อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!: Chapter0010 ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 เขาเป็นคนตาถั่ว

เธอพูดจบก็หมุนตัวจากไปโดยไม่รอให้เซี่ยซิงเฉินได้โต้ตอบอะไร

เซี่ยซิงเฉินโกรธไม่น้อย แต่ตอนนี้สภาพเธอย่ำแย่เต็มทน อีกทั้งที่นี่ก็เป็นกระทรวงการต่างประเทศ เธอคือเจ้าหน้าที่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์ ไม่อาจจะทะเลาะกับเซี่ยซิงคงเหมือนแต่ก่อนได้

“ท่าน...ท่านประธานาธิบดี!”

เซี่ยซิงเฉินกำลังนึกอยู่ว่าจะจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงตื่นตระหนกของเซี่ยซิงคงที่ยังเดินไปไม่ไกลนัก เธอหันกลับมาอย่างงงๆ มองตามสายตาเซี่ยซิงคงไป ก็เจอกับไป๋เย่ฉิงที่ไม่รู้โผล่มาที่ระเบียงยาวตั้งแต่เมื่อไหร่ มาเป็นขบวนยิ่งใหญ่อลังการเช่นเคย ทั้งหมดเป็นคนสนิทของเขา เหลิ่งเฟยก็ติดตามเขาอยู่ข้างหลัง

ขณะนี้เซี่ยซิงคงยืนตัวตรง ใบหน้าแสดงถึงความเคารพยำเกรงชายหนุ่ม และความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด

ผู้ชายคนนี้สามารถทำให้ผู้หญิงทุกคนสูญเสียการควบคุมได้อย่างแท้จริง

แต่ว่า ณ ตอนนี้ ในใจเซี่ยซิงเฉินกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อเขา โดยเฉพาะหลังจากที่เจอกับสวี่ เหยียนและเซี่ยซิงคง

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเขาตัดสินใจเลือกเธอเป็นผู้ให้กำเนิดลูกเขาตามอำเภอใจ ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องพลาดความรัก ซ้ำยังถูกเซี่ยซิงคงเยาะเย้ยเช่นนี้

ไป๋เย่ฉิงก้าวเท้าหนักๆ ตรงไปข้างหน้า เซี่ยซิงคงมองชายหนุ่มเพียบพร้อมที่ใกล้ตัวเองเข้ามาทุกที รู้สึกเพียงหายใจไม่ออก ตื่นเต้นจนแทบจะเป็นลม แต่ชายหนุ่มกลับเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่เซี่ยซิงเฉิน

ไม่ชายตามองเซี่ยซิงคงสักนิดเดียว ราวกับเธอเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน

เซี่ยซิงคงหันกลับไปจ้องเซี่ยซิงเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“สวัสดีค่ะ” เซี่ยซิงเฉินโค้งเล็กน้อย ท่าทางไม่ยินดียินร้าย

ไป๋เย่ฉิงขมวดคิ้วโดยไม่พูดอะไร ใช้มือจับปลายคางเธอรั้งใบหน้าที่ค่อนข้างย่ำแย่ให้เงยขึ้น สายตาของเขาไล่มองจากลำคอเธอลงไป...

แรงจากมือเขาไม่เบาเลย เซี่ยซิงเฉินถูกบีบจนเจ็บ ความโกรธแค้นในใจยิ่งเพิ่มมากขึ้น พยายามสะบัดหน้าให้หลุดออก

ไป๋เย่ฉิงถลึงตามองเธอ ดวงตานั้นเรียบนิ่งสยบผู้คน แม้เซี่ยซิงเฉินจะโกรธแค้นเพียงไหนก็ไม่กล้าขยับ ทว่ากลับไม่เข้าใจเลยว่าผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่ อีกทั้ง...

ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเช่นนี้ เรียวนิ้วเขาสัมผัสใบหน้าเธอ ปลายนิ้วอุ่น ไม่ร้อนนัก กลับทำให้เซี่ยซิงเฉินรู้สึกร้อนจัดราวกับไฟขึ้นมาเสียเฉยๆ ใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

อีกอย่าง...สายตาเขามองไปตรงไหนกันแน่นะ? มองไปที่หน้าอกเธอน่ะสิ!

