สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 013 ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 ความเหี้ยมโหดของพญายม

ผู้ใดจะรู้ว่าเหลิ่งจวิ้นอวี๋นั้นน่ากลัวกว่าที่ลือกันเสียอีก

วรยุทธล้ำเลิศ ลงมือโหดเหี้ยม มีมือเป็นอาวุธ ไม่น่าเชื่อว่าเพียงไม่นานพี่น้องกว่าสิบคนที่เขานำมาด้วยจะล้มลงหมดแล้วทุกคน

เมื่อปาหู่เห็นดังนั้น จึงตระหนักได้ว่าตนเองประเมินรุ่ยอ๋องผู้นี้ต่ำเกินไป ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าเขาต้องตายสถานเดียวแน่ จึงรีบหาโอกาสจับขันทีน้อยผู้นี้เป็นตัวประกัน

จากการเคลื่อนไหวของเหลิ่งจวิ้นอวี๋และขันทีน้อยเมื่อครู่นี้ จะเห็นได้ว่าในสายตาของพญายม ขันทีน้อยผู้นี้มีความสำคัญมากทีเดียว มีไพ่ตายนี้อยู่ในมือ เขายังต้องกลัวสิ่งใดอีก!

ดังนั้นเมื่อมีไพ่ตายใบนี้ ปาหู่จึงพยายามควบคุมอารมณ์ของตน ทำให้จิตใจที่หวาดกลัวอย่างบ้าคลั่งค่อยๆ สงบลง

ทางด้านเหลิ่งจวิ้นอวี๋ หลังจากได้ยินคำพูดของปาหู่ ในที่สุดเขาจึงหยุดมือลง แต่นั่นเป็นเพราะเขาได้สังหารคนชุดดำคนสุดท้ายข้างกายลงไปแล้ว

ฝ่ามือที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดังสายฟ้า ถูกฟาดลงไปที่ด้านหน้าของชายชุดดำผู้นั้น จากนั้นชายชุดดำผู้นั้นก็ร้องครางขึ้นมาอย่างเจ็บปวด ก่อนที่จะล้มลงไปทันที

นัยน์ตาคู่นั้นของชายชุดดำเบิกกว้าง ราวกับนอนตายตาไม่หลับ

ส่วนปาหู่ เมื่อเห็นว่าพี่น้องกว่าสิบคนที่ตนนำมาด้วย ตอนนี้ได้ตายอย่างน่าอนาจด้วยน้ำมือของเหลิ่งจวิ้นอวี๋หมดแล้ว มุมปากจึงกระตุกไปมา พร้อมกับสายตาที่ดูตื่นตกใจ

ในที่นี่ เห็นตรงหน้าเต็มไปด้วยซากศพและสภาพการตายที่แตกต่างกันของแต่ละคน

บางคนถูกฝ่ามือซัดเข้าที่หัวใจ บางคนศีรษะถูกผ่าออกเป็นซีก จนน้ำสมองไหลกระจัดกระจาย บางคนถูกหักคอ...

แม้ปาหู่ จะเคยสังหารผู้คนเหมือนผักปลามาก่อน ในใจก็ยังหวาดผวาอย่างมาก แต่ว่ากลับรู้สึกเคืองแค้นยิ่งกว่า!

ไม่ว่าอย่างไรพี่น้องเหล่านี้ ก็ล้วนร่วมเป็นร่วมตายกับเขามานานหลายปี ทั้งปล้นฆ่าข่มขืน ฆ่าคนชิงสินค้า วันนี้ต้องมาตายอย่างน่าอนาจ ด้วยน้ำมือของชายผู้นี้ ในใจของเขาจะไม่มีความเคียดแค้นได้อย่างไร!

ขณะที่ปาหู่กำลังเกลียดและแค้นตัวเขาอยู่นั้น เหลิ่งจวิ้นอวี้หลังจากจัดการชายชุดดำคนสุดท้ายเสร็จลง ก็ค่อยๆ ลดมือลง ก่อนจะจัดการเสื้อผ้าที่ยับย่นจากการต่อสู้ที่ดุเดือดให้เข้าที่

การเคลื่อนไหวนั้นช่างสง่างามและเยือกเย็น

เส้นผมดำขลับดังใยไหม ยาวสลวยพริ้วไหว ชายผ้าโบกสะบัด และรูปร่างหน้าตาดุจหยกอันล้ำค่า ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ยังตกตะลึงในความหล่อเหลานั้นเช่นเดิม

เมื่อเห็นเหลิ่งจวิ้นอวี๋ยังคงมีสีหน้าปกติเช่นเดิมตอนที่ได้ยินคำพูดของตน ปาหู่จึงคล้ายเสียหน้า

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาล้วนมองชายหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ออกเลย

ก่อนนี้เมื่อได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับชายผู้นี้ เขาจะเย้ยหยันและคิดว่าผู้คนบนโลกนี้ล้วนคุยโวโอ้อวด บนโลกนี้จะมีบุรุษที่มีวรยุทธที่ไม่ธรรมดาและล้ำเลิศไร้เทียมทานเช่นนี้ได้อย่างไร

พอเห็นวันนี้แล้ว ถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้ น่าหวาดกลัวกว่าในข่าวลืออย่างยิ่ง

เสื้อคลุมที่บางเบา ทำให้ร่างกายที่ตรงแน่วของเขาเหมือนกระบี่วิเศษที่หลุดออกมาจากฝัก

ใบหน้าที่เย็นชาและนัยน์ตาดำขลับราวบ่อน้ำพันปีที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ไร้อารมณ์ความรู้สึก จึงไม่อาจรู้ว่าแท้จริงแล้วในใจของเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

แม้ตอนนี้เขาจะยืนอยู่ตรงนั้นอย่างผ่อนคลาย บนร่างกายยังแผ่กลิ่นอายเยือกเย็นที่แปลกประหลาดออกมา ดูน่าเกรงขามและแฝงด้วยความเย่อหยิ่งโอหัง

สำหรับชายหนุ่มที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างเหลิ่งจวิ้นอวี๋ ทำให้ชายหนุ่มด้วยกันเองอย่างปาหู่ ทั้งริษยาและคับแค้นใจ

แต่ที่มากกว่านั้นคือ ความหวาดกลัว

เพราะเมื่อปาหู่ เห็นมือของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ที่อยู่ตรงหน้าคู่นั้นขาวสะอาดราวกับหิมะแรกในฤดูหนาว ในใจจึงอดหวาดหวั่นจนขนพองสยองเกล้าขึ้นมาไม่ได้

เมื่อครู่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ใช้มือเปล่าที่ไร้อาวุธสังหารพี่น้องกว่าสิบชีวิตของเขา แต่ตอนนี้บนมือของเขากลับไม่มีคราบเลือดติดอยู่เลย นี่มันคือความสามารถที่ล้ำเลิศอะไรกันแน่

............................................................................