สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 035 ตอนที่ 35

ตอนที่ 35 แต่งตัวให้เขา

อันที่จริงเมื่อคิดดูแล้วเธอเป็นประเภทคนรุ่นใหม่ที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เพียงสวมเสื้อผ้าชุดเดียว คงไม่มีอะไรยากสำหรับเธอแน่นอน!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาจึงหมุนตัวพร้อมเบนสายตาไป ก็เห็นเสื้อคลุมและเข็มขัดพวกนั้นอยู่บนฉากกั้นด้านหลัง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เล่อเหยาเหยาจึงรีบเข้าไปหยิบของทั้งหมดมา เห็นเพียงตรงนั้นมีเสื้อคลุมอยู่สามตัว

ตัวแรกเป็นเสื้อคลุมยาวสีขาวราวหิมะที่บางอย่างมาก อีกตัวเป็นชุดผ้าไหมที่ใช้ด้ายสีทองและสีเงินวาดลวดลาย ตัวสุดท้ายเป็นเสื้อคลุมยาวสีขาวที่ใช้ผ้าไหมชั้นดีตัดเย็บขึ้นมา

เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของเล่อเหยาเหยาจึงเป็นประกาย พร้อมกับนึกคิดอยู่ในใจ

ตัวนี้บางขนาดนั้นต้องเป็นเสื้อตัวในแน่นอน เสื้อคลุมยาวสีขาวราวหิมะตัวนี้เป็นเสื้อตัวกลาง สุดท้ายเสื้อผ้าไหมตัวนี้ต้องเป็นตัวที่สวมด้านนอกแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเล่อเหยาเหยาจึงรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา

ความจริง เรื่องเหล่านี้ไม่ได้ยากอย่างที่คิดไว้เลย!

ขณะที่ในใจกำลังภาคภูมิใจ เล่อเหยาเหยาจึงหยิบเสื้อชั้นในที่เบาบางตัวนั้นขึ้นมา แล้วเดินไปทางด้านซ้ายมือของชายหนุ่ม

กลับกลายเป็นว่าชายหนุ่มพลันวางมือด้านขวาลงมา ทำให้เธอโผเข้าไปในความว่างเปล่า

“หือ”

เล่อเหยาเหยาเห็นดังนั้น ดวงตาจึงตกตะลึงเล็กน้อย ปรากฏความไม่เข้าใจขึ้นมา ก่อนที่จะมองตรงไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม

เห็นเพียงชายหนุ่มนั้นขมวดคิ้วให้เธอ เผยอริมฝีปากเล็กน้อย แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“เจ้าไม่ถอดเสื้อชั้นในให้ข้าก่อนหรือ”

“หา ถอด เสื้อชั้นในหรือ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเล่อเหยาเหยาพลันเบิกกว้าง

พร้อมกับสายตาที่มองไปบนตัวของชายหนุ่ม

เห็นเพียงบนตัวของชายหนุ่มสวมเสื้อชั้นในสีดำที่เบาบางตัวหนึ่งไว้ ช่วงเอวมีเพียงเข็มขัดแบบธรรมดาที่ผูกไว้อย่างหลวมๆ

บริเวณปกเสื้อที่แยกออกจากกันเล็กน้อยนั้น ปรากฏผิวสีน้ำตาลที่มีเสน่ห์ออกมาอย่างเลือนราง

ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้เปิดเผยร่างกายออกมามากมาย ทว่าความรู้สึกที่เลือนรางนี้ กลับทำให้คนใจเต้นแรงอย่างที่สุด

ทั้งยังปลุกสิ่งที่สัตว์ร้ายตัวน้อยได้กลบฝังเอาไว้ในใจขึ้นมา จนอยากเข้าไปฉีกทึ้งเสื้อชั้นในตรงหน้าให้หลุดออกมา ก่อนที่จะย่ำยีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาทว่านิสัยโหดร้ายนี้ดูสักครั้ง

แน่นอนว่าเรื่องประเภทนี้ เล่อเหยาเหยาทำได้เพียงคิดอย่างลามกอยู่ในใจ ถ้าคิดให้เธอย่ำยีชายผู้นี้จริง เออ ช่างมันเถอะ!

เพราะถึงอย่างไรเขาใช้เพียงนิ้วเดียว ก็สามารถเด็ดหัวเธอได้แล้ว

เมื่อเล่อเหยาเหยาคิดถึงตรงนี้ ร่างกายพลันสั่นสะท้าน จนกระทั่งมีเสียงไอที่รุนแรงดังขึ้นมา จึงทำให้เธอได้สติกลับมา พร้อมกับสังเกตเห็นว่า เมื่อครู่ตนเองเพียงคิดเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องพวกนั้น จึงทำให้ลืมเรื่องที่ต้องทำไป

ถ้าท่านอ๋องตรงหน้าไม่พอใจเพียงนิดเดียว ศีรษะของเธอคงต้องย้ายกลับบ้านเป็นแน่!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาจึงไม่สนใจสิ่งใด ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปถอดเสื้อผ้าให้กับเหลิ่งจวิ้นอวี๋

เพราะเขาผูกที่คาดเอวไว้อย่างหลวมๆ เมื่อต้องปลดออกจึงง่ายดายอย่างมาก

หลังจากเล่อเหยาเหยาปลดเข็มขัดนั้นออก เสื้อชั้นในที่เบาบางตัวนั้นก็พลันแยกออกจากกันจากตรงกลาง

ร่างกายที่สมบูรณ์แบบแข็งแรง พลันปรากฎออกมาตรงหน้าของเล่อเหยาเหยาอย่างแจ่มแจ้งชัดเจน

ผิวหนังเป็นสีน้ำตาลอ่อนดูแข็งแรง ไหล่กว้างเอวแคบ ขาทั้งสองยาวเรียว สะโพกแคบดูงอนเล็กน้อย เนื้อผิวเรียบเนียนอย่างเด่นชัด ทำให้เขาดูคล้ายเสือชีตาห์ในแอฟริกาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังและความป่าเถื่อน

นี่เป็นร่างกายที่งดงามที่สุดที่เล่อเหยาเหยาเคยเห็นมา แม้กระทั่งนายแบบในทีวีและนิตยสารล้วนไม่อาจเทียบได้

เมื่อเห็นเช่นนั้น จึงทำให้เล่อเหยาเหยาอดกลั้นที่จะกลืนน้ำลายที่แทบจะไหลออกมาไม่ได้ สายตาที่มองไปยังร่างกายของชายหนุ่มนั้นก็เป็นประกาย คล้ายกับดวงตาของแมวตาเพชรที่งดงามและน่าหลงใหล!

หากภายในดวงตาของเธอยังเต็มไปด้วยความตกตะลึง ที่ปิดบังไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว จนเห็นได้ชัดว่าประทับใจในตัวชายหนุ่ม

“พอใจกับสิ่งที่ตนเห็นไปทั้งหมดแล้วหรือไม่!”

..........................................................................