ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 25

บทที่ 25 นินทา

หลังจากส่งบรรดาศิษย์ตัวน้อยทุกคนกลับไปหมดแล้ว หยางซิ่วเอ๋อร์ก็เดินกลับเข้ามา สีหน้าท่าทางอึกอัก

“เจ้ามีอะไรหรือไม่” หนิงเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองหยางซิ่วเอ๋อร์ที่ยืนจ้องอยู่ด้านข้างโดยไม่ยอมพูดอะไร ‘นางคิดจะทำอะไรกันแน่’ นางมาที่นี่เพียงเพื่อจะดูหญิงสาวทำกิจต่างๆ เท่านั้นหรือ

หน้าหยางซิ่วเอ๋อร์มีแววเขินอาย จากนั้นนางก็ผงกศีรษะลงทักทาย “เมิ่งเหยา ข้าขออะไรเจ้าหน่อยได้หรือไม่”

“พูดมาสิ”

“เจ้าให้…เจ้าให้ข้ายืมเงินได้หรือไม่” หยางซิ่วเอ๋อร์เอ่ยอย่างลังเล

หนิงเมิ่งเหยากำลังเก็บของ พอได้ยินคำขอก็เงยหน้าขึ้นมองหยางซิ่วเอ๋อร์ “เจ้าอยากยืมเงินไปทำอะไรรึ”

“นั่นเพราะตระกูลข้าอยากสร้างบ้านแล้วเงินไม่พอ ดังนั้นแล้ว…เพราะแบบนั้นแล้ว…” หยางซิ่วเอ๋อร์พูดออกไปทั้งอย่างนั้น นางรู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก

วันก่อนนางกลับบ้านไปบอกมารดาว่าหนิงเมิ่งเหยาให้หยางเล่อเล่อยืมเงินห้าสิบตำลึงโดยไม่แม้แต่จะลังเลสักนิด มารดาของนางจึงบอกให้ลองหาทางยืมเงินจากหนิงเมิ่งเหยา ทำเช่นนี้แล้วตระกูลของนางจะได้มีความเป็นอยู่ดีขึ้น พวกเขาไม่คิดจะคืนเงินที่ยืมไปแม้แต่น้อย

หนิงเมิ่งเหยามองหยางซิ่วเอ๋อร์ สายตาส่อแววขบขัน เห็นแล้วหยางซิ่วเอ๋อร์อยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้เสีย

หยางซิ่วเอ๋อร์เตรียมพร้อมจะขยับตัวหนีไป หนิงเมิ่งเหยาก็เปิดปาก “เจ้าต้องการเท่าไร”

ดวงตาหยางซิ่วเอ๋อร์เป็นประกาย นี่นางเห็นด้วยเช่นนั้นหรือ หยางซิ่วเอ๋อร์ซ่อนความรู้สึกยินดีไว้แล้วตอบไป “แค่ร้อยตำลึงเท่านั้น”

หนิงเมิ่งเหยาอดหัวเราะกับคำพูดของหยางซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้ ‘จะสร้างบ้านต้องยืมตั้งร้อยตำลึงเชียวหรือ แล้วจำนวนเท่านี้เป็น เพียงแค่ เท่านั้นหรือ ตระกูลของนางคิดจะสร้างบ้านใหญ่เท่าไรเชียวถึงต้องใช้เงินตั้งร้อยตำลึง’

นี่ตัวนางดูกลั่นแกล้งง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ ใครจะมาทำอะไรกับนางก็ได้ทั้งนั้นรึ

“เมิ่งเหยา” ครั้นเห็นหนิงเมิ่งเหยาเงียบไม่ยอมพูดต่อ หยางซิ่วเอ๋อร์ลองเรียกนางดู

หนิงเมิ่งเหยามองหยางซิ่วเอ๋อร์เหมือนเพิ่งรู้ตัว ริมฝีปากแดงเผยอขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่มีให้”

หยางซิ่วเอ๋อร์ซึ่งใจจดใจจ่ออยู่ในตอนแรกเปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่พอใจทันทีที่ได้ยินว่าไม่มีเงินให้ยืม “เจ้าให้หยางเล่อเล่อยืมเงินห้าสิบตำลึง แล้วทำไมไม่ให้ข้ายืมเจ้าบ้าง”

