ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 32

บทที่ 32 ยืมย่อมต้องคืน

หยางเล่อเล่อรับเงินสามสิบตำลึงจากท่านป้าลั่วแล้วรีบผงกศีรษะลง นางรู้ดีว่าที่ตนขายได้ราคาสูงขนาดนี้เพราะหนิงเมิ่งเหยา

หลายวันที่ผ่านมา นางร่ำเรียนเย็บปักจากหนิงเมิ่งเหยา ตรงที่นางทำได้ไม่ดี หนิงเมิ่งเหยาก็ชี้ให้เห็น จนออกมาได้แบบนี้

“ท่านป้าลั่ว ข้าจะตั้งใจเรียน” หยางเล่อเล่อผงกศีรษะลงอย่างจริงจัง

หยางเล่อเล่อหันไปทางอื่น ครั้นเห็นคนข้างกายกำลังตั้งอกตั้งใจเลือกด้ายเย็บปัก น้ำตาก็รื้น หญิงสาวผู้นี้นิสัยเย็นชายิ่งนัก แต่กลับปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี ทำให้ใจนางรู้สึกถึงความอบอุ่น

“ท่านป้าลั่ว ข้าอยากเอาชิ้นงานกลับไปปักสักหน่อย ท่านชี้แนะได้หรือไม่ ข้าควรเอาอะไรไปบ้าง” หยางเล่อเล่อเก็บตราประทับในมือไปแล้วพูดกับท่านป้าลั่วด้วยรอยยิ้ม

ท่านป้าลั่วครุ่นคิดแล้วหยิบเอาบางอย่างลักษณะคล้ายกับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวแต่ไม่หวือหวาเท่าผืนก่อนหน้า มองเพียงแวบเดียวก็บอกได้ว่าเป็นคำขอของตระกูลใหญ่

เมื่อหยางเล่อเล่อเห็นก็ตัดสินใจไม่ถูก “ท่านป้าลั่ว ข้าจะทำได้จริงหรือ”

“มั่นใจในตัวเองเข้าไว้ แล้วเจ้าก็มีเมิ่งเหยาอยู่ด้วย เจ้าทำได้อยู่แล้ว” ท่านป้าลั่วลูบมือหยางเล่อเล่อพร้อมยิ้มให้กำลังใจนาง

ในตอนแรก นางทำดีกับหยางเล่อเล่อเพราะหนิงเมิ่งเหยา แต่ตอนนี้นางทำดีด้วยเพราะตัวหยางเล่อเล่อเอง หญิงผู้นี้มีความสามารถยืดหยุ่นและอุปนิสัยใจคอใช้ได้ เป็นเพื่อนกับนางไม่ใช่เรื่องยากเย็นสักนิดเดียว

หยางเล่อเล่อรับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวมาจากท่านป้าลั่วพลางยิ้มให้แล้วไปเลือกด้ายเย็บปัก ก่อนออกไปพร้อมหนิงเมิ่งเหยา

หยางเล่อเล่อเอาเงินยี่สิบจากสามสิบตำลึงที่ได้มาให้หนิงเมิ่งเหยาขณะพวกนางเดินออกจากหอลั่วหยุน

“อย่าพูดเชียวว่าข้าไม่ต้องรีบคืนเงินเจ้า เหยาเหยา ตอนนี้ตระกูลข้ามีเงิน ถึงพี่ชายข้ายังต้องใช้เงินอีกมากเป็นค่ายา แต่ข้าหาเงินให้ตระกูลได้แล้ว ดังนั้นข้าก็จะคืนเงินให้เจ้า เจ้าอย่าคิดมากเลย” หยางเล่อเล่อกล่าวอย่างเขินอาย

นางอยากจะใช้อีกสิบตำลึงที่เหลือซื้อยาให้หยางอี้และปลากับกระดูกอีกสักหน่อยกลับบ้าน และยังต้องซื้อหมึกให้หลานชายของนางอีก

หนิงเมิ่งเหยามองสีหน้าจริงใจของหยางเล่อเล่อแล้วจำต้องยอมรับเงินยี่สิบตำลึงในมือนางมา

“ก็ได้ ถ้าเจ้าต้องการอะไร บอกข้าแล้วกัน”

“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าไม่เกรงใจเจ้าหรอก”

สองหญิงสาวยิ้มและหัวเราะด้วยกันบนถนนช่างเป็นภาพแสนงดงามสำหรับสองอันธพาลประจำเมือง หญิงสาวสองนางที่มีเงินติดตัว ถ้าพวกเขาขโมยมาได้ คงจะทำตามใจได้ไปพักหนึ่ง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ทั้งสองคนจึงแอบตามหนิงเมิ่งเหยาและหยางเล่อเล่อไป

ฝีเท้าหนิงเมิ่งเหยาค่อยๆ ชะลอ สายตานางชำเลืองดูยังด้านหลังจากนั้นนางดึงหยางเล่อเล่อไปซื้อของใช้จำเป็น

หลังจากใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม ทั้งสองก็ซื้อทุกอย่างที่ต้องการครบหมดแล้ว

“เหยาเหยา ไปกินข้าวที่บ้านข้าไหม” หยางเล่อเล่อมองหนิงเมิ่งเหยาพร้อมเอ่ยชวน

“ตกลง”

เมื่อสองหญิงสาวเดินไปถึงบริเวณที่มีคนน้อยลง ชายสองคนโผล่มาขวางทางพวกนาง พวกเขาใช้รอยยิ้มที่ใครเห็นเข้าก็รู้สึกอึดอัดใจ

หยางเล่อเล่อดึงหนิงเมิ่งเหยาไปข้างหลังตัวเองโดยไม่ทันคิดแล้วจ้องมองพวกเขาด้วยความระแวดระวัง “พวกเจ้าต้องการอะไร”

“พวกข้าต้องการอะไรน่ะรึ อันดับแรกเลย พวกข้าแค่อยากได้เงินของพวกเจ้า แต่ตอนนี้ พอเห็นว่าพวกเจ้าสวยขนาดไหน…จะไม่หาความสำราญเสียหน่อยก็ดูจะผิดไป” หนึ่งในนั้นลูบคางตัวเองพลางทำสายตากะลิ้มกะเหลี่ยมองพวกนาง

สายตาไม่ปิดบังยั่วโมโหหยางเล่อเล่อจนหน้านางขึ้นสีแดงเข้ม นางหันไปพูดกับหนิงเมิ่งเหยา “เหยาเหยา ระวังตัวนะ หาโอกาสแล้ววิ่งไปเสีย”

หนิงเมิ่งเหยาพินิจหยางเล่อเล่อ นางเข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร หยางเล่อเล่อคิดจะให้นางวิ่งไปคนเดียว

หนิงเมิ่งเหยาเอื้อมมือไปลูบมือของหยางเล่อเล่อแล้วเอ่ย “ไปกันเถอะ” นางใช้มือหนึ่งถือของและอีกมือดึงมือหยางเล่อเล่อ อยากจะไปจากคนสองคนนี้

อันธพาลทั้งสองเห็นหนิงเมิ่งเหยาไม่สนพวกตนก็เดือดดาล เตรียมปล่อยหมัดจะต่อยหญิงสาว

หยางเล่อเล่ออุทานตกใจ หนิงเมิ่งเหยารีบปล่อยมือหยางเล่อเล่อและของที่นางถืออยู่ หยางเล่อเล่อมัวคว้าจับของที่โยนมาทางตน ตัวนางเอนไปข้างหลัง แล้วหยางเล่อเล่อก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง