ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 23

บทที่ 23 เกิดเรื่องแล้ว

“ต้องขอรบกวนท่านหมอหลี่ช่วยตรวจดูพี่ใหญ่หยางด้วย” หนิงเมิ่งเหยาไม่สนใจชายผู้กองอยู่กับพื้น นางมองไปยังท่านหมอหลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายแทน

“อย่าห่วงไปเลย ให้ข้าผู้เฒ่าคนนี้ดูเสียหน่อย” ท่านหมอหลี่เดินไปที่เตียงแล้วจับเข่าที่หักของหยางอี้อย่างเบามือ ใครมองย่อมเห็นการเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนผ่านการร่ำเรียนมาอย่างยาวนาน

หยางเล่อเล่อไปยืนข้างหนิงเมิ่งเหยา มือเกาะเสื้อหนิงเมิ่งเหยาแน่น “เหยาเหยา พี่ชายข้า…”

“ท่านหมอลี่เป็นหมอจากเป่าเหอถัง เขาช่ำชองการรักษาเป็นอย่างดี พี่ใหญ่หยางจะต้องไม่เป็นอะไรแน่” หนิงเมิ่งเหยาพูดให้หยางเล่อเล่อวางใจพลางลูบมือปลอบขวัญ

เมื่อนางได้ยินคำสามคำว่า ‘เป่าเหอถัง’ หัวใจหยางเล่อเล่อก็สงบลง ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหมอของเป่าเหอถังฝีมือยอดเยี่ยมที่สุด

เมื่อตระกูลหยางจู้ได้ยินเช่นนั้น จิตใจพวกเขาพลันสงบลงและรู้สึกซาบซึ้งใจต่อหนิงเมิ่งเหยาจนไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้ ก่อนหน้านี้นางก็ให้ยืมเงิน เวลานี้ยังช่วยพาหมอมาให้ น้ำใจนี้พวกเขาจะตอบแทนนางอย่างไรดี

ท่านหมอหลี่ตรวจอาการอยู่ครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วมองยังชายบนพื้น “ถ้าเจ้ารักษาไม่ได้ก็อย่ามายุ่มย่าม เดิมบาดแผลไม่ได้สาหัส แต่ตอนนี้เขาต้องนอนเตียงไปอีกสองถึงสามเดือน”

หัวเข่าไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง แต่พอโดนหมอกำมะลอเข้ามายุ่ง ทำให้เกิดอาการบาดเจ็บซ้ำสองจนตอนนี้เข่าที่ไม่ได้เจ็บหนักกลายเป็นอาการย่ำแย่

พอตระกูลหยางได้ยิน พวกเขาต่างโกรธจัดขึ้นมาแล้วมองยังหมอกำมะลอบนพื้นด้วยสายตาจากนั้นจึงมองไปยังท่านหมอหลี่ด้วยสายตาอ้อนวอน “ท่านหมอหลี่ ได้โปรดช่วยลูกชายข้าด้วย ข้ามีลูกชายเพียงคนเดียว” หยางจู้ขอร้องท่านหมอหลี่

ตระกูลเขามีลูกแค่คนเดียวกันมาตลอดสามรุ่น จนรุ่นนี้ที่มีสองคน แต่มีบุตรชายเพียงคนเดียว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ตระกูลตระกูลหยางจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร

“บาดแผลที่เข่าต้องดูแลรักษาอย่างระมัดระวัง พอผ่านไปสองถึงสามเดือนจะหายดีไม่มีผลกระทบอะไร” ท่านหมอหลี่จัดการแผลของหยางอี้ไปพร้อมกับปลอบคนตระกูลหยางจู้

เมื่อได้ฟังท่านหมอหลี่บอกอย่างมั่นใจ พวกเขาก็โล่งอก กระทั่งแววตาสิ้นหวังของหยางอี้ก่อนหน้านี้ยังเปลี่ยนเป็นทอประกาย เข่าของเขาจะหายดีเช่นนั้นหรือ นั่น…นับเป็นเรื่องดียิ่งนัก

“ขอบพระคุณท่านเหลือเกิน ท่านหมอหลี่ ถ้าเช่นนั้น เรื่องค่ารักษา…”

“ห้าตำลึงเงิน”

ห้าตำลึงเงินอย่างนั้นหรือ พวกเขาไม่ต้องจ่ายมากไปกว่านั้นหรือ ทำไมถึงราคาถูกนัก

ท่านหมอหลี่อ่านความคิดพวกเขาออก จึงยิ้มพลางลูบเคราตัวเองแล้วอธิบาย “นั่นสำหรับจ่ายให้ข้าเป็นค่ารักษา ยังมีสมุนไพรชั้นดีที่ข้าจะจ่ายให้ ค่ายาสำหรับเดือนนี้จะต้องใช้มากกว่าสิบตำลึงเงิน”

ตระกูลหยางได้ยินก็เข้าใจ พวกเขารีบจ่ายเงินค่ารักษาให้ท่านหมอหลี่ หยางเล่อเล่อหยิบใบสั่งยาและเตรียมตัวจะไปซื้อสมุนไพรที่เป่าเหอถัง นางเดินไปสองก้าวแล้วหันกลับมามองหมอกำมะลอบนพื้น สีหน้านางเปลี่ยนไป นางดึงเขาขึ้นมา

“เจ้าจะทำอะไร”

“ข้าจะทำอะไรน่ะรึ ข้าก็จะเอาเจ้าไปส่งให้ทางการน่ะสิ บาดแผลพี่ชายข้าไม่ได้หนักหนา แต่เจ้ามาทำให้แย่ลง คิดว่าเอาเปรียบตระกูลข้าง่ายมากรึ” หยางเล่อเล่อกล่าว ถลึงตาใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด

ถ้าไม่ใช่เพราะได้หนิงเมิ่งเหยาพาท่านหมอหลี่มา เข่าพี่ใหญ่คงจะพิการไปแล้ว เช่นนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่สะใภ้และหลานของนาง

“อย่า อย่าส่งตัวข้าให้ทางการเลย ข้า…ข้าจะคืนเงินให้” ชายผู้นั้นพูดอย่างหวาดวิตก

เขาอาจรักษาอาการบาดเจ็บหนักๆ อย่างเข่าหักไม่ได้ แต่เขารักษาอาการเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ ได้ แต่ถ้าถูกส่งตัวให้ทางการเมื่อไร ทุกอย่างก็เป็นอันจบสิ้นกัน

หนิงเมิ่งเหยาดึงมือหยางเล่อเล่อมาแล้วส่ายศีรษะเบาๆ “คนที่เชิญให้เจ้ามารักษาพี่ใหญ่หยาง เขารู้แต่แรกหรือเปล่าว่าเจ้าทำไม่ได้”

“เขารู้” เดิมชายผู้นั้นไม่อยากตอบ แต่พอเห็นสายตาเย็นชาของหนิงเมิ่งเหยา เขาก็ตัวสั่นแล้วรีบตอบออกมา