ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 24

บทที่ 24 ขอแค่หนึ่งร้อยตำลึง

เป็นดังที่คาด หนิงเมิ่งเหยามองชายคนนั้นแล้วฮัม ‘หืม’ อย่างเย็นชา จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น “ทิ้งเงินยี่สิบตำลึงไว้แล้วเจ้าจึงจะไปได้ แต่เจ้าต้องช่วยพวกข้าทำอะไรบางอย่าง”

“เจ้า…เจ้าว่ามา” เขารู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเอาเงินยี่สิบตำลึงออกมา แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำสั่ง

“ไปกระจายข่าว บอกผู้คนว่าใต้เท้าจ้าวอะไรนั่นโกงคน”

“ว่าอย่างไรนะ ข้าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ข้าจะให้เจ้าสามสิบตำลึงนะ ตกลงไหม” พอหมอผู้นั้นได้ยิน เขารีบส่ายศีรษะ ตระกูลใต้เท้าจ้าวเป็นตระกูลใหญ่ของเมือง ถ้าไปทำให้พวกเขาไม่พอใจ จะทำมาหากินอยู่ต่อไปเช่นไร เขาทำแบบนั้นไม่ได้เป็นอันขาด

หนิงเมิ่งเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยจ้องมองคนตรงหน้า พอเห็นว่าเขายินดีจะจ่ายเพิ่มอีกสิบตำลึงแทนการไปพูดสักประโยคสองประโยค นางก็เข้าใจทันที ตระกูลใต้เท้าจ้าวคงจะไม่ธรรมดา และนางเองก็ไม่ได้อยากทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับชายคนนี้

“วางเงินไว้แล้วรีบไปเสีย ถ้าเจ้าทำร้ายใครเข้าอีก อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนเจ้า”

“ขอรับ ขอรับ ข้าจะไปแล้ว” เขาทิ้งเงินไว้สามสิบตำลึง แล้ววิ่งจ้าออกไป เร็วเหมือนมีสุนัขไล่หลัง

หยางเล่อเล่อไม่ค่อยพอใจนัก “เหยาเหยา เจ้าจะปล่อยเขาไปแบบนี้จริงหรือ”

“ข้าจะทำอย่างไรได้อีกเล่า ถ้าส่งเขาให้ทางการ พวกเจ้าจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย พอถึงตอนนั้น พวกเขาก็จะเพียงบอกว่าแผลของพี่ใหญ่หยางหนักเกินไปจนท่านหมอหลี่ต้องมาช่วย แล้วถ้าตอนนั้นเขาเรียกใต้เท้าจ้าวออกมา คนที่จะเสียหายคือพวกเจ้าเอง” ตอนแรกหนิงเมิ่งเหยาอยากส่งเจ้าคนหลอกลวงไปให้ทางการเช่นกัน แต่เมื่อคิดดูแล้ว ใต้เท้าจ้าวเป็นคนส่งเจ้าหมอกำมะลอคนนี้มาเอง เมื่อเทียบกันแล้ว ตระกูลหยางเป็นตระกูลสามัญชน รายงานเรื่องนี้ไปรังแต่จะนำความวุ่นวายมาให้ตระกูล

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เอาเงินมาแล้วปล่อยให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างกันเสียจะดีกว่า เช่นนี้ต่อให้ใต้เท้าจ้าวรู้เข้าก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นจากการที่เขาไม่จัดการทุกอย่างให้ถี่ถ้วนเอง ถ้าเขาต้องการทำให้เป็นเรื่องใหญ่แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ใครยังจะกล้าไปทำงานกับเขากัน

ถ้าเขาฉลาดสักนิด เขาย่อมเข้าใจว่าทำไมปล่อยให้เรื่องลงเอยเช่นนี้จึงดีที่สุด

พอหยางเล่อเล่อได้ฟัง นางก็เข้าใจว่าหนิงเมิ่งเหยาทำทั้งหมดนี้เพื่อพวกนาง “เหยาเหยา ข้าขอบคุณเจ้ายิ่งนัก ข้าจะไปเอายามาให้พี่ข้า เจ้ารับเงินนี่ไปเถอะ”

“ไม่จำเป็นหรอก เจ้าเก็บไว้เถอะ ถึงกินยาจะช่วยให้หายเร็วขึ้น แต่พี่ใหญ่หยางยังต้องการอาหารอีกมากมาบำรุงร่างกาย รอหลังจากนี้ค่อยคืนข้าก็ยังไม่สาย” หนิงเมิ่งเหยาส่ายศีรษะ หยางอี้ต้องการอาหารดีๆ มาบำรุงร่างกายให้หายโดยไว ส่วนนางก็ไม่ได้กังวลอะไรเรื่องเงิน

หยางเล่อเล่อฟังแล้วก็เข้าใจว่าหนิงเมิ่งเหยาหมายถึงอะไร นางหัวเราะแล้วเดินออกจากประตูตามท่านหมอหลี่ เพื่อไปนำยามาให้หยางอี้

หนิงเมิ่งเหยาเตรียมตัวกลับระหว่างรอส่งท่านหมอหลี่ แต่ตระกูลหยางจู้รั้งนางไว้ แล้วพากันคุกเข่าลงตรงหน้าหนิงเมิ่งเหยา

พอพวกเขาทำเช่นนี้ หนิงหมิ่งเหยาก็ทำอะไรไม่ถูก นางรีบดึงหยางจู้กับนางหยางให้ลุกขึ้น “ท่านลุงหยาง ท่านป้าหยาง พวกท่านทำอะไร พวกท่านอย่าทำแบบนี้กับข้าเลย”

“แม่นางเมิ่งเหยา ลูกชายตระกูลข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว ขอบคุณ ขอบคุณเจ้ายิ่งนัก” หยางจู้ซึ่งมีหนิงเมิ่งเหยาประคองไว้ขอบคุณเธอไม่รู้จบ

ถ้าไม่ใช่เพราะแม่นางเมิ่งเหยา วันนี้ลูกชายของตระกูลจะโชคร้ายอย่างไรบ้าง ก็มิอาจรู้ได้

“ท่านลุงหยาง ท่านไม่ต้องนอบน้อมเช่นนี้ ตอนที่ข้าเพิ่งมาใหม่ๆ ท่านช่วยข้าไว้ตั้งหลายเรื่อง แล้วตอนนี้ข้ากับเล่อเล่อเป็นเพื่อนกัน ข้าต้องช่วยนางอยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร อย่าทำเหมือนข้าเป็นคนนอกเช่นนี้เลย” หนิงเมิ่งเหยากล่าวอย่างเสียไม่ได้

ตอนที่นางเพิ่งมาถึงหมู่บ้านไป๋ซาน คนมากมายไม่อยากยอมรับนางที่เป็นคนนอก มีเพียงหยางจู้ที่ต่างจากคนอื่นแล้วให้นางมาอยู่ที่นี่ ทั้งยังคอยวิ่งวุ่นช่วยเหลือนาง นางจะไม่มีวันลืมบุญคุณนั้นเลย

“น้องสาว ขอบคุณเจ้ามาก” นางเฉียวผู้เป็นภรรยาของหยางอี้มองหนิงเมิ่งเหยาอย่างซาบซึ้งใจ

“พี่สะใภ้ ถ้าท่านอ่อนน้อมเช่นนี้กับข้าอีก ข้าจะไม่กล้าอยู่ที่นี่แล้ว” หนิงเมิ่งเหยามองนางเฉียวอย่างอับจนวาจา

“ขอบคุณท่านน้า” หยางจื้อวัยหกขวบ และรู้ความ เงยหน้าขึ้นมองหนิงเมิ่งเหยาพลางกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง

หนิงเมิ่งเหยาย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือไปยีหัวน้อยๆ ของเขา “ไม่เป็นไร”

หลังจากพูดกับหยางจื้อไม่กี่คำ หนิงเมิ่งเหยายังบอกกับนางเฉียวว่าช่วงนี้ควรหาแกงต้มกระดูกกับต้มปลาให้หยางอี้ดื่ม จะได้ช่วยให้เขาหายเร็วขึ้น

พอคุยกับพวกเขาเสร็จแล้ว หนิงเมิ่งเหยาจึงหมุนตัวกลับไปบ้านของตน

หลังจากนั้น หยางเล่อเล่อไม่ได้มาหาหนิงเมิ่งเหยาอีกหลายวัน นางคงกำลังยุ่งกับการดูแลหยางอี้ หนิงเมิ่งเหยาเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร ตอนที่หยางจู้ส่งหยางจื้อมาที่บ้านนางเพื่อเรียนหนังสือ แม้ว่าเขาจะมาสาย แต่อย่างไรเขาก็เฉลียวฉลาดและสามารถเรียนตามเนื้อหาได้ทัน