ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 22

บทที่ 22 ประเมิน

“เอาล่ะ รีบไปเสียสิ จะปล่อยแผลพี่ของเจ้าไว้นานกว่านี้ไม่ได้นะ” หนิงเมิ่งเหยายิ้มพร้อมผงกศีรษะ แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก นางไม่รู้เลยว่านับจากวันนี้ไป หยางเล่อเล่อจะทำอย่างที่ได้กล่าวไว้ ว่าจะคอยปกป้องหนิงเมิ่งเหยา อยู่เคียงข้าง และคอยช่วยเหลือนาง

หลังจากผ่านเรื่องหยางเล่อเล่อยืมเงินหนิงเมิ่งเหยา สายตาของหยางซิ่วเอ๋อร์ที่ใช้มองหนิงเมิ่งเหยานั้นเหมือนกำลังมองสมบัติล้ำค่า หนิงเมิ่งเหยาไม่ชอบใจสายตาที่ไร้การปิดบังนี่เอาเสียเลย

หนิงเมิ่งเหยาขยับกรอบเย็บปักผ้ากลับมาแล้วค่อยๆ ลงกลอนประตู พลางปรายตาข้างหนึ่งมองยังหยางซิ่วเอ๋อร์ผู้ยืนนิ่งอยู่ในสวนของนาง แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ถ้าไม่มีธุระอะไรจะพูดกับข้า เจ้าก็กลับไปได้แล้ว”

สีหน้าหยางซิ่วเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นแข็งค้าง ใบหน้านางฉาบด้วยความอับอาย หญิงผู้นี้ถึงกับไล่นางเช่นนี้

แต่ดูจากท่าทีของนางแล้ว ดูเหมือนนางอยากจะออกไปข้างนอก โทสะจับตัวหนาในใจหยางซิ่วเอ๋อร์ แต่ไม่อาจพูดอะไรออกไป ทำได้เพียงหยิบตะกร้าเย็บปักถักร้อยขึ้นมาแล้วออกไป แต่แผนที่นางเก็บงำไว้ไม่ได้หายไปแม้แต่นิดเดียว

หนิงเมิ่งเหยามองหยางซิ่วเอ๋อร์จากไปแล้วถอนหายใจแผ่วเบา นึกหวังให้นางไม่มายั่วโมโหตน

หนิงเมิ่งเหยานำเนื้อกับกระดูกชิ้นโตที่ตนซื้อมาไปที่บ้านของหยางเล่อเล่อ ตอนนางไปถึง หมอกำลังช่วยรักษาเข่าให้พี่ชายของหยางเล่อเล่อ นามว่าหยางอี้

ข้างเตียงยังมีหญิงสาวที่ไม่คุ้นหน้ากับเด็กอายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ มองเพียงแวบแรกนางก็บอกได้ว่านี่คือพี่สะใภ้กับหลานชายของหยางเล่อเล่อ

“หยางเล่อเล่อ พี่ใหญ่หยางเป็นอย่างไรบ้าง” หนิงเมิ่งเหยายื่นของในมือให้หยางเล่อเล่อ เหลือบมองดูชายบนเตียงแล้วเอ่ยถาม

หยางเล่อเล่อยิ้มอย่างขื่นขมพร้อมส่ายหัว “ตอนนี้ข้ายังไม่รู้หรอก หมอกำลังช่วยต่อกระดูกหัวเข่าให้พี่ชายข้า”

หนิงเมิ่งเหยาทำเสียง ‘อือ’ แล้วมองการเคลื่อนไหวของหมอ ไม่ว่านางจะมองอย่างไร หมอผู้นี้ก็ดูไม่เหมือนหมอที่มีประสบการณ์เอาเสียเลย

นางเอื้อมมือไปดึงหยางเล่อเล่อมากระซิบเสียงเบาข้างหู “เล่อเล่อ เจ้าไปพาหมอคนนี้มาจากไหน”

“เขาเป็นหมอที่นายของพี่ชายข้าเชิญมา เห็นว่าเป็นหมอมือหนึ่งของเมือง” หยางเล่อเล่อมองหนิงเมิ่งเหยาด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือ”

“มีแน่นอน ถ้าหมอคนนี้เป็นมือหนึ่งของเมือง ทำไมจนตอนนี้เขายังรักษาพี่ของเจ้าไม่ได้อีก แล้วจากที่ข้าสังเกต เขาขยับไม่คล่องแคล่ว ไม่เหมือนหมอมือหนึ่งของเมืองเลย อันที่จริงแล้ว…” หนิงเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว นางมองหยางเล่อเล่อแล้วบอกไป “อันที่จริงแล้ว เขาเหมือนเป็นมือใหม่”

