สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 037 ตอนที่ 37

ตอนที่ 37 เจ้าล้อข้าเล่นหรือ

ว่ากันจริงๆ แล้วใบหน้าที่จริงจังของขันทีน้อยที่อยู่ตรงหน้า สามารถทำให้ชายหนุ่มอนุญาตให้ปะชุนเสื้อผ้าตัวนี้ ซึ่งสำหรับตัว ‘เขา’ เป็นภารกิจอันหนักหน่วง เมื่อเห็นเช่นนั้นเหลิ่งจวิ้นอวี๋จึงไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกมาจริงๆ

ช่างเถอะ เอาที่ ‘เขา’ ชื่นชอบก็แล้วกัน

เล่อเหยาเหยาเห็นเหลิ่งจวิ้นอวี๋ไม่เอ่ยอะไร แต่เมื่อมองสีหน้าของเขา การไม่พูดหมายถึงอนุญาตให้เธอทำ

เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอจึงถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงวางชุดชั้นในที่ตนทำฉีกขาดตัวนั้นลง แล้วหยิบเสื้อชั้นในสีขาวหิมะอีกตัวมาสวมให้กับเหลิ่งจวิ้นอวี๋อย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มตรงหน้านี้ สูงมากจริงๆ!

เขาที่สูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าของเธอจึงทำให้รู้สึกเหมือนเขาไท่ซานที่สูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

น่าสงสารที่เธอสูงเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบกว่าเซนติเมตร ชัดเจนว่าเป็นเพราะยังเติบโตไม่สมบูรณ์ หรือไม่รู้ว่าอาหารที่นี่นั้นเลวร้ายเกินไป เมื่อวานหลังจากเธอลองลูบคลำบริเวณหน้าอกของตนเอง จนเกิดอารมณ์ชั่ววูบอยากตายขึ้นมา!

เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยภาคภูมิใจในคัพซีของตัวเอง ทว่าหลังจากมาถึงที่นี่ตัวเธอกลับกลายเป็นคัพเออย่างน่าเศร้า!

เธอลูบคลำดูแล้วล้วนรู้สึกว่าไม่พบกับอะไรเลย เมื่อคิดแล้วเล่อเหยาเหยารู้สึกอยากร้องไห้ออกมาทว่าไม่มีน้ำตา!

ดูแล้วต่อไปถ้ามีโอกาส คงต้องซื้อมะละกอกลับมาบำรุงถึงจะดี!

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เธอก็ได้สวมเสื้อผ้าทั้งสามตัวให้กับชายหนุ่มตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายก็เหลือเพียงการรัดเข็มขัดคาดเอวก็เสร็จภารกิจ!

ขณะที่เล่อเหยาเหยาหยิบเข็มขัดทับทิบสีแดงปักเลี่ยมรูปนกกระทาขึ้นมา ใบหน้าเล็กนั้นก็ดูยุ่งเหยิงปกคลุมไปด้วยเหงื่อ

เพราะเข็มขัดเส้นนี้ แตกต่างกับยุคปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง

เข็มขัดเส้นนี้ทำออกมาได้ประณีตงดงามอย่างมาก อัญมณีที่อยู่ด้านบนพวกนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่มีค่าสูงส่ง

แต่ว่าตอนนี้ที่เธอสับสนก็คือ เข็มขัดเส้นนี้คาดเช่นไรกันแน่! เพราะด้านบนของเข็มขัดเส้นนี้ กระทั่งกระดุมเม็ดเดียวล้วนไม่มี หรือว่าขมวดเป็นปมก็เสร็จแล้ว

เล่อเหยาเหยาลองพลิกดูเข็มขัดนี้อย่างละเอียด ก่อนจะได้ข้อสรุปออกมา

อืม งั้นขมวดเป็นปมก็แล้วกัน!

เล่อเหยาเหยาจึงหยิบเข็มขัดเส้นนั้นขึ้นมา แล้วขมวดเป็นปมหลวมไว้บนเอวของชายหนุ่ม

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า เธอนั้นขมวดปมเป็นรูปผีเสื้อที่สวยอย่างยิ่งด้วย

ขณะที่เล่อเหยาเหยากำลังชื่นชมผลงานของตนเองตลอดทั้งเช้าที่ผ่านมา และในใจก็ยังเกิดความภูมิใจอยู่นั้น จึงไม่เห็นว่าชายหนุ่มที่มองเห็นปมรูปผีเสื้อพวกหัวมงกุฎท้ายมังกรบนเอวของตน สีหน้าราวภูเขาน้ำแข็งนั้น ค่อยๆ ปรากฏร่องรอยความไม่พอใจขึ้นมา

มือใหญ่กระชากอย่างรุนแรงพลันทำให้ปมรูปผีเสื้อที่เล่อเหยาเหยาทำขึ้นมาอย่างยากเย็นนั้นคลายออก

“ไฉนท่านถึง เอ่อ”

เล่อเหยาเหยาเห็นผลงานของตนเองถูกทำลายลงอย่างเย็นชา จึงร้อนใจอุทานบางอย่างขึ้นมา แต่เมื่อเธอเห็นสายตาเย็นชาราวกับไอสังหารของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตนอย่างใกล้ชิด พลันก็เงียบเสียงลงทันที

เล่อเหยาเหยาไม่มีสิ่งใดจะพูดออกมา ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่มีสิ่งใดที่ต้องการจะเอ่ยออกมา

“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่หรือไม่!”

“เออ ไม่ ไม่ บ่าวจะกล้าล้อเล่นกับท่านอ๋องได้อย่างไร”

อีกทั้ง เธอเองก็ไม่ได้มีความกล้า!

เล่อเหยาเหยาเอ่ยราวกระซิบออกมาเสียงเบา ดวงตาที่งดงามนั้นเต็มไปด้วยความขลาดกลัว ก่อนที่จะแอบมองใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมที่อยู่ด้านบน

เห็นเพียงเหลิ่งจวิ้นอวี๋กำลังหยิบเข็มขัดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ราวเมฆที่ดำทะมึนเคลื่อนเข้ามาปกคลุมเมืองเอาไว้ มองจนหนังศีรษะของเธอเริ่มชาวาบขึ้นอีก

“ไม่มีอะไรหรือ อย่างนั้นเจ้าก็โง่เขลาใช่หรือไม่！เจ้าคาดเข็มขัดเช่นนี้หรือ!”

“เอ่อ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ เล่อเหยาเหยาจึงรู้ว่าที่พญายมโมโห เป็นเพราะเธอคาดเข็มขัดผิด

.............................................................................