Black Peach Z เดิมพันรักสาวแฮกเกอร์: Chapter0019+0020 ตอนที่ 10

ตอนที่ 19

ฟู่จิ่วโกรธแล้วนะ

ฟู่จิ่วรู้ดีกว่าเมื่อก่อนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่นั้นกระด้างกระเดื่องแค่ไหน ยังไงเสียความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังคงอยู่ในหัวสมองเธอ

ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ด้วยเรื่องที่ต้องเสแสร้งเป็นผู้ชายนั้น มันกดดันเธอมากเหลือเกิน

เธอคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแม่ เพราะแม่เธอโลภในทรัพย์สมบัติ ถึงได้กลายทำให้เป็นแบบนี้

ยิ่งเวลาที่เธออยากได้อะไร พ่อเธอล้วนแต่ซื้อให้หมด ไม่เหมือนแม่ที่เอาแต่กำกับเธอว่าอันนี้ทำไม่ได้ อันนั้นก็ทำไม่ได้ แล้วยังให้เธอระแวดระวังฟู่เสวี่ยเอ๋อร์เสวียะเอ๋ออีก

ตอนนั้นเธอไม่ยอมลดละเลยสักนิด ยังว่าแม่ด้วยว่าท่านเป็นคนที่เลวร้ายที่สุดในโลก เอาคิดแต่ว่าคนอื่นเลวไปเสียหมด!

ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกจึงค่อนข้างแข็งกระด้างมาตั้งแต่เด็ก

เวลาคุณนายฟู่พูดอะไรกับเธอ เธอล้วนส่งเสียง ‘ฮึ’ ขึ้นจมูกอย่างประชดประชัน

อีกอย่างการที่ท่านมาจากบ้านนอก ทำให้มีเรื่องบางอย่างที่แก้ไขไม่ได้

หลังจากที่เธอได้เข้าเรียนหนังสือ จึงยิ่งดูถูกแม่ของตัวเองมากขึ้น ไม่ว่าเรื่องนิสัยที่เอะอะอะไรเป็นต้องอารมณ์ร้อนละวาด กินข้าวไม่รักษามารยาท เวลาคุยกับใครก็โฉ่งฉ่างกับเขาไปทั่ว

มันทำให้เธออับอายตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ

เธอเคยคิดไปถึงขั้นที่ว่า ถ้าแม่รู้จักแต่งตัวให้สวยเหมือนแม่ของฟู่เสวี่ยเอ๋อร์เสวียะเอ๋อ ไม่ปล่อยให้อ้วนเผละอย่างนี้ บางทีพ่อก็อาจจะไม่ทิ้งไปจากบ้านพวกเธอไป

เรื่องในอดีตทยอยผุดขึ้นมา ฟู่จิ่วกุมขมับ สมัยก่อนเธอมันห่วยจริงๆ

เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน จึงเห็นผู้หญิงวัยกลางคนร่างอ้วนคนหนึ่ง กำลังกดมือถือด้วยมืออูมๆ อยู่

“ฮัลโหล หัวหน้าจางเหรอคะ ฉันเองค่า... หงฮัวหงฮวาไงที่เป็นแม่ของฟู่จิ่วไงคะค้า เรื่องของลูกชายฉันน่ะ คุณพอจะช่วยเหลือได้ไหมค้า... ใช่ค่ะาๆ...ใช่ค่า...ใช่ค่า คุณพูดถูกหมดเลย เป็นเพราะฉันสอนลูกไม่ดีเอง”

แม้จะกางกั้นด้วยมือถือ ฟู่จิ่วยังคงได้ยินเสียงของหัวหน้าจาง ที่กำลังประณามแม่เธอเหมือนดุด่าเด็กนักเรียน

เขาว่า “พวกคนบ้านนอกเนี่ยน้า...ไม่รู้จักอบรมเลี้ยงดูลูกตัวเอง ดูสิ... ไปสร้างปัญหาใหญ่ขนาดนี้ แล้วจะให้ทำไง”

จริงๆ แล้วไม่ว่า ใครๆ เขาก็ล้วนหยิ่งในมีศักดิ์ศรีนะ

เฮ่อหงฮัวหงฮวา...แม่ของเธอไม่ชอบให้ใครใช้น้ำเสียงแบบนี้มาประณามว่าตนเองเป็นคนบ้านนอกแบบนี้ที่สุด !

