สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 032 ตอนที่ 32

ตอนที่ 32 คุกเข่า

“เสี่ยวมู่จื่อ ข้าต้องไปปรนนิบัติชายผู้นั้นจริงหรือ ไม่ไปได้หรือไม่”

“สวรรค์ เสี่ยวเหยาจื่อ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เรียกท่านอ๋องเช่นนี้ได้อย่างไร! นี่ถือเป็นการลบหลู่อย่างหนัก ถ้าหากหัวหน้าขันทีได้ยินเข้า ต้องโดนสั่งโบยเป็นแน่!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเล่อเหยาเหยา ใบหน้าที่สวยสดงดงามของเสี่ยวมู่จื่อขาวซีดด้วยความตกใจ ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปปิดปากของเล่อเหยาเหยา คล้ายกลัวว่าเธอจะเอ่ยวาจาที่ไร้มารยาทออกมาอีก

เพราะถึงอย่างไร ภายในวังอ๋องแห่งนี้ พวกเขาเป็นเพียงขันทีตัวเล็กๆ อยู่ที่นี่ชีวิตของพวกเขาจึงไม่มีค่าที่สุด!

หากทำผิดเล็กน้อย ถูกโบยถือเป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือตัดศีรษะ

เมื่อถูกเสี่ยวมู่จื่ออุดปากอย่างรุนแรง หลังส่งเสียงร้องออกมา เล่อเหยาเหยาจึงยื่นมือออกไปดึงมือของเสี่ยวมู่จื่อลงอย่างแรง รู้สึกไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเสี่ยวมู่จื่อ

“เอาล่ะๆ ข้ารู้แล้ว เจ้าช่างขี้ขลาดเสียจริง!”

เล่อเหยาเหยาจนคำพูด เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่คิดอะไรจริงๆ เพียงแค่พูดว่าชายผู้นั้นประโยคเดียว หรือว่าท่านอ๋องไม่ใช่ชายหนุ่มหรือ!

แต่เล่อเหยาเหยาก็รู้ว่าเสี่ยวมู่จื่อเป็นห่วงเธอ ดังนั้นจึงไม่พูดอะไรออกมา จึงล้างหน้าหวีผมง่ายๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นชุดขันทีที่สะอาดสะอ้าน

อาหารมื้อเช้ายังไม่ได้กิน หัวหน้าขันทีลี่เต๋อที่ใบหน้าเคร่งขรึมก็ปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าพวกของเล่อเหยาเหยา

สีหน้าเคร่งขรึมไม่พอใจนั้น คล้ายมีคนกู้ยืมเงินเขาไปแล้วไม่ส่งคืน

น้ำเสียงราวกับเสียงเป็ด ไม่ไพเราะน่าฟังนั้นก็ดังขึ้น

“เสี่ยวเหยาจื่อ เจ้าช่างบังอาจนัก เป็นบ่าวรับใช้กลับนอนตื่นสายกว่าเจ้านาย ศีรษะของเจ้าไม่ต้องการแล้วใช่หรือไม่!”

เพียงประโยคเดียวของหัวหน้าขันทีลี่ ทำให้เล่อเหยาเหยาขนลุกชันไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถอนหายใจออกมา โชคดีที่เธอไม่ได้ข้ามเวลามาอยู่ในร่างของขันทีจริงๆ มิฉะนั้นต่อไปถ้าหากให้เธอกลายเป็นเช่นเขา สู้ให้เธอตายไปซะยังดีกว่า

ขณะที่กำลังบ่นอยู่ในใจ ทางด้านเสี่ยวมู่จือเมื่อเห็นสีหน้าของหัวหน้าขันทีลี่ดูมืดครึ้ม เกรงว่าเขาอาจจะลงโทษเสี่ยวเหยาจื่อ ก็พลันดึงเสี่ยวเหยาจื่อที่ใบหน้าไม่เต็มใจ คุกเข่าลงตรงหน้าหัวหน้าขันทีลี่อย่างลุกลี้ลุกลน พร้อมเร่งรีบอ้อนวอน

“หัวหน้าขันทีลี่ เสี่ยวเหยาจื่อ เขาไม่ได้ตั้งใจ เมื่อครู่เสี่ยวเหยาจื่อไม่สบาย ดังนั้นจึงตื่นสาย หัวหน้าขันทีลี่ได้โปรดละเว้นเสี่ยวเหยาจื่อครั้งนี้ด้วยเถิด!”

“ไม่สบาย! ไม่สบายจริงหรือ”

คำพูดนี้ หัวหน้าขันทีลี่เอ่ยกับเล่อเหยาเหยา

ถึงแม้หัวหน้าขันทีลี่ปีนี้จะอายุกว่าห้าสิบปีแล้ว ทว่าสายตายังคงแหลมคมอย่างมาก เพียงถูกเขามองเช่นนี้แวบเดียว ทั่วร่างคล้ายถูกเขามองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

เมื่อฟังคำพูดของหัวหน้าขันทีลี่ เล่อเหยาเหยาที่ยังคงมีสีหน้าไม่เต็มใจ จึงไม่อยากให้เสี่ยวมู่จื่อเป็นกังวล ดังนั้นจึงได้แต่ทำตามสัญญานที่เสี่ยวมู่จื่อส่งผ่านทางสายตา ก่อนจะพยักหน้าพร้อมเอ่ยขึ้น

“ใช่ บ่าวไม่สบายจริงๆ!”

เพียงแต่ไม่ใช่ร่างกายไม่สบาย แต่เป็นใจต่างหากที่ไม่สบาย!

เพราะถึงอย่างไรเธอก็ใช้ชีวิตมากว่าสิบแปดปี กระทั่งพ่อแม่ของตนเองล้วนไม่เคยต้องคุกเข่าให้ ตอนนี้กลับต้องมาคุกเข่าให้ขันทีเฒ่าผู้นี้ ในใจของเธอจะรู้สึกดีได้อย่างไร!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เล่อเหยาเหยาจึงอดที่จะแค้นใจต่อความสูงต่ำของฐานะที่แบ่งแยกชัดเจนอย่างชั่วช้าในสมัยนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องคุกเข่า จนหัวเข่าดำไปหมดแล้ว!

ขณะที่เล่อเหยาเหยาบ่นอยู่ในใจ หัวหน้าขันทีลี่ที่ได้ยินคำพูดของเธอ เพียงส่งเสียงดังฮึที่เย็นชาออกมา บนใบหน้าดูไม่เชื่ออย่างชัดเจน ทว่าครั้งนี้เขากลับไม่อยากถือสาเอาความ เอ่ยเพียงว่า

“ครั้งนี้ช่างเถอะ ความคิดของบ่าวรับใช้เล็กๆ เช่นพวกเจ้า ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของข้าไปได้หรอก! ฮึ ตอนนี้ยังไม่รีบไปที่ตำหนักหย่าเฟิงปรนนิบัติท่านอ๋องอีก จะรออะไรกันอีกเล่า! ”

สายตาของหัวหน้าขันทีลี่ที่จ้องมองมา เล่อเหยาเหยาที่แม้ในใจคุกรุ่นแต่ทว่าล้วนทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอเป็นคนที่อยู่ภายใต้ชายคาแห่งนี้ จึงไม่ก้มหัวไม่ได้

ในวังอ๋องแห่งนี้ นอกจากท่านอ๋อง หัวหน้าขันทีลี่ผู้นี้มีอำนาจมากที่สุด

ว่ากันว่าหัวหน้าขันทีลี่ผู้นี้เป็นคนที่คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายท่านอ๋องมาตั้งแต่เด็ก ท่านอ๋องจึงเคารพเขาอย่างมาก

เล่อเหยาเหยาจึงกัดริมฝีปากแน่น พูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า ‘ขอรับ’ ก่อนลุกยืนขึ้น เดินไปที่ตำหนักหย่าเฟิงอย่างเร่งรีบ

..........................................................................