อะไรนั่นล่ะก็ ดูท่าพวกเราคงไม่ได้ออกมาถ้าไม่จ่ายเงิน”

“เธอกับหลินเสี้ยวฉีต่างหาก ไม่ใช่ ‘พวกเรา’” ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงแก้

“ก็ได้ ฉันกับหลินเสี้ยวฉี” ขณะที่พูด ทั้งสามก็เข้ามาในสถานีรถไฟใต้ดินเรียบร้อย หลิงซีเฉวียนไปคนละสายกับอีกสองคน ทั้งสามจึงบ๊ายบายบอกลากัน

ขบวนรถไฟหยุดเทียบท่าขบวนหนึ่ง ต่อด้วยอีกขบวนหนึ่ง

ตอนนี้ไม่เพียงเพิ่งเลยเวลาเที่ยงตรง แต่วันนี้เรียกได้ว่าแยกย้ายกันอย่างไม่มีความสุขด้วย

อันที่จริง จุดประสงค์หลักที่หลินเสี้ยวฉีเรียกพวกเราออกมารวมตัวกันในวันนี้ ก็ยังออกมาจากหัวจิตหัวใจที่งดงามบริสุทธิ์อยู่ดี

เธอพิงราวจับมองดูเงาสลับทับซ้อนของผู้คนที่สะท้อนแสงไฟเจิดจ้าจากในสถานีเข้ามาในกระจกจนเริ่มตาลาย จึงเพ่งมองเงาตัวเองที่สะท้อนจากประตูกระจกบานใหญ่ แล้วสติก็เริ่มหลุดลอย

แก้มของเธอหายร้อนนานแล้ว รอยแดงก็จากลงไปมากแล้ว แต่กลับดูไม่คล่องแคล่วกระฉับกระเฉงราวกับเป็นมนุษย์ไร้วิญญาณ

ที่แท้ เย่ชิงถิงก็ไม่ใช่คนที่จะบริสุทธ์ใจกับทุกคน

ที่แท้ เขากับ...เนี่ยซือเฮ่อก็เป็นคนประเภทเดียวกัน นั่นคือจะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงต่อหน้าคนที่ตัวเองยินยอมเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็จะถูกกีดกันออกไปตามเส้นแบ่งที่กำหนด เพียงแค่ว่าคนหนึ่งเป็นคนเงียบๆ ส่วนอีกคนแสดงออกชัดเจนก็เท่านั้น

ทว่า พวกเขาต่างก็มีศักดิ์ศรีค้ำคอ จึงยากที่จะอยู่ใกล้กัน

ยากเสียแล้ว...

เธอพิงศีรษะกับราวจับเบาๆ

ต่อให้เป็นเพื่อนกันก็ยากเสียแล้ว

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------