ฟู่จิ่วจำได้ว่า ครั้งหนึ่งมีพนักงานโปรโมทสินค้าพูดกับแม่ด้วยน้ำเสียงดูถูกคนแบบนี้แหละ

เฮ่อหงฮัวหงฮวาเดือดจัดขึ้นมา ตอกกลับทันที “‘คนบ้านนอกแล้วไง? คนบ้านนอกก็หาเงินดูแลครอบครัวด้วยมือตัวเอง ฉันให้เงินเธอน้อยไปหรือว่าทำตัวถ่อยกับเธอเหรอ? ถึงได้ดูถูกคนบ้านนอกแบบนี้ ถามหน่อย... มีใครบ้างที่ปู่ย่าตายายไม่ได้มาจากบ้านนอกน่ะ!”’

ตอนนั้นเฮ่อหงฮัวหงฮวามีความทระนงอย่างเต็มเปี่ยม เหมือนกับจอมยุทธ์หญิงในนิยายกำลังภายในเลยทีเดียว

แต่เวลานี้...เพื่ออนาคตทางการเรียนของลูกสาว คนเป็นแม่ได้แต่กล้ำกลืนฝืนยิ้ม ขอโทษอีกฝ่าย ทั้งยังต้องยืนยันว่าฝ่ายนั้นพูดถูกทุกประการ

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อ...เธอ...

ฟู่จิ่วอธิบายไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร ได้แต่เดินตรงเข้าไป มือหนึ่งล้วงลงกระเป๋า ส่วนอีกข้างดึงมือถือในอุ้งมือของแม่ออกมา

เฮ่อหงฮัวหงฮวาหันมาดู มองเธออย่างตกใจ

หัวหน้าจางที่อยู่ปลายสาย ยังคงพูดจาล่อใจอยู่ “ไอ้เรื่องที่อยากจะให้ลูกคุณกลับมาเรียนน่ะ ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะ แต่เรื่องนี้น่ะทำไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ต้องติดต่อคนอีกหลายคนทีเดียว คนบ้านนอกอย่างพวกคุณน่ะไม่เข้าใจ‘ขั้นตอน’แบบนี้หรอก แต่โรงเรียนก็เป็นอย่างนี้แหละ คุณคิดให้ดีๆ นะ ไอ้การจะให้เขากลับมา มันต้องมีอะไรหน่อยๆ บ้าง จะช่วยให้ใครต่อใครกลับเข้ามาในโรงเรียนดีๆ แบบนี้ใช่ว่าจะได้เรียนกันได้ทุกคนหรอกจริงไหมนะ”

ฟู่จิ่วได้ยินดังนั้น แววตาเธอเย็นชาขึ้น ใบหน้างามปรากฏร่องรอยความดุดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เมื่อประกอบกับไปด้วยเส้นผมสั้นเซอร์สีเงิน ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนแวมไพร์ในยามค่ำคืนเลยทีเดียว “คุณพูดถูก คนบ้านนอกอย่างพวกเราไม่เข้าใจ‘ขั้นตอน’อย่างที่คุณว่าหรอก แต่การเรียกร้องให้ผู้ปกครองติดสินบนแบบเปิดเผยอย่างนี้เนี่ย... หัวหน้าจาง!...คุณยังอยากอยู่ในตำแหน่งนี้อีกหรือเปล่า?”

ตอนที่ 20

ฟู่จิ่ว...ให้พวกเขามาอ้อนวอนหนูสิ!