“เอ่อคือ ท่านประธานาธิบดี...” เธอเม้มปากเล็กน้อย ลองเอ่ยปากหยั่งเชิงดู ทั้งร่างแข็งทื่อจนเกือบกลายเป็นหิน

ณ ตอนนี้ไป๋เย่ฉิงคลายมือออก หันกลับไปมองเหลิ่งเฟยแวบหนึ่ง “ตามหมอมา”

“ครับ ท่าน!” เหลิงเฟยตอบรับ ไป๋เย่ฉิงก็ไม่ได้รั้งรอ หมุนตัวจากไป

ขณะเดินผ่านเซี่ยซิงคง สายตาหยุดอยู่ที่ร่างของเธอชั่วขณะ แววตาดำลึกเรียบนิ่งเล่นเอาเซี่ยซิงคงเสียวสันหลังวาบ รู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมา

จนกระทั่งไป๋เย่ฉิงหายลับไปแล้ว เซี่ยซิงเฉินก็ยังไม่ได้สติ ยกมือขึ้นจับๆ ใบหน้าอยู่ครู่ใหญ่ราวกับตรงนั้นยังคงหลงเหลือความอบอุ่นของไป๋เย่ฉิง งั้น...เมื่อครู่เขาก็สำรวจดูว่าเธอโดนลวกตรงไหนบ้าง?

ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง ผู้ชายคนนี้...ดูๆ ไปก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรนัก

เซี่ยซิงคงเพิ่งได้สติกลับคืนมาตอนนี้เอง เห็นเซี่ยซิงเฉินใจลอยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ “พี่ สีหน้าพี่แบบนี้คงไม่ได้คิดอกุศลอยู่หรอกนะ?”

ซิงเฉินได้สติ แอบมองบน “แต่สีหน้าเธอเหมือนกว่าอีกนะ”

“ฉันมีพี่สวี่เหยียนอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดอกุศล” เซี่ยซิงคงลำพองใจ “แต่ฉันว่าพี่อย่าหวังสูงเกินตัวเลย ใครๆ ก็จ้องเขาตาเป็นมัน เมื่อครู่ท่านประธานาธิบดีก็แค่ดูแลประชาชนอย่างใกล้ชิดเท่านั้นเอง พี่เป็นผู้หญิงที่เคยมีลูกมาก่อน อย่าว่าแต่ประธานาธิบดีเลย แม้แต่พี่สวี่เหยียนก็ไม่มีทางชอบพี่ ดังนั้นเลิกฝันกลางวันได้แล้ว!”

เซี่ยซิงเฉินยิ้มเล็กน้อย “ท่านประธานาธิบดีดูแลประชาชนอย่างใกล้ชิดก็จริง แต่ถึงจะเป็นการดูแลประชาชนอย่างใกล้ชิด เขาก็ทำราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ”

“...” เซี่ยซิงคงโกรธจนพูดไม่ออกอีกครั้ง ทันใดนั้นก็มีคนเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน “ขอโทษนะคะ ท่านไหนคือคุณเซี่ย?”

“ใช่ทั้งสองคน!” เซี่ยซิงคงน้ำเสียงไม่ดี

“คุณเซี่ยซิงเฉิน” อีกฝ่ายเสริมขึ้น

“...” เซี่ยซิงคงปิดปากเงียบไม่พูดอะไร

สายตาอีกฝ่ายทอดมาที่ร่างของเซี่ยซิงเฉิน ยิ้มให้แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อม “เชิญคุณตามมาเลยค่ะ ท่านประธานาธิบดีมีคำสั่งให้ช่วยดูแลอาการบาดเจ็บของคุณ”

เซี่ยซิงเฉินตามอีกฝ่ายไปแล้ว เซี่ยซิงคงโกรธจนกระทืบเท้าอยู่ที่เดิม! ผู้หญิงคนนี้ช่างโชคดีจริงๆ!

