Black Peach Z เดิมพันรักสาวแฮกเกอร์: Chapter0003+0004 ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
กลับมาเจออริเก่าก็โดนต่อยเลย!
เมื่อกลับเข้ามาในโรงเรียนที่คุ้นเคยอีกครั้ง ฟู่จิ่วเกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกขึ้นมา ลำโพงยังคงมีปล่อยเสียงประกาศออกมา ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ยังต้องทำกายบริหารกลางแจ้งอีกหรือเปล่า...
“เอ๋! พี่รูปหล่อคนนั้นเป็นใครอ่ะ นักเรียนใหม่เหรอ ทำไมถึงไม่เคยเห็นเลยล่ะ” สาวน้อยคนหนึ่งดึงตัวคนข้างๆ เอาไว้ให้หันไปดูหลังจากเห็นฟู่จิ่ว
“เขาเพิ่งยิ้มให้ฉันด้วยแหละ มีเขี้ยวด้วย เซ็กซี่เป็นบ้าเลย!”
“เดี๋ยวก่อน ...ฉันว่าเขาดูคุ้นๆ มากเลยนะ นะ...นั่นมันฟู่จิ่วนี่นา?!”
ครั้งครั้นเห็นใกล้ๆ ขึ้นมา แม่สาวน้อยพวกนี้ถึงกับตาค้าง!
ทำไมผู้ชายรูปหล่อคนนี้ถึงเป็นเจ้าลูกเศรษฐีใหม่ฟู่จิ่วไปได้นะ
เขาเข้ามาเรียนในห้องของพวกเธอจริงๆ ด้วย!
ฟู่จิ่ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะไม้ แล้วนั่งไขว้ขายาวๆ ซ้อนขาลงบนเก้าอี้ กำลังจะหยิบสมุดโน้ตออกมา ก็ได้ยินเสียงกระแทกดังปังขึ้น!
มีคนลากเก้าอี้ด้านข้างตัวเธอ แล้วยังมองด้วยสีหน้าทะมึน “เอาของๆ แกออกไปให้หมด ข้าฉันไม่อยากอยู่ใกล้แกแม้แต่นาทีเดียว ไอ้วิปริตเอ๊ย!”
เจ้าคนนี้เป็นนักเรียนที่นั่งโต๊ะเดียวกับฟู่จิ่วชื่อเจี่ยงเฟยหยาง เป็นคนที่หล่อที่สุดในห้อง D แถมยังเล่นบาสฯ เก่งอีกด้วย สาวๆ กรี๊ดจึงตามกรี๊ดเพากันเขาพอสมควร
กระทั่งฟู่จิ่วเองก็ยังเคยไล่จีบเจ้าคนนี้เลย
เคยไล่จีบ อื๋ย...แค่คิดถึงสามคำนี้ เธอก็ปวดหัวหน่อยๆ แล้ว
ทว่า... เธอไม่ชอบให้ใครมาวางอำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไร
มา
“ไม่อยากอยู่ใกล้งั้นเหรอ” เสียงเธอราบเรียบ ก่อนจะใช้มือเท้าคาง มองเขาอย่างไม่แยแส “งั้นก็ไสหัวไปดิ”
“แกว่าอะไรนะ!” เจี่ยงเฟยหยางเริ่มลงมือ คิดกะจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย!
แต่ทว่า...กลับคิดไม่ถึงเลยว่า เขาเพิ่งลุกขึ้น ร่างทั้งร่างก็ลอยถลาไปนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ คางโดนกระแทกจนเจ็บระบม
ฟู่จิ่วคู่อริที่ยืนอยู่ข้างๆ มองระคนยิ้มหยัน “ช่วงนี้ฉันไม่ชอบมีเรื่องกับใครสักเท่าไร ฉะนั้นนะเพื่อนเจี่ยง เรามาพูดกันดีๆ จะดีกว่า... นายว่าไหม?”
คนอื่นๆ ที่เห็นกลับคิดว่าคนทั้งสองกำลังพูดคุยกันตามประสาผู้ชาย
จะมีก็แต่เจี่ยงเฟยหยางเท่านั้นที่รู้ว่าน้ำหนักมือที่กดอยู่บนหลังตนนั้นมันทำให้เจ็บมากแค่ไหน จึงกัดฟันกรอดๆ ดวงตาแดงก่ำกร่ำ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตนเองจะแพ้ให้กับไอ้เบื๊อกนี่ได้!
