ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 21

บทที่ 21 ขอความช่วยเหลือ

หยางซิ่วเอ๋อร์ไม่อยากไป แต่อีกฝ่ายบอกไว้อย่างชัดเจน และดูท่าแล้วนางจะไม่ไปก็ไม่ได้ จึงเดินไปพร้อมสีหน้าอึมครึม

ขณะที่พวกนางเดินไปยังตีนเขา หยางเล่อเล่อก็หันไปมองหยางซิ่วเอ๋อร์ นึกสุขใจที่ได้เห็นแผ่นหลังหอบแฮ่กของนาง

“ยั่วโมโหนางให้บ้าตายไปเลย”

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ” หนิงเมิ่งเหยาแย้มยิ้มพลางสั่นศีรษะ หยางเล่อเล่อไม่เคยเบื่อหน่ายเรื่องเหล่านี้เลย ส่วนตัวนางนั้นไม่ได้สนใจเท่าไรนัก

แท้จริงแล้วหยางซิ่วเออร์ก็เป็นเช่นเดียวกัน แต่นางละโมบเกินไป

หยางเล่อเล่อยิ้มกริ่มโดยไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น พวกนางนวยนาดขึ้นไปบนเขาเรื่อยๆ ก่อนหน้านี้ฝนตกและมีเห็ดอยู่บ้างแม้จะไม่มากนัก แต่ในเมื่อเป็นยามบ่ายแล้ว พวกนางก็เก็บเห็ดไปพอสมควร หยางเล่อเล่อจึงเป็นสุขเสียจนไม่ปักผ้าวันนี้แล้ว

เดิมหนิงเมิ่งเหยาคิดว่าหลังจากเจอสิ่งเหล่านี้เข้าไป หยางซิ่วเอ๋อร์คงจะไม่มาหาอีกพักใหญ่ แต่ใครจะคิดว่านางจะมาหาอีกในวันที่สอง และเย็บปักผ้าไประหว่างที่นางสอน ทุกวันดำเนินไปเช่นนี้

หนิงเมิ่งเหยาเลิกคิ้วเล็กน้อย พลันเกิดความสงสัยขึ้นมา ไม่รู้ว่านางจะมีแผนอะไรอีก

แต่ถึงแม้จะสงสัย หนิงเมิ่งเหยาก็ไม่ได้จ้องหยางซิ่วเอ๋อร์นานเกินไป แล้วเริ่มปักลายบนผืนผ้าของตนแทน

ทุกครั้งปักผ้าไปเช่นนี้ นางรู้ว่าหยางซิ่วเอ๋อร์มักจะมองนางตาเป็นประกาย แต่ถ้านางอยากจะเรียนทักษะการใช้เข็ม หยางซิ่วเอ๋อร์จะต้องเข้าใจก่อนจึงจะทำได้

แล้วก็เป็นตามคาด หยางซิ่วเอ๋อร์ยังคงไม่อาจมองการปักผ้าได้อย่างกระจ่างแม้จะจ้องมาแล้วครึ่งวัน

นางอยากจะถาม แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของหนิงเมิ่งเหยาขณะเย็บปักลายผ้า ก็ไม่กล้าเอ่ยคำถามออกมา ยิ่งไปกว่านั้น นางควรจะถามอะไรกัน นางควรจะพูดโดยตรงเลยหรือว่า ‘ปักให้ช้าลงหน่อย ข้าจะได้ดู’ ต่อให้มีผิวหน้าหนากว่านี้นางก็พูดออกไปแบบนั้นดังๆ ไม่ลง

ด้วยเหตุนี้ ในอกหยางซิ่วเอ๋อร์จึงเหมือนโดนแมวข่วน หัวใจนางอยู่ไม่สุขแต่ไม่อาจเอ่ยปากบอกได้

ความทรมานในใจนี้ มีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่เข้าใจ

ลึกเข้าไปในดวงตาของหนิงเมิ่งเหยาเจือแววขบขัน นางจะไม่รู้เชียวหรือว่าหยางซิ่วเอ๋อร์มองนางอยู่ตลอด แน่นอนอยู่แล้วว่านางรู้ แต่หากอยากศึกษาทักษะใช้เข็มแบบนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าตาของนางมองตามได้ทันหรือไม่ด้วย

ตลอดยามบ่ายของพวกนางจึงสุขสงบ แต่ก็ห้อมล้อมไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาดตอนหยางซิ่วเอ๋อร์จวนจะหมดความอดทนแล้วต้องการจะถามออกไป หยางเล่อเล่อก็วิ่งมาพร้อมหน้าตาตื่น “เหยาเหยา ช่วยข้าด้วย ข้าขอร้อง ช่วยข้าหน่อยเถอะ”

