ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0052 ตอนที่ 52

ตอนที่ 52 นึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก (8)

ลุงกับป้าดีกับเธอมาตลอด อะไรที่ลูกพี่ลูกน้องเธอมี เธอก็มีเหมือนกัน แม้กระทั่งของบางอย่างดีกว่าของลูกพี่ลูกน้องเธอด้วยซ้ำ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจแต่กลับไม่รู้สึกอุ่นใจ

แต่ว่าสายตาของคนภายนอกนั้นกลับมองว่าเธอเป็นเด็กที่โชคดีมากคนหนึ่ง เธอสามารถทำให้เด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันพากันอิจฉาที่เธอมีเสื้อผ้าสวยงามใส่เหมือนในตู้โชว์ แล้วยังทำให้เด็กผู้หญิงรุ่นเดียวพากันมองตอนที่เธอแอบหยิบมือถือเครื่องงามรุ่นที่เห็นแต่ในแมกกาซีนขึ้นมาจากกระเป๋าเรียนในเวลาเรียน

ยังไงเสียเธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของลุงกับป้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีวันที่จะมาเข้มงวดกับเธอเหมือนอันเซี่ยลูกพี่ลูกน้อง เวลาเธอและอันเซี่ยสองคนทำผิด ลุงกับป้าจะคอยตำหนิอันเซี่ยตลอดแต่กลับปลอบเธอ ถึงแม้ว่าเธอและอันเซี่ยทะเลาะกัน คนที่โดนด่ามีแต่อันเซี่ย การปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างนี้ทำให้เธอเข้าใจว่าถึงแม้จะเป็นญาติกัน แต่เธอก็เป็นแค่ญาติที่เป็นคนนอกอยู่ดี ส่วนครอบครัวเธอประสบอุบัติเหตุทางรถตั้งแต่ปีที่เธออายุสิบขวบไปแล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเธอไม่เคยทะเลาะกับอันเซี่ยอีกเลย เธอเรียนรู้ที่จะยอมอันเซี่ย ในวันที่ลุงกับป้ายุ่งกลับบ้านมาเหนื่อยๆ ก็ยังชงชาร้อนๆ ให้พวกเขาดื่มด้วย

เธอคิดมาตลอดว่าเวลาในวัยเยาว์ของเธอนั้นช่างสั้น สามารถดำเนินชีวิตราบเรียบธรรมดาแบบนี้ได้ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้พบเขา

วันนั้นบังเอิญเป็นวันที่เธอและเพื่อนข้างโต๊ะเข้าเวรพอดี ตอนที่เลิกเรียนแดดยังออกท้องฟ้าแจ่มใส แต่ตอนที่เธอและเพื่อนล็อคห้องเรียนเดินออกมาจากประตูโรงเรียน อยู่จู่ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมา เธอกอดกระเป๋าเรียนไว้แล้วรีบวิ่งตรงไปยังป้ายรถ ปรากฏว่าวิ่งไปได้ครึ่งทางฝนกลับเทลงมาอย่างหนัก เฉียวอันอ่าวจึงกอดกระเป๋าเรียนไว้แล้ววิ่งไปใต้ชายคาริมถนนที่ใกล้ที่สุดเพื่อหลบฝน

เป็นบ้านเก่าๆ หลังหนึ่ง ตอนเธอวิ่งเข้าไปพอดีมีคนที่รีบวิ่งเข้ามาเหมือนกัน เพื่อคลายความอยากรู้ เฉียวอันห่าวจึงเงยหน้าขึ้นมองไปด้านข้าง

เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาวมาก ในหูใส่หูฟังอยู่ สะพายกระเป๋าเรียนไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง สองมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง หลังพิงไปที่กำแพงสีเขียวอมฟ้า เนื่องจากเขาหันข้างอยู่ เฉียวอันห่าวจึงมองไม่เห็นใบหน้าเขาเต็มๆ แต่เธอสังเกตเห็นชุดนักเรียนที่เขาใส่เหมือนกับของเธอ เพียงแต่ครึ่งล่างของเขาเป็นกางเกงขายาว แต่ของเธอเป็นกระโปรงสั้นถึงเข่า

ตอนที่อยู่โรงเรียนเฉียวอันห่าวถือว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ตัวสูง ถึงขนาดสูงกว่าผู้ชายบางคนด้วยซ้ำ แต่ผู้ชายคนนี้สูงกว่าเธอมากนัก

ภายใต้หลังคามีแค่พวกเขาสองคนที่มาหลบฝน เนื่องจากไม่รู้จักกันเลยไม่มีใครพูดอะไรกัน รอจนฝนเริ่มตกเบาลง จู่ๆ ชายหนุ่มก็ใช้มือดึงกระเป๋าเรียนที่อยู่บนไหล่ ยืนตัวตรง ท่าทีของเขาทำให้ใบหน้าของเขาหันมาเขาหันใบหน้ามา เฉียวอันห่าวจึงเห็นหน้าตาเขาได้อย่างชัดเจน

นั่นเป็นใบหน้าที่งดงามที่สุดที่เฉียวอันห่าวเคยเห็นมาในชีวิตเธอ ดูสะอาดสะอ้านแบบหาได้ยาก ในชั่ววินาทีนั้น เฉียวอันห่าวรู้สึกว่า พระเอกในจินตนาการที่อยู่ในนิยายอยู่ๆ ก็มาปรากฏกายต่อหน้าเธอ

…………………………