อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!: Chapter008 ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 ความรักครั้งเก่าที่ยากจะลืม

ขณะที่เซี่ยซิงเฉินกำลังจะเคลิ้มหลับ คล้ายจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอยู่ตรงประตู ภายในห้องมืดสนิท ไม่ได้เปิดไฟ เธอเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวมาที่ข้างเตียงอย่างเลือนราง หลังจากนั้นก็โน้มตัวลงประทับจูบบนหน้าผากของต้าไป๋เงียบๆ และหยิบผ้าห่มที่เขาเตะทิ้งไปห่มกลับให้อย่างดี

แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามากระทบบนใบหน้าชายหนุ่ม สีหน้าเขายังคงเย็นชาอยู่เช่นเดิม ทว่าดูอบอุ่นกว่ายามปกติที่เห็นตามข่าวในโทรทัศน์มากทีเดียว

เซี่ยซิงเฉินยิ้มออกมา

ดูเหมือน เซี่ยต้าไป๋จะเข้าใจเขาผิด เขาจะไม่ต้องการลูกได้อย่างไรล่ะ?

…………

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยซิงเฉินล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็จูงมือลูกชายลงมาข้างล่าง ทั้งสองคนกระโดดโลดเต้น พูดคุยหัวเราะกันมาตลอดทาง แต่เมื่อคนรับใช้เปิดประตูห้องอาหารที่สลักลวดลายออกและนำพวกเขามาถึงหน้าประตู เจอกับใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างก็เงียบเสียงลงทันที บรรยากาศก็ดูเยียบเย็นลงทันตา

ลักษณะอันน่าเกรงขามของบางคน ทำให้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามตามอำเภอใจ

“คุณชายน้อย คุณเซี่ย อรุณสวัสดิ์ครับ” พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากล่าวทักทาย

“อรุณสวัสดิ์”

เซี่ยซิงเฉินกล่าวทักทายอย่างระมัดระวัง ดึงเก้าอี้เด็กออกมา อุ้มต้าไป๋นั่งลง แล้วมองชายหนุ่มที่นั่งพลิกหนังสือพิมพ์อย่างเงียบเชียบอยู่ตรงนั้น นึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาก็ยังรู้สึกกระดากอายอยู่

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธานาธิบดี” เธอทักทายอย่างอึดอัด

“อืม” เขาตอบกลับอย่างราบเรียบ

“...” แค่นี้เอง? เซี่ยซิงเฉินรู้สึกเซ็งนิดหน่อย ผู้ชายคนนี้มนุษย์สัมพันธ์แย่จริงๆ

ต้าไป๋มองเขาตาโต “ผมคิดว่าป๊าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก”

“ทำไมล่ะ? ไป๋เย่ฉิงพับหนังสือพิมพ์ เมื่อเปรียบเทียบกับตอนตอบรับเซี่ยซิงเฉินแล้ว ตอนตอบลูก เขาไม่ได้ทำแบบขอไปที

ท่าทีเช่นนี้ ช่างแตกต่างกันเหลือเกินจริงๆ

เซี่ยซิงเฉินแอบพึมพำ

“พ่อไม่ได้กลับมานานขนาดนี้ นึกเสียดายทีหลังแล้วล่ะสิ ไม่ต้องการผมแล้วใช่ไหม?” เซี่ยต้าไป๋ถาม

เซี่ยซิงเฉินชะงักมือที่กำลังถือเค้กทาแยมซึ่งเป็นอาหารเช้าลงเล็กน้อย มองไป๋เย่ฉิงโดยไม่รู้ตัว ไป๋เย่ฉิงเองก็ไม่นึกว่าลูกจะถามคำถามแบบนี้ออกมา เขาอึ้งไปเล็กน้อยแล้วตอบว่า “หนูเป็นลูกของพ่อตลอดไป พ่อไม่เคยนึกเสียดายที่พาลูกกลับมา ต่อไปก็ไม่มีวัน”

“จริงเหรอ?” เซี่ยต้าไป๋ขมวดคิ้ว มองเขาอย่างค้นหา แล้วมองมาที่เซี่ยซิงเฉินราวกับไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือไม่

“วางใจเถอะ คำพูดพ่อเชื่อถือได้ เขาพูดว่าจริงก็ต้องจริง” เซี่ยซิงเฉินลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกชาย ปลอบโยนหัวใจที่อ่อนไหวดวงนั้นของเขา “เอาล่ะ ทานอาหารเช้าเถอะ”

