ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0047 ตอนที่ 47

ตอนที่ 47 นึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก (3)

มีคนบอกว่าครั้งแรกของผู้หญิงจะเจ็บที่สุด มันเจ็บจริงๆ แต่ว่าเฉียวอันห่าวกลับรู้สึกว่าความเจ็บครั้งนี้เทียบกับครั้งแรกแล้วมันเจ็บเกินกว่าจะรับไหว อาจจะเป็นเพราะว่าครั้งแรกในคืนนั้นเป็นเพราะเธอเมาเลยทำให้คลายความเจ็บปวดลงไปได้บ้าง ยิ่งอาจจะเป็นเพราะว่าเธอรักเขา คืนนั้นเขาปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าเขาจะทำให้เธอเจ็บ แต่ก็เป็นความเจ็บที่หวานละมุน

แต่ตอนนี้ เฉียวอันห่าวกลับรู้สึกเจ็บปวดใจแทบขาด

ใช่แล้ว มันทรมาน

เฉียวอันห่าวรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังทำโทษตัวเองอยู่ และเหมือนว่าเขากำลังระบายความอัดอั้นหงุดหงิดในใจ ทุกการกระทำของเขา ไม่มีเยื่อใยทั้งสิ้น ราวกับว่าจะใช้กำลังสุดแรงเกิดทำให้เธอเจ็บ ต้องการให้เธอเจ็บปางตาย ส่วนเธอรู้สึกเจ็บปวดจริงๆ ไม่ใช่แค่กาย แต่เจ็บไปทั้งใจ

เฉียวอันห่าวรู้สึกเสียใจที่เป็นคนเอาบทละครมาคืนเขาด้วยตัวเอง เธอน่าจะให้จ้าวเหมิงเป็นคนเอามาคืน หรือตอนที่เธอได้ยินพนักงานพูดว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเพิ่งโมโหเป็นฟืนเป็นไฟก็น่าจะหันหลังกลับ เธอไม่ควรมาประจันหน้ากับกระบอกปืน รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบเธอ รู้กระทั่งเขาออกจะรังเกียจเธอด้วยซ้ำ เธอก็ยังจะส่งตัวเองไปยังหน้าประตู มาเป็นที่ระบายอารมณ์ให้เขา

ยิ่งไปกว่านั้นอาจจะเป็นเพราะว่าเขาจะกระทำกับเธอแบบนี้อยู่แล้วถ้ามีสติครบถ้วน สองครั้งก่อนหน้าที่ทำให้เธอรู้สึกดีเป็นเพราะว่าครั้งหนึ่งเขาเมา อีกครั้งหนึ่งเขาไข้ขึ้นสูงจนเบลอ

เธอลืมไปได้ยังไงนะ เขาเคยบอกกับเธอว่า เฉียวอันห่าว เธอคิดจะเล่นกับฉันใช่ไหม? ได้เลย ฉันจะเล่นเธอจนตาย!

ดังนั้นตอนที่เขามีสติอยู่ เขาจะปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนได้ยังไง?

เฉียวอันห่าวคิดมาถึงตรงนี้ ขอบตาเธอเริ่มเปียกชื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

----------------

ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดทุกอย่างนิ่งสงบลง

เฉียวอันห่าวหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้นห้องน้ำ เป็นเพราะว่าเจ็บ ร่างของเธอจึงเริ่มสั่น

ลู่จิ่นเหนียนมองดูเฉียวอันห่าวที่ไร้ทางสู้อยู่ครู่หนึ่ง เขากลืนน้ำลายลงหนึ่งเฮือก แล้วรีบเบือนหน้าไปอย่างเร็ว ในสายตาแววตาเขามีแววแห่งมีความเสียใจและเจ็บปวดอยู่ แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น สายตาเขาก็กลับมานิ่งเหมือนเดิม กลายเป็นสายตาที่ปฏิเสธคนไม่ให้เข้าใกล้ เย็นชาไร้ความรู้สึก

เขาลุกขึ้นมา ดึงผ้าขนหนูมาพันรอบตัวเอง จากนั้นใช้มือปิดฝักบัวที่ยังคงไหลอยู่ต่อเนื่อง ก่อนหันหลังกลับเดินออกจากห้องน้ำไป

ไม่มีเสียงน้ำไหลจากฝักบัวแล้ว ในห้องน้ำเลยจึงเงียบจนน่ากลัว ประตูห้องน้ำไม่ได้ปิด เฉียวอันห่าวนอนอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ เธอได้ยินเสียงคนสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ด้านนอก จากนั้น 随即人就昏昏沉沉的昏睡了过去อยู่ๆ เธอรู้สึกเหนื่อยจนหลับไปเธอก็สลึมสลือผล็อยหลับไป

ลู่จิ่นเหนียนแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ มือถือและกุญแจรถเตรียมจะออกไป ตอนที่เขาเดินผ่านประตูห้องน้ำ เขาหยุดแป๊ปนึงเหมือนกับจะมองเข้าไปในห้องน้ำ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้มอง เพียงแต่ก้าวเท้ายาวผ่านไปด้วยสีหน้าเย็นชา

………………………………