ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0051 ตอนที่ 51

ตอนที่ 51 นึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก (7)

ก่อนเฉียวอันห่าวอายุสิบขวบ เธอได้ครอบครองความสุขที่แท้จริงบนโลกใบนี้ เธอมีคุณพ่อที่ประสบความสำเร็จและคุณแม่ผู้อ่อนโยน

แต่ปีที่เธอสิบขวบปี มีอยู่คืนหนึ่งเธอได้สูญเสียความสุขที่แท้จริงบนโลกใบนี้ไป

วันนั้นเป็นวันพฤหัสบดี พ่อและแม่ของเธอกำลังจะไปร่วมงานการกุศลงานหนึ่ง ก่อนจะไปพ่อเธอยังนั่งทำการบ้านเป็นเพื่อนเธอจนเสร็จ ช่วยเธอตอบโจทย์ที่ยากที่สุดให้ ส่วนแม่เธอไปเตรียมน้ำให้อาบ แล้วยังเตรียมกระโปรงตัวสวยออกมาแขวนไว้ข้างเตียงให้เธอใส่ไปโรงเรียนวันที่สอง

เธอในตอนนั้นราวกับผู้ใหญ่ก็ไม่ปาน เดินมาส่งพวกเขาถึงหน้าประตู ยังเชิดหน้าขึ้น กะพริบตาแล้วกำชับพวกเขาให้ระมัดระวังตัวด้วย

บางทีอาจเป็นเพราะเธอในตอนนั้นน่ารักน่าชังมาก พ่อกับแม่ต้องเข้ามาหอมแก้มก่อนแล้วค่อยโบกมือบ๊ายบาย จากนั้นจึงขึ้นรถออกไป

แม่เธอต้องการจะสอนให้เธออยู่ได้ด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่เธออาบน้ำเสร็จจะให้เธอเอาถุงเท้าตัวเองไปซัก แต่เธอก็จะหาข้ออ้างหลีกหนีทุกครั้งไป ถึงแม้ว่าแม่เธอจะบ่นทุกครั้ง แต่สุดท้ายแล้วแม่ก็ช่วยเธอซักทุกครั้งไป

คืนนั้นเธอส่งพ่อแม่เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำ ตอนที่กำลังเป่าผมอยู่หน้ากระจก มองเห็นถุงเท้าตัวเองที่วางทิ้งไว้บนพื้นห้องน้ำ เธอฉุกคิดแล้วหยิบขึ้นมาบรรจงซักให้สะอาด แล้วยังแขวนไว้บนราวตากผ้าอย่างดี ในใจนึกครึ้มขึ้นมาว่าพรุ่งนี้แม่ต้องชื่นชมเธอแน่ๆ

แต่ว่าวันรุ่งขึ้น เธอลืมตาขึ้นมา ไม่ได้รับคำชมเชยจากแม่เธอ แต่เป็นลุงเธอที่พูดด้วยตาแดงก่ำเรียกให้เธอไปอยู่ที่บ้านเขาดีไหม?

เด็กอายุสิบขวบก็ยังเป็นแค่เด็กอยู่ เธอดูไม่ออกหรอกว่ามีอะไรผิดปกติจากสีหน้าของลุง เพียงแต่คิดว่าคุณพ่อคุณแม่คงยุ่งเลยให้เธอไปอยู่บ้านลุงเหมือนที่เคยทำก่อนหน้านี้ เธอจึงพยักหน้าตกลงแล้วยังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าด้วยตัวเอง

บ้านของลุงมีลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงที่อายุเท่ากัน ทั้งสองคนสนิทกันตั้งแต่เด็ก เด็กสองคนมีเพื่อนเล่นยิ่งดีใจขึ้นไปอีก ดังนั้นตอนแรกๆ เธอเลยไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติอะไร จนมาตอนหลังพ่อแม่ไม่มารับเธอสักที เธอเลยถามลุงกับป้า พวกเขาบอกว่าพ่อแม่เธอไปต่างประเทศ อีกสักพักกว่าจะกลับ เธอเลยเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง จนวันหนึ่ง เธอกับลูกพี่ลูกน้องทะเลาะแย่งของเล่นกัน ลูกพี่ลูกน้องเธอเลยบอกว่าพ่อแม่เธอเสียชีวิตแล้ว ไม่มีวันกลับมา ตอนนั้นเธอยังไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับความตายสักเท่าไหร่ แต่เธอกลัวคำพูดที่ว่าไม่มีวันกลับมาแล้ว เธอจึงร้องไห้ยกใหญ่ทำให้ลุงกับป้าวิตกกังวล

คืนนั้นลูกพี่ลูกน้องเธอถูกเรียกไปทำโทษที่ห้องอ่านหนังสือ ลุงกับป้าปลอบเธออยู่นาน บอกกับเธอว่าไม่นานพ่อแม่จะกลับมาแล้ว เธอดูเหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หลายวันต่อมาก็คอยถามลุงกับป้าตลอดว่าเมื่อไหร่พ่อกับแม่จะกลับมา

หลังจากนั้นเธอเริ่มจะไม่ถามแล้ว เนื่องจากเธอเข้าใจความหมายที่ลูกพี่ลูกน้องเธอพูดแล้ว

ลุงกับป้าดีกับเธอมาตลอด อะไรที่ลูกพี่ลูกน้องเธอมี เธอก็มีเหมือนกัน แม้กระทั่งของบางอย่างดีกว่าของลูกพี่ลูกน้องเธอด้วยซ้ำ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจแต่กลับไม่รู้สึกอุ่นใจ

…………………………