เธอพูดกับลูกชายอย่างอ่อนโยน ไป๋เย่ฉิงอดไม่ได้ที่จะลอบมองเธอ ท่าทางเธอเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวกับคนที่ตบหน้าเขาท่ามกลางสายตาผู้คนนั้นเลย

เธอเอาเค้กชิ้นเล็กที่ทาแยมแล้วส่งให้ต้าไป๋ ต้าไป๋ร่าเริงขึ้น กัดเค้กไปหนึ่งคำแล้วยิ้มจนตาหยี

“อร่อยจัง หม่ามี้เซี่ย ทำให้พ่อชิ้นนึงสิ พ่อต้องชอบแน่ๆเลย”

“จริงเหรอ?” เธอมองที่ชายหนุ่มอย่างไม่แน่ใจ เขาเบนสายตากลับไปแล้ว และกำลังนั่งรับประทานอาหารอย่างเงียบสงบ ท่าทางสง่างาม สูงส่ง ต่างจากพวกเขาแม่ลูกที่สนุกร่าเริงอยู่ข้างๆ โดยสิ้นเชิง

เห็นแบบนี้แล้ว พวกเขา ไม่สิ ตัวเธอและเขาก็เหมือนคนที่อยู่กันคนละโลกจริงๆ

เซี่ยซิงเฉินคิดไปคิดมา ในที่สุดก็หยิบเค้กทาแยมชาเขียวแล้วส่งให้เขา ท่าทางการกินอาหารเช้านั้นชะงักลงเล็กน้อย เบิกตามองเธอนิดนึง แต่ไม่รับ

“คุณเซี่ย ท่านติดนิสัยรักสะอาดครับ ขออภัยด้วย” เห็นการกระทำเช่นนี้ของเธอ พ่อบ้านจึงรีบบอกและใส่ถุงมือที่ฆ่าเชื้อแล้ว หยิบเค้กมาทาแยมส่งให้ท่านประธานาธิบดีเองอย่างระมัดระวัง ครั้งนี้ท่านประธานาธิบดีก็รับไว้

รังเกียจที่เธอสกปรกเหรอ? อย่างนี้นี่เอง!

เซี่ยซิงเฉินอดรู้สึกเสียหน้าไม่ได้ มือที่ยื่นออกไปโดยอีกฝ่ายไม่ได้รับน้ำใจค้างอยู่กลางอากาศ ซ้ำยังรู้สึกกระดากใจมาก แต่ตัวเองก็ไม่สามารถบังคับให้เขากินได้ เธอไม่กล้า และไม่มีความสามารถถึงเพียงนั้น ดีไม่ดีอาจจะถูกจับโยนออกไปทันที!

“ในเมื่อท่านประธานาธิบดีกลัวสกปรก งั้นฉันกินเองก็แล้วกัน” เธอเบะปากอย่างเสียหน้า จับเค้กยัดลงไปในปากตัวเองทีเดียวหมด

ไป๋เย่ฉิงมองเธอแวบหนึ่ง แววตาเข้มขึ้น แต่ไม่เอ่ยอะไร ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนกล้าไม่รักษาภาพพจน์ต่อหน้าเขาขนาดนี้เลย ผู้หญิงที่ไหนกินเค้กไม่ใช่ว่าต้องค่อยๆ เคี้ยวค่อยๆ กลืน? เธอกลับกินอย่างตะกละตะกลาม

เซี่ยต้าไป๋ฉายแววกลัดกลุ้มเต็มใบหน้า ดูเหมือนว่า ความหวังที่จะให้แม่จัดการพ่อประธานาธิบดีให้ได้จะริบหรี่สุดๆ!

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ประธานาธิบดีไป๋ก็หายตัวไปอย่างลึกลับอีก คิดว่าน่าจะยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ เซี่ยซิงเฉินเองก็ยุ่งจนหัวหมุนไปหมด

กระทรวงการต่างประเทศต้องต้อนรับท่านนายกรัฐมนตรี เซี่ยซิงเฉินเป็นแค่เด็กฝึกงาน แต่ก็ทำพลาดไม่ได้เช่นกัน

วันนั้นท่านนายกรัฐมนตรีและขบวนรถทยอยกันเข้ามา เธอตามทุกคนในกระทรวงการต่างประเทศไปรอต้อนรับที่ประตูอยู่นานแล้ว

เมื่อรถจอด ยังมีผู้ติดตามจากอังกฤษอีกจำนวนหนึ่งติดตามท่านนายกรัฐมนตรีลงจากรถ ในนั้นผู้ที่สะดุดตาเป็นพิเศษกลับเป็นชาวตะวันออกคนหนึ่ง และคนๆ นั้น...

