Black Peach Z เดิมพันรักสาวแฮกเกอร์: Chapter0007+0008 ตอนที่ 4

ตอนที่ 7

คุณชายฉินเลิกคิ้ว...ไม่ยอมแอดเขาเป็นเพื่อนเฟรนด์งั้นเหรอ?

“เป็นมือใหม่ครับ แต่ถ้าดูจากวิธีเล่นแล้วไม่น่าจะใช่ เขาเฟิร์สคิลฆ่าเป็นคนแรกได้ถึงสิบครั้ง นึกถึงตอนนั้นหัวหน้ายังชนะได้แค่ไม่ถึง 9 ครั้งเลย...” พูดมาถึงตรงนี้ เจ้าหนุ่มแมวเหมียวรีบเปลี่ยนคำ “เขาเก่งไม่เท่าหัวหน้าหรอก แต่ถือว่าฝีมือไม่เลวเลย ถ้ามีเขา แล้วมีหัวหน้าด้วย ทีมไดมอนด์ของเราไม่มีคู่แข่งแน่!”

ฉินมั่วมองดูรายชื่อบนบอร์ดโดยไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งเห็น‘คนๆ นั้น’ เปลี่ยนอาวุธ แล้ว เพลิงก็ลุกโหมกระหน่ำทันควัน จึงเลิกคิ้วขึ้น “ติดต่อเขาเป็นการส่วนตัว”

เมื่อได้รับคำสั่ง เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยถึงกับตาลุกโชน กอดเจ้าตุ๊กตาตัวนุ่มตุ่นไหมพรมไว้ แล้วติดต่อขอเป็นเพื่อนแอดเฟรนกับแบลคพีช Z (หรือก็ฟู่จิ่วนั่นเองนั่นแหละ)

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ...อีกฝ่ายกล้าที่จะไม่รับแอด!

ไม่รับงั้นเหรอ !?

เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยเจ็บปวดนับแสนนับล้านเลยทีเดียว

รู้ไหมว่าชื่อเขาที่ใช้ในเกมอยู่ในลำดับต้นๆ ของบอร์ดนะ ทำไมถึงโดนปฏิเสธ?เนี่ย!

มาถึงตอนนี้คงต้องพูดสักหน่อย ชื่อของเจ้าหนุ่มเหมียวน้อยคือโคโค่ซึ่งอันเป็นชื่อเดียวกันกับที่ใช้ในเกม ถือเป็น 1 ใน10 ของยอดฝีมือด้านเกมคอมพิวเตอร์ระดับประเทศเชียวนะ!

แต่นี่ไม่ใช่ได้ประเด็นหลัก เพราะที่สำคัญก็คือเขาถือเป็นนักเล่นเกมเกมเมอร์มืออาชีพระดับเทพที่มีชื่อเสียงโด่งดังขนาด ทุกครั้งที่ไลฟ์สดเป็นต้องมีคนเข้ามาดูระดับล้าน แต่เจ้าคนนี้กลับไม่รับแอดเขาเป็นเพื่อน?เฟรน!

“ฉันจะทำให้มันรับแอดฉันให้ได้!” โคโค่เจ้าของผมหยิกสีทอง รีบเปลี่ยนแอคเคาท์น์อย่างเร็ว “หัวหน้า พาสเวิร์ดของหัวหน้าคืออะไร”

ฉินมั่วไม่ได้ปรามลูกน้อง ริมฝีปากบางพูดตัวเลขออกมาเป็นชุด

โคโค่เข้าไปในหน้าเพจของเกมอีกครั้ง และทันทีที่เข้าสู่หน้าหลัก ก็พบว่าสถานการณ์เป็นไปอย่างดุเดือด!

“ฉันกำลังเจอกับอะไรอยู่เหรอเนี่ย เทพชัดๆ บ้าไปแล้ว! ฝีมือระดับเทพจริงๆ!”

“โว้วๆๆๆๆๆ ขอเชิญท่านเทพปรากฏตัวประทับแท่นเร้วววววเร็ววว”

“เอ๊ะ ดูเหมือนจะซ่อนตัวมีคนซ่อนแท่นอ่ะ”

โคโค่รีบต้องซ่อนตัวแท่นเอาไว้อยู่แล้ว

ใช้แอคเคาท์น์ของหัวหน้าเข้าใช้ในเกมเนี่ย จะทำให้เว็บล่มปแฮงค์เอาได้!

เขาส่งข้อมูลพิสูจน์ตัวตนให้ฟู่จิ่วอีกครั้งหนึ่ง

โคโค่อุ้มกระต่ายไหมพรมขาวไว้ในอ้อมกอดอย่างยิ้มย่อง เฮอะ...งานนี้เจ้านั่นต้องคุกเข่าก็กราบแล้วเรียกเขาว่าเฮียแน่ๆ!

ที่ไหนได้...เขาโดนปฏิเสธกลับมาอีกแล้ว?

ปฏิเสธอีกแล้ววววววว!

แบลคแบล็กพีช Z แกจะเอายังไงกันแน่เนี่ย?!

