สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 034 ตอนที่ 34

ตอนที่ 34 เปลี่ยนชุดให้ท่านอ๋อง

ใบหน้าด้านข้างที่ค่อยๆ โดนแสงแดดนั้น ล้วนดูแข็งแกร่งสมบูรณ์แบบราวเป็นผลงานที่ถูกแกะสลักสร้างสรรค์ขึ้นมาจากเทพหรือปีศาจ

ผิวหนังที่ขาวใสวับวาวดังหยก และโปร่งใสเล็กน้อยเหมือนคริสตัล

ตาที่เรียวยาว มีขนตายาวและหนาแน่น ราวกับมีแปรงสีดำคู่หนึ่งบนใบหน้า ทำให้เล่อเหยาเหยาสงสัยอยู่ในใจว่าเขาใส่ขนตาปลอมหรือเปล่า

เพราะเธอไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่มีขนตายาวและสวยเช่นนี้มาก่อน น่ามองเป็นอย่างมาก!

แต่เล่อเหยาเหยาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย เพราะเมื่อสายตาของเธอจ้องมองนัยน์ตาดำขลับที่เย็นชาของชายหนุ่ม ในใจก็อดสั่นไหวขึ้นมาไม่ได้

ช่างหนาวเย็นจริงๆ

นัยน์ตาดำขลับคู่นั้น คล้ายก้อนน้ำแข็งพันปีที่ไร้ความอบอุ่น

แม้จะถูกเขามองเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้คนรู้สึกว่าเลือดบนร่างกายค่อยๆ แข็งตัวขึ้นทีละน้อย

เล่อเหยาเหยาที่มองเห็น จึงสั่นสะท้านเล็กน้อย หลังจากได้สติก็พลันก้มใบหน้าลง ไม่กล้าจ้องมองดวงตาชายหนุ่มที่เหมือนน้ำแข็งพันปีนี้อีกต่อไป

เพราะเธอกลัวว่าจะถูกสายตาเย็นชาของชายหนุ่มแช่แข็งจนตาย

แต่ในใจกลับคล้ายไม่พอใจ พญายมก็คือพญายม บุคลิกอารมณ์ล้วนเอาแน่เอานอนไม่ได้ เขาเมื่อคืนวานแม้จะเย็นชาเช่นนี้ แต่ว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจากความหนาวเย็น เหมือนเพิ่งออกมาจากถ้ำน้ำแข็งเช่นนี้

เมื่อควบคุมอาการสั่นได้แล้ว เล่อเหยาเหยาจึงเลียนแบบน้ำเสียงของเหล่าบ่าวรับใช้ในทีวี เอ่ยพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม

“บ่าวขอคารวะท่านอ๋อง ขอท่านอ๋องอายุยื่นหมื่นปี”

“อืม”

สำหรับการคารวะของเล่อเหยาเหยา ชายหนุ่มเพียงส่งเสียงอืมเบาๆ ออกมา เป็นการตอบรับ

ทันใดนั้นจึงเห็นเขาหมุนตัวกลับมา ก่อนที่จะก้าวเดินมาที่เล่อเหยาเหยา

เล่อเหยาเหยาเห็นเช่นนั้น ก็ตกใจจนขนอ่อนทั่วร่างกายลุกชันขึ้น ลามไปถึงไขสันหลัง สายตาที่มองชายหนุ่มจึงปกคลุมด้วยความหวาดระแวงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

สีหน้านั้นคล้ายสัตว์ที่อ่อนแอในป่ากำลังหวาดระแวงขณะที่เจอสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่า หวาดกลัวว่าสัตว์ที่ดุร้ายตัวนั้นจะเข้ามาโจมตนเองได้ทุกเมื่อ

เขาเดินเข้ามาแล้ว เข้ามาแล้ว เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!

ในใจของเล่อเหยาเหยาจึงตึงเครียด สายตาเพ่งมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ความรู้สึกของชายหนุ่ม

เห็นชัดว่าเป็นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติที่สวรรค์ประทานมา แต่ว่าบนใบหน้านั้นกลับมีแต่ความเย็นชา

ยังเป็นดวงตาที่ดำขลับราวน้ำหมึกคู่นั้น เหมือนทะเลสาบพันปีที่ลึกสงบเงียบ จนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ไร้ระลอกคลื่น จนทำให้คนไม่อาจล่วงรู้ความคิดในใจของเขาได้

อีกทั้งเมื่อเห็นฝีเท้าของเขาใกล้เข้ามา เล่อเหยาเหยารู้สึกเพียงว่ามีกระแสลมที่เย็นยะเยือกรุนแรงสายหนึ่ง กำลังใกล้เข้ามาหาเธออย่างช้าๆ จนทำให้เธอใจเต้นเร็วและตื่นเต้นอย่างมาก

ขณะที่เล่อเหยาเหยากำลังคิดว่าถูกกระแสลมแรงพัดใส่จนสั่นสะท้าน คิดจะเดินถอยหลังไป พลันเห็นว่าชายหนุ่มกลับหยุดฝีเท้าลงห่างจากตนสามก้าว ก่อนที่จะค่อยๆ กางแขนออกต่อหน้าเล่อเหยาเหยา

เล่อเหยาเหยาพอเห็นสีหน้าเขาก็พลันตกตะลึง พร้อมกับไม่เข้าใจว่าจะทำเช่นไร จนเมื่อได้ยินเสียงที่แหบแห้งมีเสน่ห์ทว่าเย็นชาราวน้ำค้างแข็งของชายหนุ่มดังขึ้น

“ยังไม่รีบเปลี่ยนชุดให้ข้าอีก!”

“เอ่อ! เปลี่ยน ชุดเหรอ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เล่อเหยาเหยาจึงเบิกตากว้างขึ้น

ที่แท้เขาเดินเข้ามาหาเธอ เพราะอยากให้เธอช่วยเปลี่ยนชุด เมื่อครู่ทำให้เธอตกใจอย่างมาก

เล่อเหยาเหยาจึงอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ ทันใดนั้นจึงคล้ายนึกบางอย่างขึ้นมาได้ คิ้วที่ดำสนิทงดงามคู่นั้นจึงขมวดแน่นขึ้น

แม้จะอายุขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่เคยปรนนิบัติรับใช้ผู้ใด อีกทั้งเสื้อผ้าของคนในสมัยโบราณพวกนี้ยังยุ่งยากเป็นพิเศษด้วย เธอไม่รู้ว่าจะช่วยเขาสวมอย่างไรจริงๆ

แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาหยิ่งยโสด้านบนอีกครั้ง เล่อเหยาเหยาจึงกัดฟันทุ่มสุดตัวเดินเข้าไป

..........................................................................