อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!: Chapter009 ตอนที่ 9
ตอนที่ 9 คนใหม่เจอกับรักเก่า
เซี่ยซิงเฉินกำลังคิดว่า ไม่รู้ว่าหลังจากที่ ฉือเว่ยยังรู้ว่าพ่อของลูกคือประธานาธิบดีไป๋แล้ว ยังจะกล้าหาญชาญชัยขนาดนี้หรือเปล่า
ฉือเว่ยยังยังเปลี่ยนหัวข้อสนทนาต่อไป “ได้ยินมาว่า การแสดงในงานเลี้ยงพวกเราคืนนี้ ท่านประธานาธิบดีจะมาร่วมด้วย
“หา? ทำไมฉันไม่รู้?”
“กำหนดการเดินทางที่เพิ่งทำเร่งด่วน ฉันได้ยินหัวหน้าเลขาพูด”
“...อ่อ” จะว่าไปเธอเองก็ไม่ได้เจอไป๋เย่ฉิงหลายวันแล้ว
“ทำไมปฏิกิริยาตอบรับของเธอถึงได้เรียบเฉยขนาดนี้ล่ะ?” ฉือเว่ยยังกลับตื่นเต้นเสียมากกว่า “แค่ฉันคิดว่าจะเจอท่านประธานาธิบดีก็เกร็งจะแย่อยู่แล้ว! เมื่อก่อนเห็นเขาในโทรทัศน์ก็รู้สึกว่าเขาหล่อมาก ไม่รู้ว่าตัวจริงจะเป็นยังไง คิดว่าน่าจะหล่อกว่าในโทรทัศน์”
“หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร เย็นชาอย่างกับท่อนไม้” เซี่ยซิงเฉินบ่นอุบ
“เธอว่าอะไรนะ? ใครเหมือนท่อนไม้?”
“...ไม่มีอะไร เธอเจอแล้วจะรู้เอง”
เซี่ยซิงเฉินกลัวว่าตัวเองจะหลุดปากเลยไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก
วันนั้นไม่ได้เจอสวี่เหยียนอีก เขายุ่งมากเพราะเป็นหัวหน้าล่ามประจำตัวท่านนายกรัฐมนตรี จึงเป็นธรรมดาที่ต้องติดตามอยู่ข้างกายตลอดเวลา
ตอนเย็น ประธานาธิบดีไป๋มาถึงตามที่ว่าไว้จริงๆ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศนำทุกคนมาต้อนรับที่หน้าประตูอย่างหรูหราเหมือนเช่นเคย ถัดจากฝูงชน เซี่ยซิงเฉินกำลังมองผู้ชายที่ดูสูงส่งจนไม่มีทางเข้าใกล้ได้คนนั้น เผลอรู้สึกเพียงว่าเขาเป็นเหมือนดวงตะวันเจิดจ้ากลางท้องฟ้า ส่วนตัวเองก็คือฝุ่นละอองบนพื้นดิน
คนสองคนที่ห่างไกลกันถึงเพียงนี้ ต่างกันมากขนาดนี้ อยู่ๆ ก็มีลูกด้วยกันได้ เรื่องในโลกนี้ช่างยากจะคาดเดาจริงๆ แต่ว่ายังดีที่ตัวเธอเองไม่หลงรักคนๆ นั้น มิฉะนั้นจะต้องทุกข์ใจจนพูดไม่ออกแน่
ขณะที่เซี่ยซิงเฉินกำลังคิดอยู่ในใจ ฉือเว่ยยังก็แอบบีบมือเธอเบาๆ เธอหันหน้ากลับไป เห็นเพียงหญิงสาวเพ้อคลั่งหนุ่มที่ตื่นเต้นจนใบหน้าเป็นสีชมพูลูกท้อ ดวงตาคู่นั้นที่จ้องท่านประธานาธิบดีเกือบจะทะลุออกมาเป็นรูปหัวใจอยู่แล้ว
พระเจ้า!
เก็บอาการหน่อยได้ไหม?
ทว่าพอหันกลับไป ก็พบว่าผู้หญิงทุกคนในงาน ไม่ว่าจะแต่งงานแล้วหรือยังโสด ส่วนใหญ่ก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกับเพื่อนเธอเลย มีเพียงเธอคนเดียวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คน ช่างขัดกับผู้อื่นมากนัก
ผู้ชายคนนี้เป็นความหายนะโดยแท้จริง!
