ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 26

บทที่ 26 มีปากเสียง

“นางน่ะรึ จะเป็นนางได้อย่างไร ไม่ได้แล้ว ข้าต้องไปตามหานาง” หยางเล่อเล่อได้ยินก็ทุบโต๊ะ อยากจะลุกออกไปหาหยางซิ่วเอ๋อร์ แต่หนิงเมิ่งเหยาห้ามไว้

ไปตามหาหยางซิ่วเอ๋อร์ตอนนี้ นางคงไม่ยอมรับเป็นแน่ และคงบอกว่านางมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หญิงสาวก็อยากรู้ว่าหยางซิ่วเอ๋อร์จะเล่นอุบายอะไร

“ทำไมนางถึงพูดถึงเจ้าเสียๆ หายๆ เช่นนี้” หยางเล่อเล่อโดนรั้งไว้ ตอนแรกนางไม่ชอบใจนัก แต่พอได้ฟังหนิงเมิ่งเหยาอธิบายนางก็ยอมสงบโทสะในใจลง

“นางมาหาข้าเมื่อหลายวันก่อนเพื่อขอยืมเงิน บอกว่าจะเอาไปสร้างบ้าน นางอยากยืมข้าร้อยตำลึง แต่ข้าไม่ให้ยืม” หนิงเมิ่งเหยาเล่าอย่างไม่รู้สึกอะไร ส่วนหยางเล่อเล่อมองหนิงเมิ่งเหยาตาโต

‘ร้อยตำลึงเชียวรึ หยางซิ่วเอ๋อร์ช่างกล้านัก ไม่ใช่ว่าบ้านนางเพิ่งสร้างไปเมื่อไม่นานเองหรอกหรือ นางจะอยากได้บ้านใหญ่ขนาดไหนกันเชียวถึงต้องมายืมเงินมากขนาดนั้น’

“นางช่างกล้าจริงๆ”

หนิงเมิ่งเหยายิ้มแต่ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ ‘นางก็ช่างกล้าอย่างที่ว่าจริงๆ’

เพราะหนิงเมิ่งเหยาเงียบ ข่าวลือจึงยิ่งแพร่ไปอย่างรวดเร็ว บัดนี้เหลือเด็กเพียงหกถึงเจ็ดคนที่ยังมาบ้านของหนิงเมิ่งเหยาเพื่อเรียนหนังสือ หนึ่งในนั้นคือเสี่ยวมู่กับหยางจื้อ ส่วนเด็กที่เหลือมาจากตระกูลยากจนในหมู่บ้าน

ทุกวันพวกเขาจะตั้งอกตั้งใจเรียน จนวันหนึ่ง หลินเอ๋อร์ทำหน้าสับสนแล้วเอ่ยขึ้น “พี่สาว ทำไมคนข้างนอกถึงพูดไม่ดีถึงท่านเล่า”

เด็กเหล่านี้อยู่แต่กับหนิงเมิ่งเหยาในบ้านเป็นส่วนใหญ่ นอกจากเจอหยางเล่อเล่อแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เจอคนอื่นที่นี่เท่าไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายสักคน แต่ข่าวลือก็แพร่กระจายไปแบบนั้น

“คนอื่นล้วนมีปาก ถ้าพวกเขาอยากพูด ข้าก็ห้ามอะไรพวกเขาไม่ได้” หนิงเมิ่งเหยางกล่าวพร้อมวางหนังสือลงบนฝ่ามือ

เสี่ยวมู่จ้อง สายตาเศร้าสร้อย “แม้แต่พวกมารดาของพวกคนดูแลสุนัขก็ยังพูดไม่ดีถึงท่าน” ถึงขั้นที่เหล่าพวกคนดูแลสุนัขไม่มาเรียนหนังสืออีกเลย ทำให้เสี่ยวมู่ไม่พอใจ คงเป็นเพราะเหมือนพวกเขาลืมน้ำใจและทำตัวไม่สำนึกบุญคุณที่พี่สาวอุตส่าห์สอนหนังสือ