ที่จริงแล้วก็ไม่ถือว่าบาดเจ็บอะไรมากนัก แค่มีรอยแดงเล็กน้อย หมอทำแผลให้เซี่ยซิงเฉินอย่างง่ายๆ เสื้อผ้าบนตัวเธอไม่สามารถสวมได้แล้ว ทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มทำงานเข้าไปในงานเลี้ยง เมื่อเทียบกับกลุ่มคนที่สวมชุดราตรีแต่งกายอลังการแล้ว เธอก็ดูแปลกแยกอยู่บ้างจริงๆ

เซี่ยซิงเฉินนั่งอยู่หลังสุด ห่างจากแถวแรกมาก แต่ผู้ชายคนนั้น ความเจิดจ้าขนาดนั้น ต่อให้อยู่ห่างกว่านี้ก็เห็นชัดได้ในทันที ผู้คนข้างกายล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่ตำแหน่งสูงและมีอำนาจ แต่เมื่อทุกคนอยู่ต่อหน้าเขาก็ยังต้องยอมก้มหัวให้

“เลิกมองได้แล้ว! จ้องเสียจนเขาพรุนไปทั้งตัวแล้ว!”

ฉือเว่ยยังโบกมือไหวๆ ตรงหน้าเธอ เซี่ยซิงเฉินถึงได้รู้สึกตัวว่าไม่ได้ดูการแสดงเลย เอาแต่จ้องแผ่นหลังไป๋เย่ฉิงตลอด เธอรู้สึกเก้อเขินจึงหันหน้าหนีอย่างประหม่า “การแสดงสนุกจังเลยนะ”

“น้อยๆ หน่อย ฉันรู้ว่าเธอกำลังมองท่านประธานาธิบดีของพวกเราอยู่ แต่ว่านะ ฉันจะไม่ล้อเธอหรอก เค้ามีเสน่ห์ขนาดนั้น ถ้าเธอไม่จ้องเขานั่นแหละแปลก เพียงแต่...โน่น เธอว่าสวี่เหยียนยังรู้สึกอะไรกับเธอไหม? ไม่แน่พวกเธอสองคนอาจมีทางสมหวังกันได้นะ!”

มือเซี่ยซิงเฉินที่กดอยู่บนหัวเข่าบีบแน่นขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จึงจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบได้ “ตอนนี้เขาเป็นแฟนเซี่ยซิงคง เธอว่า...พวกเราสองคนยังจะเป็นไปได้เหรอ?”

ฉือเว่ยยังงงไปชั่วขณะ อ้าปากค้างจนแมลงวันบินผ่านเข้าไปได้ วินาทีต่อมาก็อดที่จะด่าไม่ได้ “เขานี่ช่างตาถั่วจริงๆ! เซี่ยซิงคงผู้หญิงสารเลวคนนี้ไม่รู้คุณค่าของสิ่งของ ตอนแรกที่เธอยังคบกับสวี่เหยียน ฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา พอเจอสวี่เหยียนก็ทำท่าอย่างกับกินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป ตอนนี้เผยธาตุแท้ออกมาจนได้!”

“ชู่ว...” เซี่ยซิงเฉินเอามือจุ๊ปากไว้ ที่นี่เป็นห้องโถงใหญ่ของกระทรวงการต่างประเทศ แต่ละคนที่นั่งตามสบายอยู่ภายในล้วนแต่เป็นคนใหญ่คนโต หากคนข้างๆ ได้ยินคำพูดหยาบคายของเธอเข้าคงไม่ดีแน่ ฉือเว่ยยังเองก็เพิ่งรู้ตัวเลยรีบตบปากตัวเอง แล้วหุบปากไม่พูดอะไรอีก

สุดท้ายเซี่ยซิงเฉินก็อดเหลือบมองสวี่เหยียนที่อยู่ข้างหน้าไม่ได้ แต่ไม่รอให้เขาหันกลับมาเธอก็รีบเสไปมองทางอื่น

ความเจ็บปวดค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาในอก โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ก่อนหน้านี้ทำไมเธอนึกไม่ถึงเลยว่าสวี่เหยียนจะคบกับเซี่ยซิงคง

---------------------------------------