ไป๋เย่ฉิงเดินเข้าไปราวกับดาวล้อมเดือน ไม่ได้หันมาสบตากับเซี่ยซิงเฉินเลยตลอดทาง ฉือเว่ยยังยังแสดงสีหน้าผิดหวัง “ท่านประธานาธิบดีไม่หันมามองฉันสักนิดเลย!”
“คนเยอะขนาดนี้ ถึงอยากมองเขาก็มองไม่เห็นหรอก พอแล้ว อย่ามัวแต่ชักช้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้างานเลี้ยงกันเถอะ”
ยังเหลือเวลาอีกหลายนาทีกว่างานเลี้ยงจะเริ่ม พลุในทะเลฝั่งตรงข้ามถูกจุดขึ้นสว่างพร่างพราย ไม่สนุกเอาเสียเลย เซี่ยซิงเฉินแต่งหน้า เปลี่ยนชุดราตรีสีฟ้าไพลินออกมาจากห้องแต่งตัว
ขณะกำลังรีบเดินเข้างานเลี้ยง เงาร่างคุ้นเคยที่เดินมาพร้อมกันทำให้เธอชุดชะงักทันที เพียงแวบเดียวใจเธอก็เต้นไม่เป็นส่ำ
สวี่เหยียน
สายตาลึกซึ้งของเขามองผ่านใบหน้าเธอไป เซี่ยซิงเฉินกำลังถือกระเป๋าและยกชายกระโปรงไว้ สายตาเขามองมาเช่นนี้ เธอตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
“ไม่เจอกันนานเลยนะ” ในที่สุด คนที่เอ่ยปากคือสวี่เหยียน
เซี่ยซิงเฉินยกมุมปากขึ้น “จริงด้วย ฉันไม่นึกว่าจะเจอคุณที่นี่”
สวี่เหยียนมองหญิงสาวงดงามตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะชม “สวยมาก ชุดราตรีนี้เหมาะกับคุณมาก”
“ขอบคุณ”
หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็นิ่งเงียบไม่พูดจากันอยู่ชั่วขณะ ทั้งคู่ต่างก็คิดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าพอเอ่ยปากกลับไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดคุยจากตรงไหน สถานการณ์เริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นทันที
“พี่สวี่เหยียน!”
ในตอนนี้ เสียงหวานใสดังขึ้นทันใด
เซี่ยซิงเฉินตกตะลึง สวี่เหยียนกลับตัวแข็งทื่อ หลังจากนั้นร่างเล็กบอบบางก็กึ่งวิ่งตรงมาจับแขนสวี่เหยียนไว้ “พี่สวี่เหยียน ฉันว่าแล้วว่าเราต้องได้พบกันที่นี่?”
ที่แท้ก็เป็น...เซี่ยซิงคง...
เซี่ยซิงเฉินเพิ่งนึกได้ตอนนี้เองว่าการแสดงคืนนี้แท้ที่จริงมีสมาคมเต้นนานาชาติที่เซี่ยซิงคงอยู่มาร่วมด้วย แต่ว่า ทำไมเธอถึงนึกไม่ถึงนะว่า...เธอกับสวี่เหยียน...
สายตาเซี่ยซิงเฉินหยุดอยู่ตรงแขนสวี่เหยียนที่เซี่ยซิงคงจับไว้ สวี่เหยียนดูท่าทางอึดอัด ดึงมือออกจากมือของเซี่ยซิงคงพลางพูดทื่อๆ ว่า “เอาล่ะ ซิงคง ที่นี่กระทรวงการต่างประเทศนะ อย่าทำแบบนี้”
“จะเป็นอะไรไปล่ะ พวกเราเป็นคู่รักกันนะ อีกอย่างถึงยังไงตอนนี้ก็ไม่มีคนนอกอยู่ที่นี่” เซี่ยซิงคงระบายยิ้มอย่างเป็นสุขทั่วใบหน้า
เซี่ยซิงเฉินรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
“พี่ ที่แท้ก็พี่นี่เอง!” เซี่ยซิงคงดูราวกับเพิ่งรู้ว่าเซี่ยซิงเฉินก็อยู่ตรงนี้ด้วย จากนั้นก็ปล่อยสวี่เหยียนไปดึงมือเซี่ยซิงเฉินไว้ “พี่ บังเอิญจัง! ไม่นึกว่าพวกเราสามคนจะเจอกันที่นี่ ฉันเองก็เพิ่งกลับประเทศ อยากจะไปหาพี่แต่ได้ยินมาว่าพี่ย้ายออกไปแล้ว”
“พวกเธอคุยกันเถอะ ฉันยังมีงานอีก คงอยู่ด้วยไม่ได้แล้ว” เซี่ยซิงเฉินแกล้งทำเป็นเฟรนลี่น่ารักแบบเซี่ยซิงคงไม่ได้ ดึงมือเซี่ยซิงคงออกเตรียมจะไป
เซี่ยซิงคงรั้งเธอไว้ “พี่ อย่าเพิ่งรีบไปเลย พวกเราคุยกันสักประเดี๋ยวเถอะ” เธอหันหน้ากลับมามองสวี่เหยียนอีกครั้ง “พี่สวี่เหยียน ฉันอยากดื่มกาแฟ ช่วยเอากาแฟมาให้ฉันสักแก้วได้ไหม?”