หนิงเมิ่งเหยาเอื้อมมือไปลูบหัวเสี่ยวมู่พลางบอกอย่างอ่อนโยน “ทุกคนมีความคิดของเขาเอง แล้วก็มีคำกล่าวว่า ทุกอย่างจะคลี่คลายด้วยดีเอง สิ่งที่ข้าไม่เคยทำ ก็แปลว่าข้าไม่เคยทำ ส่วนคนอื่นที่พูดถึงข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”

หลินเอ๋อร์ยังคงไม่เข้าใจ “ทำไมเล่า”

“ปากคนในหมู่บ้านไป๋ซานมีเยอะนัก ถ้าทุกคนพูดถึงข้า แล้วข้าต้องไปยุ่งกับพวกเขา ชีวิตแต่ละวันของข้าคงไม่มีทางสงบสุขกันพอดี” ต่อให้นางอยากไปวุ่นวายด้วย นางก็จะไม่ทำกับชาวบ้านที่เอาแต่ฟังข่าวลือ แต่ไปจัดการกับคนผิดที่นำปัญหามา ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสมควร

หลินเอ๋อร์และเด็กคนอื่นมองหนิงเมิ่งเหยา ต่างคิดว่าคำพูดของนางมีเหตุผล ถ้าเป็นพวกตน พวกตนคงโกรธ และเมื่อโกรธขึ้นมาแล้วย่อมไปทะเลาะกับคนผู้นั้นเป็นการใหญ่โต ทำให้ความวุ่นวายต่อเนื่องไปจนชีวิตยุ่งเหยิง

“พี่สาว ข้าเข้าใจแล้ว”

“ดี ถ้าเช่นนั้น ตั้งใจดูสูตรคำนวณที่ข้าให้เจ้าทำเสีย”

ขณะที่หนิงเมิ่งเหยาสอนแนะหนังสือให้พวกเด็กๆ ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านไป๋ซานก็มารวมตัวกันในบ้านหยางจู้

“หัวหน้าหมู่บ้าน เราจะให้ผู้หญิงแบบหนิงเมิ่งเหยาอยู่ที่นี่ไม่ได้ นางจะทำให้หมู่บ้านเราเสื่อมเสีย” ใครคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดอย่างฉุนเฉียว

“เจ้าพูดถูก! หมู่บ้านเราจะปล่อยให้มีหญิงไร้ยางอายแบบนางได้อย่างไร”

ทุกคนแย่งกันพูดเป็นเสียงเดียว ถ้อยคำที่ออกมาคือขับไล่หนิงเมิ่งเหยาออกจากหมู่บ้านอย่างมิต้องสงสัย

หยางจู้มองพวกเขาพลางรอให้ทุกคนพูดจนพอก่อนจึงค่อยเปิดปากบ้าง “พวกเจ้าพูดจบหรือยัง”

ผู้คนได้ยินก็พากันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง พวกเขามองหยางจู้แล้วผงกศีรษะ

“ในเมื่อพวกเจ้าพูดกันจบแล้ว ให้ข้าพูดบ้าง พวกเจ้าบอกว่าหนิงเมิ่งเหยาทำให้หมู่บ้านเราเสื่อมเสีย ถ้าเช่นนั้นข้าขอถาม นางไปทำอะไรรึ มีเจ้าคนไหนเห็นนางคุยกับชายต่างถิ่นบ้าง” หยางจู้ปรายตามองพวกเขาช้าๆ พลางเอ่ยปากถาม

ผู้คนได้ยินคำถามหยางจู้แล้วนิ่งงันไป

ตั้งแต่หนิงเมิ่งเหยามาที่หมู่บ้านไป๋ซาน นางเข้ามาทำธุระในหมู่บ้านน้อยครั้งนัก เมื่อเด็กๆ ไปที่บ้านนางเพื่อเรียนหนังสือ คนจำนวนไม่น้อยก็ไปที่นั่น แต่ไม่มีใครเห็นเคยชายต่างถิ่นในบ้านนาง นี่ม