ทันทีที่หัวหน้าอาจารย์ได้ยินคำพูดของฟู่จิ่ว จึงโมโหเดือดดาลทันที “ดี! ฟู่จิ่ว...เธอแน่มาก! โรงเรียนของเราคงสั่งสอนคนแบบเธอไม่ได้ ฟังให้ดีนะ... ต่อให้แม่เธอมาอ้อนวอนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เศษสวะอย่างเธอน่ะ จะไปตายที่ไหนก็ไปไป๊!”

โครม!

เสียงกระแทกโทรศัพท์ดังขึ้น

เฮ่อหงฮัวหงฮวาได้สติ รีบรั้งแขนฟู่จิ่วเอาไว้

ฟู่จิ่วที่ถึงแม้ฟู่จิ่วจะเป็นผู้หญิง แต่กลับสูงถึง 170 กว่าเซนติเมตร สูงกว่าแม่ที่ทั้งอ้วนและเตี้ยถึงหนึ่งช่วงศีรษะ

“เจ้าลูกคนนี้ ทำไมถึงไม่มีความคิดเลยนะ!” เฮ่อหงฮัวหงฮวาร้อนรนจนแทบจะลืมโกรธ รีบก้มหน้าต่อสายโทรศัพท์อีกครั้ง

ทว่า...คนเป็นลูกกลับโอบเอวแม่เอาไว้ พูดเสียงเบาว่า “แม่... ไม่ได้เรียนโรงเรียนแบบนั้นก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก”

มือที่หยิบโทรศัพท์นั้นค้างชะงักค้าง นานแล้ว...ที่ลูกสาวไม่ได้เรียกตัวเองว่า ‘แม่’

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่พวกเธอทั้งสองพอเจอหน้ากันทีไร เป็นต้องทะเลาะกันทุกที

เธอรู้ดีว่าลูกไม่อยากเจอหน้าเธอ และไม่อยากให้เธอไปที่โรงเรียนด้วย

ที่ลูกโอบกอดตนเองแล้วเรียกแม่แบบนี้นั้น มันเคยเกิดขึ้น...เมื่อนานมาแล้ว...

เฮ่อหงฮัวหงฮวาถึงกับไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง

ฟู่จิ่วยิ้มให้แม่ ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับคนข้างหลัง “แม่ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย ให้ป้าเขาทำกับข้าวเถอะ แล้วต้มโจ๊กมันเทศด้วยนะ”

“ครับ คุณชาย!” เฉินเสี่ยวตงรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งตรงเข้าไปที่ครัว

อันที่จริง...เขากำลังตกตะลึงเสียมากกว่า!

คุณชายรู้จักเอาใจใส่คุณผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน !

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ในสถานการณ์แบบนี้ คุณชายต้องเป็นฝ่ายที่เข้าไปหาอาละวาดแม่ตัวเองแน่ๆ จากนั้นจะต้องทะเลาะเบาะแว้งกันจนอารมณ์เสียไปทั้งคู่

เรื่องจำพวกขว้างมือถือคือสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเป็นปกติ

ทว่านับตั้งแต่คุณชายออกจากโรงพยาบาลในครั้งนั้น เขาเกิดความรู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นว่าคุณชายดูเหมือน…เหมือนจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น!

เฮ่อหงฮัวหงฮวานั่งลงด้วยความรู้สึกงุนงงหน่อยๆ กระทั่งฟู่จิ่วคีบกับข้าวลงในถ้วยของเธอ จึงรู้สึกตัว

เมื่อหันไปมอง จึงเห็นเส้นผมสั้นเซอร์สีเงินของลูกสาวรัก มือที่ถือตะเกียบอยู่จึงสั่นเทาเล็กน้อย

เธอพยายามควบคุมความเร็วในการกินอาหาร เพราะรู้ดีว่า ลูกสาวนั้นไม่ชอบท่าทางการกินข้าวของตนนัก

ฟู่จิ่วหันหน้าไปมอง ใบหน้าหล่อเหลือร้ายนั้นเห็นแม่ที่คีบข้าวทีละน้อยเม็ดแล้วถึงกับเข้าใจทันที

เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา หากแต่หยิบถ้วยขึ้น คลุกข้าวกับกับข้าว แล้วโกยเข้าไปในปาก จนแก้มทั้งสองโป่งพองออก ก่อนจะหันไปยิ้มให้แม่ตัวเอง ดูแล้วช่างน่ารักจับใจ “กินข้าวกับแม่แล้ว...อร่อยจริงๆ เลย”

เมื่อเห็นฟู่จิ่วลูกทำแบบนั้น คนเป็นแม่ปิดปากอย่างอดไว้ไม่อยู่ นัยน์ตาแดงก่ำกร่ำ

ฟู่จิ่ววางตะเกียบไม้ในมือ แล้วนั่งลงข้างๆ ทั้งยังโอบเฮ่อหงฮัวหงฮวาเอาไว้ แล้วเช็ดน้ำตาให้ “แม่... แต่ก่อนหนูไม่ดีเอง ต่อไปหนูจะไม่ทำอย่างนั้นอีก”

ไม่มีคำพูดอะไรมากมาย ทว่าเฮ่อหงฮวา...คนเป็นแม่กลับยังสงบอารมณ์ตื้นตันไม่ได้

ฟู่จิ่วมองดูผู้หญิงวัยกลางคนที่ถูกลูกรังเกียจมาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยคิดจะทอดทิ้งลูกรักของตน แล้วด่าตัวเองอีกครั้งว่าเธอมันเฮงซวย...

ความขัดแย้งระหว่างแม่ลูกในอดีตได้สลายลง เฮ่อหงฮัวหงฮวาดีใจเป็นที่สุดเป็นหนักหนา ถามคนเป็นลูกด้วยใบหน้าแดงก่ำว่าอยากได้อะไร แล้วเธอจะซื้อให้ทั้งหมดด้วยใบหน้าแดงกร่ำ

ฟู่จิ่วรู้ดีว่า ถึงแม่จะทำธุรกิจเป็น แต่กลับทำเงินได้ไม่เก่งเท่าพ่อ

อีกทั้งการที่ฟู่จงอี้เลี้ยงเมียน้อยไว้อย่างโจ่งแจ้งนั้น ยิ่งทำให้เฮ่อหงฮัวหงฮวาทำธุรกิจได้ยาก พวกเขาต่างเย้ยยาะหยันในท่าทีเอะอะโวยวายของเธอ ขนาดสามีตัวเองก็ยังรั้งไว้ไม่ได้อยู่ บวกกับเรื่องชาติกำเนิดของเธอด้วยแล้ว จึงทำให้ลำบากกว่าคนอื่น

“แม่... หนูไม่ขาดอะไรหรอก ยิ่งตอนนี้ธุรกิจมีปัญหาอยู่ด้วย ต้องพักผ่อนให้มากๆ นะ” ฟู่จิ่วนวดแขนให้แม่ตัวเอง

เฮ่อหวงฮวาฮัวรู้สึกอุ่นใจที่ได้ยินคำพูดของลูกสาว บางอย่างเธอไม่อยากพูด เพราะกลัวว่าจะเป็นการทำลายบรรยากาศสงบสุขที่เพิ่งจะเกิดขึ้น แต่ถ้าไม่พูดก็รู้สึกไม่วางใจอยู่ดี

“ลูกจิ่ว... แม่รู้ว่าลูกไม่ชอบเรียนหนังสือ แต่คนเราต้องมีความรู้นะ แม่จะหาทางให้ลูกกลับไปเรียนให้ได้ ลูก...”

ฟู่จิ่วรีบขัดแม่ แต่ละคำที่เอ่ยขึ้นนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร “เรื่องนี้ แม่ไม่ต้องไปหาใครมาช่วยนะ หนูจะทำให้พวกเขาต้องมาขอร้องให้หนูกลับไป!”

……………………………………………………….