“ประหลาดจัง แต่ก่อนเวลาที่เจี่ยงเฟยหยางพูดกับฟู่จิ่ว เจ้านั่นเป็นต้องหน้าแดงอยู่นานสองนาน ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนไปได้”
“ไม่เห็นว่าจะมีอะไรแปลกเลย ก็ตอนนี้น่ะฟู่จิ่วมองคุณชายฉินอยู่นะสิ ซี้...ก็เลยไม่สนใครแล้วไง”
“อ้อ! แน่มากนะ แม้แต่คุณชายฉิน เขายังกล้าอาจเอื้อม”
“คอยดูเถอะ เดี๋ยวต้องโดนเล่นงานแน่”
ท่ามกลางเสียงนินทา ตัวต้นเรื่องกลับหลุบตาลง เปิดหนังสือฟิสิกส์ที่อยู่บนโต๊ะออกมาอ่าน
ทว่า...เจี่ยงเฟยหยางสะบัดมือ ส่งเสียง ‘ฮึ’ ขึ้นจมูก “ได้ยินแล้วใช่ไหม นายน่ะอยู่ได้ไม่นานหรอก นี่ไม่ต้องพูดถึงตัวคุณชายฉินหรอกนะ แค่บรรดาบอดี้การ์ดในโรงเรียนของเขาก็เอาแกตายได้แล้ว”
ฟู่จิ่วยิ้มรับหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ “ฉันจะตายหรือไม่ นั่นมันเป็นเรื่องในอนาคต แต่ถ้านายยังจะพูดมากอีก ฉันจะเสยคางนายซะ!”
เจี่ยงเฟยหยาง “...”
ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังโดนข่มขู่เลยนะ
แต่...เมื่อกี้สายตาของไอ้เบื๊อกนั่นดูน่ากลัวจริงๆ นะ !
เสียงออดสัญญาณเข้าเรียนดังขึ้น ฟู่จิ่วจึงแอบงีบอย่างสงบสุขได้สัซักที
แต่ทว่า...พอถึงเวลาอาหารเที่ยง ความยุ่งยากที่ควรจะเกิดขึ้นก็ตามมา
กลุ่มนักเรียนหญิงในชุดกระโปรงสั้นมายืนล้อมฟู่จิ่วเอาไว้ เอ่ยถากถางด้วยคำพูดร้ายกาจชนิดที่ไม่มีใครกล้ามาตอแยด้วย
“ทำไมบ้านตระกูลฟู่ถึงได้มีเกย์อวดรวยแบบนี้ด้วยนะ ทุเรศจริงๆ!”
ฟู่จิ่งที่กำลังหิวข้าวอยู่ กลับต้องมาโดนสาวๆ พวกนี้รุมล้อมเอาไว้ ดวงตาของเธอจึงเริ่มกระด้างขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดของแม่สาวคนนั้น เธอเงยหน้าขึ้น มุมปากแย้มรอยยิ้มอันเย็นเหยียบขึ้นมา
ตอนที่ 4
หักหน้ากันตรงๆจัดการเลย...เท่ห์ชะมัด
รอยยิ้มอันนั้น...ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ทำให้พวกนักเรียนหญิงที่มาล้อมดูเกิดหัวใจเต้นผิดจังหวะกันเลยทีเดียว
แต่สาวๆ ที่กำลังรุมล้อมตัวฟู่จิ่วอยู่กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะตัวหัวโจกที่ชื่อ ‘ฮั่วซือซื่ออวี่’ เจ้าหล่อนหรี่ตา มองฟู่จิ่วอย่างเกลียดชัง “ครั้งที่แล้ว ฉันเตือนให้อยู่ห่างๆ คุณชายฉินแล้วนะนะ ตอนแรกก็คิดว่าแกจะเชื่อฟังแต่โดยดี ไม่คิดเลยว่าคนอย่างแกจะยังไม่หลาบจำเรียนรู้จากบทลงโทษ แถมยังกล้ามาที่โรงอาหารอีก อยากโดนสาดน้ำอีกหรือไง...ห๊ะ!”
เธอเกลียดไอ้ลูกเศรษฐีใหม่มานานแล้ว แค่คิดว่าคนแบบนี้มันหลงใหลในตัวเทพบุตรที่เธอชอบอยู่ด้วย ยิ่งทำให้เธออยากจะอ้วก!
“ลากมันไปที่ห้องน้ำ! วันนี้ฉันจะทำให้มันสำนึกว่า ที่ไหนที่มันไปได้ และที่ไหนที่มันไปไม่ได้”
ความร้ายกาจของฮั่วซื่ออวี่ซืออวี่เป็นที่โจษจันกันทั้งโรงเรียน สำหรับคนที่เกลียดนั้น เจ้าหล่อนเธอมักจะใช้วิธีจัดการแบบนี้แหละ ส่วนคนที่โดนรังแกก็อื่นๆ พูดอะไรไม่ได้ออก
ได้ยินมาว่ามีคนโดนยเจ้าเธอหล่อนกดหัวลงไปในโถส้วมด้วยนะ
ครั้งนี้...ฟู่จิ่วต้องซวยแน่ๆ!
เฮ้อ! เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล นี่ต้องกลับไปอีกแล้ว ช่าง น่าสงสารจริงจริ๊งๆ!
ในเวลาที่ผู้คนกำลังคิดแบบนี้อยู่นั้น
ต่างเห็นแค่เพียงฟู่จิ่วล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพียงข้างเดียว แล้วยกขาเพียงวืบเดียว ก็ถีบฮั่วซืออวี่ให้กระเด็นไปกองอยู่ที่พื้น!
ผัวะ!
การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานีโหด คนที่ยืนดูแทบจะไม่ทันเห็นว่าฟู่จิ่วทำอะไรไป
แม่สาวจอมหาเรื่องลงไปนอนกองอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บระบมไปทั้งตัว เธอเจ้าหล่อนร้องตะโกนออกมาอย่างคาดไม่ถึงปนเปไปกับความโกรธถึงขีดสุด “แก...แก ไอ้วิปริต นี่แกกล้าถีบฉันอย่างนั้นเหรอ!”
ส่วนคนที่โดนด่านั้น กลับเปิดขวดน้ำที่อยู่ในมือตนออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วสาวเท้าตรงเข้ามาหาเธอ ก่อนจะล้วงมือยังล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขณะ ริมฝีปากบางแย้มยิ้มขึ้นนิดๆ “เมื่อก่อนเธอทำกับฉันยังไง ตอนนี้ฉันขอคืนให้ทั้งหมด”
พลั๊กซ่า...พรวด...พรวด...!
เสียงดังขึ้นหลังจากที่ฟู่จิ่วพูดจบ
น้ำแร่ในขวดน้ำแร่ถูกรดลงบนหัวของฮั่วซืออวี่ทั้งหมด!
เจ้าตัวฮั่วซืออวี่เกิดอาการช็ช๊อกไปชั่วขณะ ก่อนจะร้องตะโกนออกมาเหมือนคนบ้า “ฟู่จิ่ว! คอยดูนะ แกคิดว่าแกอยากได้เดือนโรงเรียนขนาดนี้ แล้วเขาจะปล่อยแกไปงั้นเหรอ คนทั้งโรงเรียนขยะแขยงแกจนจะอ้วกอยู่แล้ว นี่เป็นเพราะเขาสะอิดสะเอียนแก เลยไม่อยากลงมือกับแกเท่านั้นเอง!”
เมื่อฟู่จิ่วได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มบางๆ ขึ้นมา จากนั้นจึงก้มตัวลง แล้วยื่นมือไปตบเบาๆ ที่แก้มของอีกฝ่าย อากัปกิริยานั้นหล่อเหลาเป็นที่สุด “เรื่องจะใหญ่แค่ไหนกันเชียว...น้องสาว ฟังให้ดีนะ ฉันน่ะจัดการเธอได้ทุกเวลาเลยนะ”
“แกก๊!” ฮั่วซืออวี่อยากจะฉีกทึ้งเนื้อคนตรงหน้า!
“ชู่ว์” ฟู่จิ่วแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากสีอ่อนด้วยนิ้วชี้ “ฉันมันนิสัยไม่ดี อย่าพยายามบีบให้ฉันลงมือเลยนะ อีกอย่างอ้อ...ถึงฉันจะชอบผู้ชาย แต่ก็ไม่มีวันชอบคุณชายฉินที่เธอพูดหรอก แล้วถ้าเขาจะมา ฉันก็พร้อมรับมือทุกเมื่อ”
หลังจากทิ้งคำพูดราวกับลูกระเบิดเอาไว้ เธอจึงเดินออกมาจากโรงอาหารราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จะว่าอย่างไรดีล่ะ ปกติแล้วสถานที่ที่มันวุ่นวายแบบนี้ เธอไม่คิดจะอยู่นานๆ หรอก
หลังจากที่ฟู่จิ่วเดินจากไป บนชั้น 2 ของโรงอาหารซึ่งอันเป็นจุดชมวิวที่มองเห็นชัดเจนดีที่สุด แต่กลับไม่ใช่ที่ที่ใครๆ ก็ขึ้นมาได้ เวลานี้ปรากฎปรากฏเงาเรียวยาวถึงสองเงาด้วยกัน
หนึ่งในนั้นที่กำลังเกาะระเบียงอยู่ กำลังหันกลับมาพยักเพเยิดให้กับอีกเงาที่อยู่ในมุมมืด เอ่ยขึ้นอย่างมีนัยแอบแฝงมาราวกับมีเรื่องลับลมคมนัย “คนที่คอยไล่ตามหลังนายมาตั้งแต่เปิดเทอม แถมยังพูดปาวๆ อีกว่าจะแต่งงานกับนายให้ได้ แต่มาในตอนนี้กลับบอกว่าถึงจะชอบผู้ชาย ก็จะไม่มีวันชอบนายแน่! ขอถามหน่อยเถอะ...คุณชายใหญ่ฉิน ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”
คนที่ถูกเรียกชื่อเป็นเจ้าของร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา เขากำลังเอนร่างพิงกระจกหน้าต่างที่ยาวจรดระพื้น นั่งไขว้ขาเรียววางซ้อนกัน กำลังก้มดูหนังสือในมือ ด้านหลังของเขาเป็นทัศนียภาพของทั้งโรงเรียนที่สว่างพร่างพราวงามสง่าและโชติช่วง
แม้จะได้ยินคำถามนั้น เขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่เงยหน้ามองดูเส้นทางที่ฟู่จิ่วเดินจากไป...เท่านั้น...
………………………………………………….