ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 3

บทที่ 3 หมู่บ้านไป๋ซาน

หนิงเมิ่งเหยาอดขมวดคิ้วไม่ได้หลังจากได้ยินเสียงนั้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตามองสะดึงปักผ้าในมือ แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องเก็บสะดึงปักผ้าในชั้นวางและจัดข้าวของของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะไปที่ประตูอย่างเสียไม่ได้

ตรงประตูที่เปิดอ้านั้น หยางซิ่วเอ๋อร์กำลังยืนรออยู่พร้อมกับสะพายตะกร้าไว้ข้างหลัง

“เมิ่งเหยา เจ้าบอกว่าจะขึ้นเขาวันนี้นี่นา ไปด้วยกันเถอะ” หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอาย

เมื่อหนึ่งเดือนก่อนนางได้ยินมาว่ามีสาวกำพร้าคนหนึ่งเข้ามาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตรงเชิงเขาแห่งนี้เพียงลำพัง และระหว่างที่กำลังขุดดินหาผักตามป่าอยู่นั้น นางก็พบกับหนิงเมิ่งเหยาเป็นครั้งแรก

ตอนนั้นอีกฝ่ายสวมชุดผ้าฝ้ายและกำลังปลูกผักอยู่ในสวน จนหยางซิ่วเอ๋อร์รู้สึกราวกับกำลังมองนางฟ้านางสวรรค์อยู่ก็ไม่ปาน

เมื่อนางรู้จักหนิงเมิ่งเหยามากขึ้น และรู้ว่าหญิงสาวผู้นี้มีความสามารถในการเย็บปักถักร้อย จึงพยายามทำตัวตีสนิทเพื่อหวังจะเรียนรู้ทักษะจากนางบ้างเล็กน้อย

ไม่ว่าหนิงเมิ่งเหยาจะกินหรือทำอะไรก็ดูสง่างามไปหมด ทั้งยังทำอาหารอร่อย รวมถึงเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย หญิงสาวผู้นี้มีคุณสมบัติครบถ้วนทุกประการ ในขณะที่หยางซิ่วเอ๋อร์นั้นยังขาดตกบกพร่องอยู่

“ได้ รอข้าไปเอาตะกร้าสักครู่” หนิงเมิ่งเหยาเข้ามาในห้องเพื่อหยิบตะกร้าจากซากปรักหักพัก ก่อนจะปิดประตูบ้าน แล้วลั่นกุญแจตรงประตูใหญ่

แม้ว่าลานบ้านของหญิงสาวจะดูไม่ปลอดภัยนัก แต่เพราะเถาวัลย์ที่เลื้อยอยู่รอบๆ ลานบ้านนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมของดอกกุหลาบป่า ทำให้ไม่อาจมีใครสามารถเข้ามาได้ง่ายๆ นอกจากว่าพวกเขาจะต้องกระแทกประตูบานเก่านี้อย่างแรงเท่านั้น

“ไปกันเถอะ” หนิงเมิ่งเหยาเอ่ยพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

หยางซิ่วเอ๋อร์ผงกศีรษะอย่างเหม่อลอย เพราะไม่เคยละสายตาจากรอยยิ้มของนางได้เลย ไม่ว่าจะเคยเห็นมาแล้วกี่ครั้งก็ตาม

เนื่องจากบ้านของหนิงเมิ่งเหยาอยู่ตรงเชิงเขา ทั้งคู่จึงใช้เวลาไม่นานก่อนจะเดินถึงบนยอดเขา

ขณะนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน และก่อนหน้านี้ก็มีฝนตกลงมาแล้วสองครั้ง ทำให้บนภูเขาแห่งนี้มีเห็ดกินได้งอกเงยออกมาให้เห็นบ้างประปราย

ทั้งสองเสาะหาเห็ดกินได้และเด็ดมันใส่ในตะกร้าของตน ขณะนั้นเองหนิงเมิ่งเหยาเพิ่งสังเกตเห็นว่าหญิงสาวผู้ดูเหมือนจะเป็นคนดีนั้น แท้จริงแล้วกลับเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบเข้ากระดูกดำเลยทีเดียว

หากหยางซิ่วเอ๋อร์พบเห็นเห็ดอยู่ที่ใด ก็จะรีบเข้าไปเด็ดมันใส่ตะกร้าของตนจนเรียบ โดยไม่สนใจว่าเป็นต้นเล็กหรือใหญ่

เมื่อหนิงเมิ่งเหยาเห็นเช่นนั้น จึงทำได้แค่ยิ้มอย่างอ่อนใจแต่ไม่พูดอะไรออกมา หนำซ้ำยังเดินไปทางอื่นและค้นหาพืชผักที่ตนต้องการต่อ