โคโค่งับหูกระต่าย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “มันอ่านหนังสือไม่ออกหรือไง คนที่เล่นเกมน่ะรู้จักคุณชายฉินทั้งนั้นแหละ เวลามีการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศน่ะได้ไลฟ์สดทางเว็บปไซต์ด์ของทีวีเชียวนะ!”

ฉินมั่ววางหนังสือฟิสิกส์ลง มือขวาวางไว้บนคีย์บอร์ด แล้วส่งข้อความไปขอแอดเฟรนด์ว่า ‘ฉันคือฉินมั่ว’

ในขณะที่ฟู่จิ่วที่กำลังฝึกความคล่องของนิ้วมือตัวเองนั้น พบว่ามีข้อความมาขอแอดเฟรนด์ติดๆ กัน แถมฝ่ายตรงข้ามยังตื้อตื๊อไม่หยุดหย่อน จึงคาบอมยิ้มเอาไว้ แล้วใช้มือที่ว่างอยู่ตอบกลับไปอย่างไม่ใยดี ‘แล้วไง’

ยังคงปฏิเสธอยู่ดี แค่เพียงเพิ่มข้อความมาอีกหนึ่งประโยคเท่านั้น

โคโค่ถึงกับตาเป็นไข่ห่าน เมื่อเห็นข้อความนั้น “มะ...มันหมายความว่าไง รู้ทั้งรู้ว่าฉินมั่วเป็นใคร แต่ยังไม่รับแอดอีก!?”

ดวงตาเรียวยาวงามราวหงส์นกฟีนิกส์ของฉิวมั่วหรี่ลงด้วยความรู้สึกสนใจ มุมปากยกขึ้นแย้มยิ้ม

ไม่น่าเชื่อ...ฉินมั่วยิ้มด้วย?! เขาต้องมองผิดไปแน่ๆ เลย!

เพื่อที่จะหันเหความสนใจ โคโค่จึงแย่งคีย์บอร์ดกลับมาเพื่อหันเหความสนใจ “รู้แล้ว ทำไมถึงยังไม่รับแอดอีก”

แต่ไม่มีอะไรตอบกลับมา ?

เจ้านั่นออฟไลน์แล้ว

ออฟไลน์แล้ววววว!

โคโค่เหมือนโดนอะไรบางอย่างสาดหน้า ยังไม่ทันหายแสบหายคันเลย เจ้าคนช่างแกล้งก็ไม่อยู่เสียแล้ว!

“คุณชายฉิน...” คนเป็นลูกน้องโคโค่หันหน้าไปหา ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกความพ่ายแพ้ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ต่อยกับคู่ต่อสู้เลย ...ช่างน่าเวทนาจริงๆ

ตอนที่ 8

ฟู่จิ่ว...เป็นเทพแล้วไง!

ฉินมั่วลุกขึ้นยืน แล้วขยี้บุหรี่ในมือลงบนที่เขี่ยวางเถ้าบุหรี่ เขายังสวมเสื้อทีมสีดำสนิทถูกคลุมไว้บนตัว มุมปากแย้มยิ้มอย่างร้ายกาจ กลุ่มปอยผมสีดำด้านหน้าตกลงมาปกคลุมดวงตาทั้งสอง จึงทำให้คนอื่นๆ เห็นใบหน้าเขาไม่ชัดนัก

“รอจนกว่าเขาจะออนไลน์ครั้งหน้า แล้วให้เจ้าอ้วนตรวจสอบ IP Address[footnoteRef:1]” [1: หมายเลขประจำเครื่องคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องในระบบเครือข่าย]

ได้ยินคำพูดของหัวหน้าแล้ว สีหน้าของโคโค่เปลี่ยนทันทีมี “หัวหน้าฉลาดจริงๆ! เอาแบบนี้แหละ เดี๋ยวผมจะให้คนที่บริษัทสับเปลี่ยนหมุนเวียนเฝ้าเขาเอาไว้ เหฮอะ! กลัวก็แต่ว่าเขาจะไม่ออนไลน์ แล้วถ้าออนไลน์ล์มาเมื่อไรนะ พวกเราจะผลัดเวรไล่ล่าทันที!”

ในอีกฝั่งหนึ่ง ฟู่จิ่วที่กำลังจัดการกับเงินที่ตัวเองหามาได้จากเกมนั้น ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกตามตัวอยู่

อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่มีอยู่นั้นช่างเก่าเก็บกึ้ก จนไม่มีอะไรที่จะห่วยได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว เวลาเล่นเกมที เสียงซีพียู CPU ดังแซ่ดๆ ตลอดเวลาเลย

คิดว่าเจ้าของร่างเดิมคงจะชอบละลายเงินกับสิ่งของที่เอาออกไปโชว์ข้างนอกได้ ฉะนั้นสินค้าอย่างคอมพิวเตอร์เนี่ย น่าจะถูกโยนความสำคัญเอาไว้เป็นลำดับหลังๆ จึงทำให้เกิดปัญหาในวันนี้

