สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 031 ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 ความแตกต่างของพญายม

ไม่รู้เป็นเพราะบะหมี่ชามหนึ่งที่เขาใจดีให้เธอหรือไม่ จึงทำให้เธอไม่ต้องทนหิว ในใจเล่อเหยาเหยาจึงเริ่มมองชายหนุ่มตรงหน้านี้เปลี่ยนไป

พลางแอบหัวเราะอยู่ในใจ ที่แท้บางครั้งบะหมี่เพียงชามเดียวก็สามารถซื้อเธอได้

ขณะที่คิดอยู่ หูก็ได้ยินน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ไปซะ”

“เอ่อ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เล่อเหยาเหยาจึงมีสีหน้าประหลาดใจ

พร้อมกับเบิกตากว้างเล็กน้อย คล้ายไม่แน่ใจ

ไฉนพญายมผู้นี้ ถึงปล่อยเธอออกไปง่ายดายเช่นนี้ เขาทำเช่นนี้ไม่คล้ายดังที่เล่าลือกันเลย

แม้ในใจจะรู้สึกประหลาด ทว่าเท้าของเล่อเหยาเหยากลับไม่หยุดลง

เพราะถึงอย่างไร เธอก็เฝ้าคอยประโยคนี้มานานแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าที่มันจะมาถึง แล้วเธอยังต้องรออะไรอีก!

ขณะที่ดีใจ เล่อเหยาเหยารีบหมุนตัว เท้าทั้งสองข้างเหมือนทาด้วยน้ำมัน วิ่งหัวซุกหัวซุนด้วยความรีบร้อนคล้ายมีสิ่งที่อันตรายวิ่งไล่ตามติดเธอจากทางด้านหลัง หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เพราะคิดเพียงว่า ต้องออกไปจากสถานที่ ที่น่ากลัวแห่งนี้ เล่อเหยาเหยาจึงวิ่งอย่างสุดชีวิต จากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่ทันได้เห็นว่า หลังเธอจากไปแล้วชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมา

มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

เพราะกินอิ่มอย่างมาก เมื่อเล่อเหยาเหยากลับมาถึงห้องของตนเอง พอล้มตัวลงบนที่นอนก็หลับสนิทตลอดคืน จนถึงฟ้าสว่าง

แต่ขณะที่เธอกำลังนอนอย่างหวานชื่น พลันรู้สึกร่างกายโคลงเคลงอย่างรุนแรง จนเธอยังคิดว่าเกิดแผ่นดินไหว จึงลนลานเปิดดวงตาเบิกกว้างขึ้น จึงรู้ว่าที่แท้แล้วไม่ใช่แผ่นดินไหว

แต่เป็นเสี่ยวมู่จื่อที่ไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ในห้องของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังเขย่าตัวเธอไปมาไม่หยุด

“เสี่ยวเหยาจื่อ เจ้ารีบตื่นเร็วเข้า”

“อืม มีอะไร ข้าง่วงมากเลย ขอข้านอนต่ออีกสักหน่อยเถอะนะ!”

เมื่อเห็นว่าเป็นเสี่ยวมู่จื่อ เล่อเหยาเหยาที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ที่หวานหยาดเยิ้ม

แต่น่าเสียดาย เมื่อเสี่ยวมู่จื่อได้ยินคำพูดนี้ของเธอ กลับเขย่าตัวเธอรุนแรงยิ่งขึ้น ขาดเพียงแค่ไม่ได้เขย่ากระดูกทั้งหมดบนตัวเธอให้หลุดออกมา

และยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกคล้ายฟ้าจะถล่มลงมาอีกด้วย

“เสี่ยวเหยาจื่อ นี่มันยามใดแล้ว เจ้ายังกล้านอนต่ออีกหรือ! เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ เดือนนี้เริ่มขึ้นเจ้าต้องไปปรนนิบัติท่านอ๋อง ตอนนี้ท่านอ๋องตื่นแล้ว เจ้ายังจะนอนอีก เจ้าไม่อยากมีศีรษะแล้วใช่หรือไม่!”

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวมู่จื่อ เล่อเหยาเหยาที่ยังง่วงงุน ร่างกายคล้ายติดสปริง ลุกพรึ่บขึ้นมา แล้วเธอก็กระเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียง

บนใบหน้าที่งดงามประณีตนั้น ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างขึ้น ปากเล็กเปิดอ้ากว้าง คล้ายเกิดเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงขึ้น

สวรรค์!

คิดไม่ถึงว่าเธอจะลืม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอต้องไปปรนนิบัติท่านอ๋องที่อารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้ โหดเหี้ยมร้ายกาจ สังหารคนอย่างดุเดือดผู้นั้น

สวรรค์ เธอไม่รับหน้าที่นี้ได้หรือไม่!

เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์นองเลือดตอนกลางวันของเมื่อวาน ในใจของเล่อเหยาเหยายังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

ถึงแม้เมื่อคืนนี้ท่านอ๋อง จะคล้ายไม่เหมือนเดิม หรือว่าขณะนั้นเขาจะเพียงฮอร์โมนผิดปกติ สุดท้ายถึงทำดีกับเธอเล็กน้อย

แต่เธอกลับไม่เคยลืมว่าตอนเริ่มแรกนั้น เขาน่าหวาดกลัว เอาแน่เอานอนไม่ได้เช่นไร!

เพราะฉะนั้น ในใจของเธอจึงยังไม่ยินยอมปรนนิบัติชายผู้นั้นอย่างมากอยู่ดี

อีกทั้ง เธอใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน ตั้งแต่เด็กเธอล้วนไม่ต้องทำงานบ้าน จะรู้เรื่องปรนนิบัติคนอื่นที่ไหน!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาที่มีใบหน้าตื่นตระหนกพลันพังทลายลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าทางที่น่าสงสารที่สุด มองดูแล้วจึงคล้ายแกะน้อยไร้เดียงสาที่กำลังถูกส่งตัวเข้าปากเสือ

..........................................................................