สวี่เหยียนมองเซี่ยซิงคงทีมองเซี่ยซิงเฉินที ในที่สุดก็ไม่พูดอะไร แล้วหมุนตัวจากไป
พอสวี่เหยียนเดินไป เซี่ยซิงเฉินก็ปล่อยมือซิงเฉิน รอยยิ้มเมื่อครู่หุบลง แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา
“ตอนนี้เขาเป็นแฟนฉัน ดังนั้นอยู่ห่างๆ เค้าไว้หน่อย!” นี่คือคำเตือน
เซี่ยซิงเฉินชินกับนิสัยหน้าไหว้หลังหลอกของเซี่ยซิงคงมานานแล้ว เธอมองพลางหัวเราะเยาะ “ตั้งห้าปีแล้ว ท่าทางจอมปลอมนี้ของเธอยังไม่เปลี่ยนสักนิดเลยจริงๆ”
“ก็ยังดีกว่าเธอที่ทำเป็นใสซื่อ สุดท้ายกลับไปมั่วผู้ชายลับหลัง คลอดลูกใครออกมาก็ไม่รู้ เซี่ยซิงเฉิน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเธอ อย่าทำเรื่องอับอายขายหน้าต่อหน้าสวี่เหยียนอีก เธอไม่คู่ควรกับเขาสักนิด!
เซี่ยซิงเฉินไม่ได้โมโห เพียงแต่เหลือบมองเซี่ยซิงคงอย่างเย็นชา “ในเมื่อคิดว่าฉันแย่สุดทนขนาดนี้ เธอยังจะทำท่าเหมือนกับเจอคู่แข่งสำคัญอีก? เซี่ยซิงคง อยู่เมืองนอกห้าปี ทำไมเธอถึงไม่พัฒนาขึ้นสักนิดเลย?”
“แก!” เซี่ยซิงคงโกรธจนโพร่งปากออกมา เวลานี้สวี่เหยียนถือกาแฟกึ่งวิ่งเข้ามาแล้ว เซี่ยซิงเฉินเก็บอาการเหวี่ยงวีนเมื่อครู่ เผยรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ สวี่เหยียนมองทั้งสองคนอย่างกังวลใจพลางพูดว่า “ตอนนี้ผมต้องเข้าไปในงานเลี้ยงแล้ว พวกคุณ...”
“ถ้างั้นคุณเข้าไปก่อนเถอะ ฉันอยากคุยกับพี่สาวอีกหน่อย ไหนๆ ก็ยังเหลือเวลาอีกพักหนึ่งก่อนฉันขึ้นแสดง”
“ก็ได้” สวี่เหยียนไม่ทันคิดอะไรมาก ก็รีบเดินจากไปเพราะเครียดเรื่องงานอยู่
พอสวี่เหยียนเดินไป สีหน้าเซี่ยซิงคงก็เปลี่ยนทันที กาแฟในมือถูกสาดใส่ร่างของเซี่ยซิงเฉิน
ทุกอย่างเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เซี่ยซิงเฉินสูดลมหายใจเข้า ชุดราตรีเกาะอกที่อยู่บนตัวเธอนั้นคว้านลึกมาก กาแฟร้อนจัดนั้นไหลจากอกเสื้อลงไป เพียงครู่เดียวบริเวณหน้าอกก็โดนลวกจนแดงเถือกไปหมด
บ้าเอ๊ย!
เซี่ยซิงเฉินถลึงตามองด้วยความโกรธ
เซี่ยซิงคงกลับยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ขอโทษนะ มือฉันลื่นไปหน่อย แต่ว่าพี่คะ คราวหน้าจำไว้นะว่าอย่าใส่ให้มันยั่วยวนขนาดนี้ต่อหน้าแฟนชาวบ้าน เดี๋ยวคนอื่นเค้าจะหมั่นไส้เอาได้ “
เธอพูดจบก็หมุนตัวจากไปโดยไม่รอให้เซี่ยซิงเฉินได้โต้ตอบอะไร
---------------------------------------