หนิงเมิ่งเหยามองหยางเล่อเล่อด้วยความสงสัย พลางวางเข็มปักผ้าลงแล้วตบไหล่นางให้สงบลง “อย่ากังวลเลย เจ้ามีเรื่องอะไร ค่อยๆ พูดเถอะ”

จากที่ได้รู้จักหยางเล่อเล่อมา นางรู้ว่าหยางเล่อเล่อเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ตอนนี้นางกลับดูเป็นกังวลยิ่งนัก จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน หาไม่แล้วนางจะหวาดวิตกขนาดนี้ได้อย่างไรกัน

ครั้นได้ยินเสียงหนิงเมิ่งเหยา หยางเล่อเล่อก็สงบลง นางกล้ำกลืนความว้าวุ่นในใจไว้แล้วกล่าวอย่างอึดอัด “เหยาเหยา พี่ชายข้าทำงานอยู่ในเมืองแล้วเกิดเรื่องขึ้น กระดูกหัวเข่าหัก หมอบอกว่าอาการหนักแล้วต้องใช้เงินมาก แต่ข้า…ข้า…”

“เอาล่ะ อย่าได้กังวลเรื่องเงินไป เจ้าขาดอีกเท่าไรเล่า” หนิงเมิ่งเหยาฟังไปครู่หนึ่งก็เข้าใจได้ เป็นเรื่องเงินที่บ้านนางไม่พอแล้วต้องการยืมสักหน่อยนี่เอง

หยางเล่อเล่อเป็นคนเข้มแข็ง ถ้านางมีทางเลือกอื่นย่อมไม่มีทางมาหานางเพื่อขอความช่วยเหลือ

“อีกสามสิบตำลึง” ตอนแรกหมอบอกว่าประมาณห้าสิบตำลึง แต่หลายปีมานี้บ้านนางพอจะมีเงินเก็บบ้าง แต่ยังขาดอีกสามสิบตำลึง

“อย่าห่วงเลย ข้าจะจ่ายให้เจ้าเอง” หนิงเมิ่งเหยาตบมือหยางเล่อเล่อเบาๆ พลางพูดปลอบ จากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าไปหยิบเงินในห้อง หยางซิ่วเอ๋อร์ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็เข้าใจ หนิงเมิ่งเหยาให้ยืมเงินสามสิบตำลึงโดยที่ไม่แม้แต่จะลังเล หนิงเมิ่งเหยาต้องมีเงินอยู่มากแน่…ถ้าเช่นนั้น…

หยางซิ่วเอ๋อร์เกิดสนใจขึ้นมา นางเริ่มมีแผนการในใจ

หนิงเมิ่งเหยารีบนำเงินออกมามากกว่ายี่สิบตำลึง หยางเล่อเล่อตัวสั่นเมื่อรับเงินที่หนิงเมิ่งเหยายื่นให้ นางรู้ดีว่าหนิงเมิ่งเหยาไม่ขาดแคลนเรื่องเงินทอง แต่นางจะใช้คืนให้อย่างไร

“ไม่เป็นไร รีบเอาไป พี่ชายของเจ้าจะได้หาย ส่วนที่เหลือก็ใช้ซื้อกระดูกมาทำแกงต้มกระดูกให้พี่เจ้าดื่มเสีย มันดีต่อแผลของเขา คนเจ็บน่ะต้องได้รับสารอาหาร แล้วไม่ต้องคิดเรื่องหามาคืนข้าไม่ได้หรอก เจ้าลืมที่ท่านป้าหลัวบอกไปแล้วรึ ข้าไม่ห่วงเรื่องเงิน ถ้าเจ้ามีเมื่อไรค่อยนำมาคืนข้า” เห็นหยางเล่อเล่อทำหน้ายุ่งเช่นนั้น หนิงเมิ่งเหยาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่านางคิดอะไรอยู่ หญิงสาวจึงเอ่ยปากบอกออกไป

ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจหยางเล่อเล่อ นางทำหน้าจริงจังมองหนิงเมิ่งเหยาแล้วพูดขึ้น “เหยาเหยา ขอบคุณเจ้ายิ่งนัก ข้าจะหาเงินมาคืนเจ้าโดยเร็ว นับจากนี้ไป อะไรที่เป็นปัญหาของเจ้าก็เป็นปัญหาของข้าด้วย”