จะว่าไปสิ่งที่ฟู่จิ่วสวมใส่อยู่นั้น ราคาของมันไม่ถูกเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นมือถือหรือแท็บเล็ตแทบเบลท ล้วนแต่เป็นของแอปเปิลไอโฟนและไอแพดรุ่นใหม่ล่าสุดทั้งนั้น

เสียดายที่ไม่มีโน้ตบุ๊กค ซ้ำคอมพิวเตอร์ยังเก่ากึ้กอีก ระบบของมันน่าจะล้าสมัยไปนานแล้ว

แม้ว่าเมื่อมันตกมาอยู่ในมือตน จะกลายเป็นอาวุธร้ายได้ แต่ฟู่จิ่วก็ไม่อยากจะใช้วิธีของแฮกเกอร์ในการทำงานทันที เพราะถึงแม้มันอาจจะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ แต่ด้วยความที่เธอเป็นพวกสมบูรณ์แบบ หากไม่เตรียมทุกอย่างให้ดีพร้อมรัดกุมแล้ว เธอก็ยังไม่อยากจะออกจากถ้ำง่ายๆ

“1866” ฟู่จิ่วนับตัวเลขในบัญชีอันเป็นผลงานที่เธอเหน็ดเหนื่อยมาตลอดสี่ชั่วโมง แม้จะเทียบไม่ได้กับเงินที่เคยหาได้ภายในหนึ่งนาทีเมื่อสมัยก่อน แต่เธอมักจะเป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ไหน ก็สามารถปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมได้หมด เงินที่หามาได้ด้วยตัวเอง เวลาใช้ย่อมเกิดความภูมิใจเสมอ

แต่จะเงินเล็กน้อยนี่คงซื้ออะไหล่คอมพิวเตอร์ชั้นดีทั้งหมดภายในครั้งเดียว คงจะยังไม่ได้

ก่อนอื่นเธอคงต้องซื้อคีย์บอร์ดที่ดีสักหน่อย อย่างน้อยต้องไม่ใช่เคาะทีค้างทีแบบนี้ เคาะทีค้างที โอย...มันมีผลต่อการขยับนิ้วมือเธออย่างร้ายแรงเชียวล่ะ

“พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน พวกเราไปศูนย์ที่ตึกคอมพิวเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ โรงเรียน ดูซิว่าจะมีของเจ๋งๆ อะไรบ้าง” พูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ฟู่จิ่วก็หัวเราะขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาบนกระจกทองแดงในห้องน้ำสะท้อนความร้ายกาจออกมา “จะทำตัวให้เป็นเด็กไฮสกูคูลที่รักเรียนทั้งที ทำไมมันยากจังแฮะ”

เธอว่าพลางก็กระชากเสื้อยืดสีดำของตนออก พลอยทำให้เส้นผมเงินยุ่งเหยิงไปด้วย เลยทำให้เธอเลยดูหล่อขึ้นโขจน สาวๆ ก็พลอยอยากกรี๊ดกรี้ดตามมากขึ้น

ภาพในกระจกสะท้อนภาพเธอเด็กหนุ่มที่สวมสร้อยจี้ไม้กางเขนสีดำซึ่งทำจากอัญมณีของแท้ ตุ้มหูที่ใส่ก็ทำจากอัญมณีสีดำเช่นกัน มันส่องสะท้อนแสงวาววับ ดูโฉดสุดๆ!

แต่ไม่ว่าจะมองดูอย่างไร มันก็เป็นตัวเธอเมื่อตอนวัยรุ่นเองอยู่ดี จากนั้นนิ้วของเธอขยับเคลื่อนขยับคลี่แถบผ้าขาวที่พันอกออก แล้วบางสิ่งขาวนุ่มที่บ่งบอกความเป็นหญิงจึงได้เผยโฉมออกมา โดยครึ่งบนของส่วนนั้นปรากฎปรากฏรอยสักตัว Z สีดำด้วย

ในเมื่อจะตั้งใจเรียนแล้ว อย่างน้อยก็ควรต้องแสดงท่าทีที่เหมาะสมออกมา

วันต่อมา ฟู่จิ่วตื่นแต่เช้า เส้นผมที่ยังเปียกชื้น ในรูปลักษณ์ใหม่ของเธอที่เหมือนกับเพิ่งหลอมออกมาจากเตา ทำเอาเฉินเสี่ยวตงถึงกับตกตะลึง “คุณ...คุณชาย ตื่นแต่เช้าเลยเหรอนะครับ?”

“เข้าเรียนตอนแปดโมงครึ่ง แล้วตื่นเจ็ดโมงครึ่งเนี่ยเรียกว่าเช้าเหรอ” ฟู่จิ่งพูดพลางหยิบปาท่องโก๋ส่งเข้าไปในปาก

ฝ่ายลูกน้องรู้สึกอย่างจริงจังเลยว่าคุณชายของตนต้องมีปัญหาแน่ๆ

ไม่งั้นคนที่ปกติตื่นตอนเที่ยงจะพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกันเนี่ย!

..............................................................