เมื่อเจอน้ำเสียงเอาแต่ได้เช่นนี้ หนิงเมิ่งเหยาก็อดหัวเราะมิได้ “ข้าดูโง่นักหรือ”

“อะไรนะ” หยางซิ่วเอ๋อร์ไม่เข้าใจไปครู่หนึ่ง หนิ่งเมิ่งเหยาหมายความว่าอย่างไรกันเล่า นางนึกถามในใจ

“เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าจะไม่รู้ว่าสร้างบ้านหลังหนึ่งใช้เงินเท่าไร หนึ่งร้อยตำลึงเช่นนั้นรึ ฮึ หยางซิ่วเอ๋อร์ เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่มากเลยรึ” ดูจากนิสัยหยางซิ่วเอ๋อร์แล้ว หนิงเมิ่งเหยาบอกได้ว่าถ้าให้ยืมเงินไป คงไม่มีวันได้กลับคืน

สีหน้าหยางซิ่วเอ๋อร์เปลี่ยนไปอย่างไม่อาจคาดเดาเพราะคำพูดของหนิงเมิ่งเหยา นางทำหน้าถมึงทึงออกจากบ้านของหนิงเมิ่งเหยาไป

หลังจากนั้น มีข่าวลือแพร่ไปทั่วหมู่บ้านไป๋ซานว่าหนิงเมิ่งเหยาเป็นหญิงไร้ยางอาย ไปล่อลวงชายที่มีภรรยาแล้ว และเป็นชู้กับเขาจนถูกจับได้จึงโดนไล่ออกมา นางถึงได้มีเงินมากมายนัก

หนิงเมิ่งเหยาผู้ไม่ค่อยเข้าไปในหมู่บ้านไม่รู้เรื่องนี้ชัดนัก แต่เด็กที่มาเรียนกับนางน้อยลงไปเรื่อยๆ หนิงเมิ่งเหยาสัมผัสได้ว่าว่ามีสิ่งผิดปกติ แต่ไม่ได้ใส่ใจจนกระทั่งหยางเล่อเล่อมาหา

“เหยาเหยา คนพวกนี้จะเกินไปแล้ว” ใบหน้าหยางเล่อเล่อไม่น่าดูนัก

“หืม เกิดอะไรขึ้นหรือ” หนิงเมิ่งเหยาพักมือแล้วมองยังหยางเล่อเล่อพลางเอ่ยปากถามอย่างสงสัย

นางไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้านมาสักพักใหญ่แล้ว และไม่รู้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น

“มีคนเที่ยวพูดว่าเจ้าไร้ยางอาย เป็นชู้กับชายอื่น เพราะแบบนี้พวกเขาถึงไม่ส่งลูกมาเรียนกับเจ้า พวกเขาคิดว่าเจ้าไม่เหมาะสมจะสอนลูกพวกเขา” หยางเล่อเล่อไม่มีเรื่องใดที่พูดกับหนิงเมิ่งเหยาไม่ได้ นางเลยบอกทุกอย่างที่รู้ให้หนิงเมิ่งเหยาฟัง

หนิงเมิ่งเหยามองหยางเล่อเล่อด้วยความประหลาดใจ เพราะนางไม่ได้ทำอะไรเช่นนั้นเลย แต่กลับเกิดข่าวลือพรรค์นี้ขึ้นมาได้อย่างไร

“ข่าวลือนี้แพร่มานานขนาดไหนแล้ว”

“สักห้าถึงหกวันได้”

‘ห้าถึงหกวันแล้วหรือ นั่นใช่หลังจากหยางซิ่วเอ๋อร์มาขอยืมเงินเธอหรือเปล่านะ’

‘เป็นฝีมือนางนี่เอง’ ดวงตาหญิงสาวส่อแววขบขัน หยางเล่อเล่อมองคนตรงหน้าแล้วถามอย่างใคร่รู้ “เจ้ารู้หรือว่าเป็นฝีมือใคร”

“ใช่ ข้ารู้”

“ใครกัน” หยางเล่อเล่อร้องอุทานถาม นางอยากรู้ยิ่งนัก ใครกันที่มาทำลายชื่อเสียงของหนิงเมิ่งเหยา

“หยางซิ่วเอ๋อร์”