ถึงแม้เซี่ยซิงเฉินจะยืนอยู่ท้ายสุดในกลุ่ม ก็ยังจำชายคนนั้นได้ตั้งแต่แรกเห็น

ไม่เจอกันห้าปี เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าแต่ก่อน สุขุมเยือกเย็น ยืนอยู่กับคณะชาวตะวันตก อีกทั้งท่ามกลางกลุ่มคนที่โดดเด่นเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณสมบัติหรือความสูงเขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าแม้แต่นิดเดียว

ฉือเว่ยยังที่อยู่ข้างๆ กระตุกแขนเสื้อเชิ้ตเธอทันที แล้วแอบทำปากขมุบขมิบกับเธอ

“สวี่เหยียน”

สวี่เหยียน

สวี่เหยียนจริงๆ

สายตาเซี่ยซิงเฉินราวกับถูกตรึงไว้ที่ร่างของเขา ไม่อาจถอนออกไปได้ ชายหนุ่มที่เดินติดตามคณะใกล้เข้ามาทุกที หลังจากนั้น...

พอหันหน้ามาเล็กน้อย ก็สบสายตากับเซี่ยซิงเฉินทันที

ทั้งคู่สบตากัน ต่างก็ตกตะลึง ชายหนุ่มพบกับเธอโดยไม่ทันคาดคิด ฝีเท้าหยุดชะงัก แววตาดูลึกลับซับซ้อน นิ้วมือเซี่ยซิงเฉินจิกลงบนเนื้อ หันหน้าหนีไป

งานลำดับถัดไป เซี่ยซิงเฉินเริ่มใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ยังดีที่เธอเป็นเพียงผู้ช่วยเล็กๆ อีกทั้งในช่วงนั้นยังมีฉือเว่ยคอยช่วยเหลือ เธอจึงเบาแรงลงมากทีเดียว จนถึงตอนกลางวันไม่ง่ายเลยกว่างานทุกอย่างจะเสร็จสิ้นลงชั่วคราว คนไม่สำคัญเช่นพวกเขาเหล่านี้ที่เหลืออยู่ก็เบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง

เซี่ยซิงเฉินถือตะเกียบไว้ เขี่ยข้าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ฉือเว่ยยังนั่งลงตรงข้ามเธอ มองเธออย่างค้นหา “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะเป็นอะไรได้? ริมฝีปากยกยิ้มขึ้น แกลังทำเป็นสบายๆ

“พอแล้ว ต่อหน้าฉันไม่ต้องฝืน ฉันรู้เรื่องในใจของเธอดีกว่าคนอื่น”

“...” เซี่ยซิงเฉินไม่พูดอะไรอีก ปากแข็ง ยิ่งทำให้ดูน่าขัน

“สวี่เหยียนหล่อขึ้นทุกวัน ฉันเพิ่งได้ยินสาวๆ ที่อยู่ข้างๆ พวกนั้นพูดถึงเขากันใหญ่ ฉันเดาว่าตอนนี้เขาคงมีแฟนแล้วล่ะ”

“ก็ไม่แปลกหรอก เขาเก่งออกปานนั้น คงมีผู้หญิงตามจีบเขาไม่หวาดไม่ไหว” เซี่ยซิงเฉินเอ่ยต่อเบาๆ

ฉือเว่ยยังทำเสียงหึอย่างเย็นชา “ตอนนั้น ถ้าเธอไม่ถูกไอ้สารเลวไข่ทิ้งไว้ ก็คงไม่ถึงขั้นเลิกรากับสวี่เหยียน ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวนั่นเป็นใครกันแน่ ต่อไปถ้าฉันรู้นะ ฉันจะเอารองเท้าขวางใส่หัวมัน”

“...” ในสมองของเซี่ยซิงเฉินนึกภาพใบหน้าภูเขาน้ำแข็งพันปีของไป๋เย่ฉิงถูกรองเท้าปาใส่ขึ้นมาทันที คิดๆอยู่ก็พ่นหัวเราะออกมา ฉากนั้นต้องมีสีสันน่าดู

ฉือเว่ยยังจ้องเธอ “ฉันพูดจริงนะ เธอยังจะหัวเราะได้อีก!”

“โอเค ฉันจะจำไว้ว่าเธอพูดแบบนี้ ถึงตอนนั้นถ้าฉันตามหาพ่อต้าไป๋กลับมาได้จริงๆ เธออย่าลืมจัดการเขาแทนฉันนะ”

“เธอวางใจเถอะ ของมันแน่อยู่แล้ว!”

---------------------------------------