ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 2

บทที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

หนิงเมิ่งเหยาพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อจะทำให้ตนเองนั้นคู่ควรกับชายหนุ่ม แต่สุดท้ายเขากลับเป็นฝ่ายปล่อยมือนางไปก่อน

หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกหวั่นไหวต่างๆ ก็มลายสิ้น ทั้งยังมีความสงบเข้าแทนที่ จนแทบจะเป็นคนละคนกับผู้ที่เพิ่งใจสลายมาก่อนหน้านี้เลยก็ว่าได้

หนิงเมิ่งเหยาเดินเข้าไปในลานบ้านและค้นหากล่องใบหนึ่งซึ่งอยู่ใต้เตียงเก่าๆ ตรงกลางห้องนอนของตนเอง ก่อนจะหยิบจี้หยกสีเขียวใสที่มีตัวอักษรแกะสลักจารึกอยู่บนนั้น

หญิงสาวมองดูจี้หยกเม็ดนี้พร้อมยิ้มเยาะหยันให้กับตัวเองขณะวางมันคืนในกล่องเดิม ก่อนจะลั่นกุญแจเอาไว้

ข้างๆ ตู้ที่กล่องนั้นวางอยู่ มีกล่องอีกหนึ่งใบ หนิงเมิ่งเหยามองกล่องใบนั้นก่อนเอื้อมไปหยิบมันมาเปิด และพบว่ามีกระดาษปึกหนึ่งอยู่ภายใน หลังจากกวาดตาดูอย่างรวดเร็ว ก็ปิดมันลงโดยพลัน

หญิงสาวถือกล่องใบนั้นไปที่ร้านแลกเงิน พอนางเดินออกมา กล่องใบนั้นก็ได้หายไปแล้ว

หลังจากจัดการบางอย่างเสร็จสิ้น นางจึงมองดูถนนที่อึกทึกจอแจด้วยหัวใจที่ผ่อนคลายมากขึ้น

หนิงเมิ่งเหยาซื้อผักจากข้างถนนและกลับบ้านมาทำอาหาร เมื่อท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง นางก็นำน้ำมันที่เพิ่งซื้อมาราดตรงสี่มุมของตัวบ้าน ก่อนจะจุดไฟเผาสถานที่ที่ตนเองอยู่อาศัยมาตลอดหกปีในตอนกลางคืน

หญิงสาวมองดูเปลวเพลิงมอดไหม้ลานบ้านขนาดเล็กนั้น แล้วหมุนตัวจากไปในมือมีเพียงห่อผ้าเล็กๆ ห่อเดียวเท่านั้น

วันต่อมา หลิงหลัวพาบ่าวคนสนิทของตนมาหานางที่บ้าน ก่อนจะพบว่ามันถูกไฟไหม้จนเหลือแต่ซากไปแล้ว

ชายหนุ่มมองบ้านที่ถูกเผาตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก “นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น”

บ่าวรับใช้ที่มาด้วยนั้นเดินวนรอบบ้านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับมายืนข้างๆ เขาอีกครั้ง “นายน้อยขอรับ ทุกมุมของบ้านหลังนี้ถูกราดด้วยน้ำมันขอรับ” นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวบ้านมอดไหม้ได้ขนาดนี้

ร่างกายของหลิงหลัวซวนเซไปด้านหลัง เมื่อรู้ว่าหญิงสาวตัดความสัมพันธ์ของพวกเขาขาดสะบั้นด้วยวิธีนี้ นางช่างเป็นคนที่ไร้ความปราณีดั่งเช่นที่เคยเป็นมาในอดีต

“นายน้อยขอรับ ท่าน...”

“ข้าไม่เป็นไร หมิงฟาง ทำไมนางถึงไม่ยอมเข้าใจข้าบ้าง” ท้ายประโยคชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง

เมื่อหมิงฟางเห็นท่าทีของหลิงหลัวแล้ว ก็ไม่รู้ว่าควรปลอบประโลมอย่างไร จึงเพียงพูดว่า “นายน้อยขอรับ ท่านน่าจะรู้จักแม่นางหนิงดีนะขอรับ”

ห้าปีก่อน นายน้อยทำดีกับหญิงบ้านนอกคนหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้อะไรมากนักในตอนแรก แต่พอเวลาผ่านไป จึงรู้ว่าไม่ควรใช้ตำแหน่งหรือฐานะมาตัดสินนิสัยใจคอของหนิงเมิ่งเหยาได้ เพราะหญิงผู้นี้ช่างแตกต่างจากหญิงสาวคนอื่นๆ อย่างลิบลับ

มือของหลิงหลัวแข็งเกร็งไปเล็กน้อย ‘นั่นสินะ เขาควรเป็นคนที่รู้จักนางดียิ่งกว่าใครมิใช่หรือ หญิงสาวผู้นี้ยอมเสียเขาไปดีกว่าจะต้องมาเป็นผิงชี และตอนนี้นางก็เลือกที่จะยุติความสัมพันธ์กับเขาด้วยวิธีอันเด็ดเดี่ยว ทำให้ชีวิตของทั้งคู่ตัดขาดจากกันไปทั้งอย่างนี้’

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งบนภูเขาอันห่างไกลจากตัวเมืองหลวงประมาณสามพันกว่าลี้ บริเวณเชิงเขาลูกนั้น มีกระท่อมไม้หลังหนึ่งที่ถูกล้อมรอบด้วยเถาวัลย์ยาวเฟื้อยและมีสวนผักต้นอ่อนสูงเท่านิ้วโป้งอยู่ตรงหน้ากระท่อม

ทันใดนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูบานไม้ออกมาจากกระท่อมหลังนี้ นางสวมชุดยาวปักลายชมพูอ่อน พร้อมถือตะกร้าไม้ในมือ ทรวดทรงองเอวของนางนั้นช่างบอบบาง ทั้งยังใช้ปิ่นเก็บผมยาวสลวยไว้อย่างไม่เรียบร้อยนัก ทำให้เส้นผมบางส่วนด้านหลังยังคงหลุดลุ่ย หญิงสาวผู้นี้คือหนิงเมิ่งเหยาที่หายตัวไปจากเมืองหลวงนั่นเอง

ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น หนิงเมิ่งเหยาเข้ามาในหมู่บ้านบนภูเขาแห่งนี้ โดยซื้อกระท่อมตรงเชิงเขาที่มีวิวอันงดงามหลังนี้เพื่ออยู่อาศัย

หลังจากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ในเวลาครึ่งเดือน จิตใจของหญิงสาวก็ค่อยๆ สงบลง เพราะนางได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำทุกๆ วัน เช่น ปลูกผัก ปักผ้าลายดอกไม้ หรือแม้แต่การเดินเล่นรอบๆ หมู่บ้าน ช่างเป็นชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุข

หนิงเมิ่งเหยาวางตะกร้าในมือลง แล้วหยิบถังไม้ใบหนึ่งไปยังลำธารใกล้ๆ เพื่อตักน้ำมารดสวนผักของตนจนทั่ว ก่อนจะเข้าครัวเพื่อเริ่มต้นเช้าวันใหม่

หลังจากทานข้าวเสร็จ หญิงสาวจึงหยิบสะดึงปักผ้าจากในบ้านออกมา นางเย็บงานชิ้นนี้เสร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

หนิงเมิ่งเหยานั่งเย็บผ้าอยู่ในลานบ้านของตนได้ไม่นานนัก จู่ๆ ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดอออก ก่อนจะมีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น