ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0038 ตอนที่ 38

ตอนที่ 38 กลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน (2)

เฉียวอันห่าวกับโปรดิวเซอร์ซุนคุยกันเรื่องทั่วไปไม่สำคัญอะไร คุยกันไปมาถึงตอนท้าย อยู่ๆ จู่ๆ โปรดิวเซอร์ซุนก็ขอเบอร์เฉียวอันห่าวไว้ บอกว่าเก็บไว้ติดต่อเผื่อได้ร่วมงานอื่นกันในอนาคต

เฉียวอันห่าวเห็นว่าไม่ได้เสียหายอะไร จึงให้เบอร์มือถือตัวเองไป

ทั้งสองคนต่างบันทึกเบอร์โทรของอีกฝ่าย โปรดิวเซอร์ซุนเก็บมือถือแล้วพูดขึ้นมา “เสี่ยวเฉียว เดี๋ยวฉันมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะ”

เฉียวอันห่าวรีบเอื้อมมือออกไปเปิดประตูรถให้โปรดิวเซอร์ รอจนโปรดิวเซอร์ขึ้นไปนั่งในรถเรียบร้อย เฉียวอันห่าวปิดประตูรถแล้วโบกมือลาโปรดิวเซอร์พร้อมรอยยิ้ม “ลาก่อนค่ะประธานซุน”

โปรดิวเซอร์ซุนก็โบกมือกลับมายังเฉียวอันห่าวพร้อมสตาร์ทรถ

เฉียวอันห่าวรอจนรถขับออกไปไกลระยะหนึ่ง ค่อยถอนรอยยิ้มบนใบหน้าออก จากนั้นนึกขึ้นได้ว่าจ้าวเหมิงไปนานขนาดนี้ยังไม่มาอีก เธอเลยเอามือถือขึ้นมากดโทรหาจ้าวเหมิง พลางมองไปรอบๆ ดูว่าจ้าวเหมิงมาถึงแล้วแต่ไม่เห็นเธอหรือเปล่า

เฉียวอันห่าวยังไม่ทันได้กดโทรออก สายตามองไปเห็นลู่จิ่นเหนียนกำลังเดินมาทางตัวเอง เธอตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นก้มสายตาหน้ามองลงต่ำ

เฉียวอันห่าวนึกว่าลู่จิ่นเหนียนจะทำเป็นมองไม่เห็นตัวเองแล้วเดินผ่านไปอย่างทุกครั้ง ใครจะรู้ว่าตอนที่ชายหนุ่มเดินมาถึงหน้าตัวเองกลับหยุดก้าวเท้าเสียอย่างนั้น

หัวใจเฉียวอันห่าวกลับมาเต้นอย่างเป็นจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองลู่จิ่นเหนียนด้วยความตื่นเต้น

สีหน้าของลู่จิ่นเหนียนยังคงเย็นชาเหมือนปกติ สายตาเขาเอาแต่จ้องไปยังมือถือที่อยู่ในมือเฉียวอันห่าว ไม่แสดงอารมณ์หรืออาการใดๆ ทั้งสิ้น

เฉียวอันห่าวชินชากับสีหน้าลู่จิ่นเหนียนที่เยือกเย็นราวภูเขาน้ำแข็งอยู่แล้ว เพียงแต่เธอไม่เข้าใจว่าเขาจ้องมือถือเธอด้วยสีหน้าเย็นชาเพื่ออะไร

นิ้วของเฉียวอันห่าวถูกลู่จิ่นเหนียนจ้องจนจะกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว เธอขยับปลายนิ้วอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ออกแรงกำมือถือขึ้นมานิดนึง เมื่อเห็นชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะเดินจากไปหรือพูดอะไร เธอเลยหาเรื่องคุยเพื่อลดอาการอึดอัด “คือว่า ตอนที่กินข้าวเมื่้อกี้ ขอบคุณนะคะ”

พูดตามตรง ที่ลู่จิ่นเหนียนยอมเอ่ยปากพูดเพื่อช่วยเธอนั้น เธอตกใจคิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วย วินาทีนั้น เธอรู้สึกว่ามีดอกไม้เบ่งบานขึ้นมาในใจเธอ เธอมีความสุขยิ่งนักถึงแม้ว่าจะผ่านมาชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนนี้ที่เธอนึกขึ้นมาใจเธอยังคงรู้สึกปลื้มปริ่มล้นเอ่อออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เขาถึงกับยอมช่วยเธอนั้น...จะคิดได้ไหมว่าอันที่จริงแล้วในใจเขาก็ไม่ได้เกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำขนาดนั้น?

ลู่จิ่นเหนียนได้ยินคำพูดของเฉียวอันห่าว สายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเปลี่ยนจากจ้องมือถือในมือเธอเลื่อนมาจ้องใบหน้าเธอแทน

แสงไฟเหลืองสลัวจากถนน ส่องมายังผิวขาวละเอียดของเธอ ทำให้ใบหน้าของเธอดูงดงามอ่อนช้อยขึ้นมาอีก

………………………………