หลังจากหยางซิ่วเอ๋อร์เด็ดถอนเห็ดกินได้รอบตัวจนหมดเกลี้ยง จึงหันมองหญิงสาวอีกคนที่อยู่ไม่ไกล ทำให้เห็นว่าตรงนั้นมีเห็ดกลุ่มใหญ่

นางมองเห็ดเหล่านั้นพลางคิดอย่างขุ่นเคืองใจว่าทำไมหนิงเมิ่งเหยาถึงไม่ยอมเรียกนางเข้าไป

หยางซิ่วเอ๋อร์หยิบตะกร้าของตนมุ่งหน้าไปทางนั้น ก่อนจะพบว่ายังเหลือเห็ดอีกมากมาย จึงวางตะกร้าลงข้างๆ กับหนิงเมิ่งเหยา พลางข่มอารมณ์ไม่พอใจลง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ตรงนี้มีเห็ดเยอะแยะเลย”

หยางซิ่วเอ๋อร์อุทานพร้อมทั้งเด็ดถอนเห็ดตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ตะกร้าของนางก็เต็มไปด้วยเห็ดกองโตในขณะที่คนพบเห็ดเหล่านั้นอย่างหนิงเมิ่งเหยากลับเก็บมาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หนิงเมิ่งเหยาเผยความไม่สบอารมณ์ในแววตา ขณะมองดูอีกฝ่ายเหมาเห็ดไปจนหมด ถึงกระนั้น นางยังคงเงียบและไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบตะกร้าของตนไปทางอื่นอีกครั้ง

หยางซิ่วเอ๋อร์มองท่าทีของหญิงสาวผู้นี้แล้วเบะปากด้วยความจองหอง ต่อให้นางจะเป็นคนพบดงดอกเห็ดแล้วจะทำไมเล่า ในเมื่อสุดท้ายแล้วตนเป็นคนที่เด็ดพวกมันได้

ความผยองบดบังสายตาของหยางซิ่วเอ๋อร์จนมองไม่เห็นว่าหนิงเมิ่งเหยากำลังไม่พอใจและมองว่านิสัยของนางนั้นราวกับเป็นตัวตลกไร้ค่า ไม่ควรจะให้ความสำคัญ

พอถึงเวลาเที่ยงวัน หนิงเมิ่งเหยาก็เสนอว่าให้กลับบ้านกัน แม้ว่าทั้งคู่เพิ่งจะขึ้นมาบนยอดเขาได้ไม่นานนัก ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ค่อยพอใจ

“ไม่เร็วไปหน่อยหรือ ทำไมต้องกลับตอนนี้ด้วยเล่า” หยางซิ่วเอ๋อร์รู้ว่าตนเองมีโอกาสจะเจอเห็ดรวมถึงของป่ามากขึ้น หากคอยเดินตามหนิงเมิ่งเหยา จึงเป็นเหตุให้นางไม่ยอมกลับและอยากอยู่ต่ออีกสักครู่

หนิงเมิ่งเหยามองอีกฝ่ายด้วยความละเหี่ยใจ “แค่นี้ก็มากพอให้ข้ามีอะไรกินไปอีกสักพักใหญ่แล้ว" ไม่มีความจำเป็นให้อยู่นานกว่านี้แล้ว

หยางซิ่วเอ๋อร์อ้าปากค้างและอยากจะบอกว่าพืชผักที่นางเก็บมาได้นั้น ยังไม่พอจะเลี้ยงดูตระกูลของตนได้ถึงสองวันด้วยซ้ำ แต่เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร

สุดท้ายแล้วนางก็ยอมเดินลงเขามากับหนิงเมิ่งเหยา พร้อมมีเสียงกระซิบอันขุ่นเคืองดังออกมา ครั้งหน้านางจะต้องชักชวนให้หญิงสาวผู้นี้มาด้วยกันอีกอย่างแน่นอน

หลังจากหยางซิ่วเอ๋อร์สะพายตะกร้าไว้ข้างหลังและจากไปแล้ว หนิงเมิ่งเหยาจึงหมุนตัวเพื่อจะกลับเข้าบ้าน แต่เมื่อหญิงสาวหันมาก็พบชายร่างสูงสวมชุดชาวบ้านคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากภูเขาพร้อมถือสัตว์ที่ล่ามาได้จำนวนมาก

มีทั้งไก่ฟ้า เนื้อกวาง บรรดาซากกระต่าย และสัตว์ชนิดอื่นอีกมากมาย