“จริงรึ จะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไรกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พี่ชายข้าจะไม่มีวันหายหรือเปล่า ข้ายอมไม่ได้ ข้าต้องไล่เขาออกไป” พอหยางเล่อเล่อได้ยินดังนั้น นางก็โกรธจัด หนิงเมิ่งเหยารีบคว้านางไว้ตอนนางกำลังจะกลับเข้าไปในห้อง

“เจ้ากังวลเรื่องอะไรกัน เจ้ารอดูเถอะ ข้าจะเข้าไปในเมืองแล้วให้หมอจากเป่าเหอถังมาที่นี่ จำไว้ว่าถ้าไม่จำเป็น อย่าให้หมอคนนั้นขยับเข่าพี่ชายเจ้า” ตอนแรกหนิงเมิ่งเหยาเพียงแวะมาเยี่ยม ไม่คิดว่านางจะได้มาเจอหมอกำมะลอนี้เข้า

จากที่เห็น นางบอกได้ว่าเข่าของหยางอี้หักจริง แต่ไม่ได้สาหัสอย่างที่ว่ากัน แต่ถ้าพวกนางปล่อยให้หมอคนนี้รักษาต่อ เกรงว่าบาดแผลที่ไม่หนักหนาจะกลายเป็นหนักหนาขึ้นมาจริงๆ

หยางเล่อเล่อพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนั้น หนิงเมิ่งเหยาไปที่หมู่บ้านเพื่อหาเกวียนเทียมวัวแล้วเข้าไปในเมือง นางเชิญหมอที่มากประสบการณ์ที่สุดในนั้นแล้วจ้างเกวียนเทียมม้าสองตัวให้รีบไปที่หมู่บ้านไป๋ซาน

พวกนางได้ยินเสียงร้องโหยหวนเมื่อไปถึงหน้าประตูบ้าน หนิงเมิ่งเหยารู้ในทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นว่าทุกอย่างจบลงแล้ว

“ข้าต้องขอรบกวนท่านหมอหลี่ด้วย” หนิงเมิ่งเหยาหันไปมองชายชรา

ท่านหมอหลี่หัวเราะ “แม่นางหนิงนอบน้อมนัก รีบเข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

หยางเล่อเล่อยืนอยู่ข้างเตียง มองหยางอี้ที่หน้าซีดสนิท จากนั้นก็มองไปยังหมอผู้ตกใจจนไม่กล้าขยับ นางนึกถึงคำพูดของหนิงเมิ่งเหยาก่อนจะชี้ไปที่อีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างเดือดดาล “เจ้าหมอกำมะลอ!”

เมื่อหมอผู้นี้มองยังร่างทุรนทุรายของหยางอี้ เขาตกใจจนในหัวว่างเปล่า พอได้ยินที่หยางเล่อเล่อพูด คราวนี้เขาล้มลงกับพื้น

“ข้า…ข้า…” ถ้ารู้แต่แรกเขาคงไม่ยอมรับงานนี้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

“เจ้า เจ้าอะไร ข้าบอกเจ้าไว้เลยนะ ถ้าพี่ชายข้ามีอะไรผิดปกติ ข้าจะรายงานเจ้ากับท่านเจ้าเมือง เจ้ารักษาก็ไม่ได้ ยังจะแส่มา ทำแบบนี้รังแต่ทำให้คนอื่นทุกข์ทรมาน” หยางเล่อเล่อมองสภาพเขาแล้วรู้ทันทีว่าหนิงเมิ่งเหยาพูดถูก นางละเกลียดยิ่งนัก ถ้ารู้เร็วกว่านี้ นางจะหยุดเขาไว้ ไม่ให้มารักษาเช่นนี้

ทั้งตระกูลหยางจู้ได้ยินที่หยางเล่อเล่อพูด พวกเขาต่างหน้าซีดเผือด เพิ่งเข้าใจว่าหมอคนนี้ไม่ใช่หมอมือหนึ่งของเมืองจริง แต่เป็นเพียงนักต้มตุ๋น

ในขณะที่ตระกูลหยางไม่รู้จะรับมือกับปัญหานี้อย่างไรดี หนิงเมิ่งเหยาก็พาท่านหมอหลี่เข้ามาข้างใน