ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 6

บทที่ 6 สอนให้เด็กๆ อ่านออกเขียนได้

ตราบใดที่เด็กๆ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย หนิงเมิ่งเหยาก็จะไม่โกรธ เวลาพวกเขาส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวจนหญิงสาวไม่มีสมาธิปักผ้า นางก็จะวางงานลงและมองดูพวกเขาเล่นกันตรงลานบ้าน บางครั้งก็เข้ามาเล่นด้วยกันเสียอีก

“ใช่แล้ว พี่เมิ่งเหยาเคยสอนเราเขียนหนังสือด้วย ทำให้ตอนนี้พวกเราเขียนชื่อตัวเองเป็นแล้ว” เหล่าเด็กน้อยมองหยางซิ่วเอ๋อร์อย่างไม่พอใจและบอกว่า “พวกเราไม่ยอมให้ท่านปรักปรำพี่เมิ่งเหยาเช่นนี้อย่างเด็ดขาด”

เด็กๆ คนแล้วคนเล่าต่างกล่าวอ้างว่าตนเองจำคำเขียนได้สองสามคำแล้ว และบางคนจำได้มากกว่าสามคำอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ กลุ่มชาวบ้านที่คลางแคลงใจกันอยู่ ก็พลันสลัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไปสิ้น เพราะเด็กๆ ไม่พูดโกหก หลังจากเห็นว่าบรรดาเด็กน้อยต่างลงความเห็นคล้ายคลึงกัน ทั้งที่เด็กๆ ไม่เคยเข้าศึกษาในสถานศึกษามาก่อน แต่กลับรู้บทเรียนที่สอนกันเฉพาะในสถานศึกษาเท่านั้น จึงตีความได้เพียงอย่างเดียวว่าหนิงเมิ่งเหยาเป็นคนสอนพวกเขา

ความรู้สึกของชาวบ้านทั้งหลายต่อหนิงเมิ่งเหยานั้นค่อยๆ เปลี่ยนไป บางคนเริ่มมองว่านางเป็นคนดีคนหนึ่ง

หลังจากหยางซิ่วเอ๋อร์ฟังคำพูดพวกนั้น ก็ซุกตัวในอ้อมกอดของนางหลัวอย่างอึดอัดใจ เพราะรู้ดีว่าหากยังคงใส่ร้ายหนิงเมิ่งเหยาอยู่ก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

นางรู้สึกไม่พอใจหยางเล่อเล่อ ‘เป็นเพราะเด็กนั่น! หากเจ้าลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นี้ไม่โผล่มา นางก็คงจะไม่เสียหน้าขนาดนี้!’

“ซิ่วเอ๋อร์ ครั้งหน้าจงอย่าใส่ความผู้อื่นแบบไร้เหตุผลเช่นนี้อีกนะ มันไม่ดีเลย”

“ถูกต้อง”

“หากมีใครเต็มใจจะสอนท่านก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้าพวกเขาไม่อยากสอนมันก็มิใช่เรื่องผิดนี่นา”

ผู้คนพากันแสดงความเห็น จนใบหน้าของหยางซิ่วเอ๋อร์กลายเป็นสีม่วงไม่น่าดูในเวลาไม่นานนัก

หยางเล่อเล่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของหยางซิ่วเอ๋อร์ผู้หมดหนทางสู้ จึงพ่นลมออกทางจมูกอย่างดูหมิ่นแล้วหันหลังจากไป เด็กๆ เหล่านั้นก็กระโดดโลดเต้นตามติดเด็กสาวตัวเล็กผู้นี้เพื่อไปเล่นด้วยกันตรงริมแม่น้ำ

หลังจากผู้คนแยกย้ายจากไป หยางซิ่วเอ๋อร์นั้นไม่อาจเสแสร้งได้อีก จึงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของนางหลัวและพูดอย่างชั่วร้าย “เราน่าจะทำลายชื่อเสียงหนิงเมิ่งเหยาให้ป่นปี้สิ ใครจะไปคิดว่าแผนจะล่มเช่นนี้ได้”

“โอ๋ๆ ” นางหลัวโอบไหล่ของลูกสาวเพื่อปลอบประโลมนาง

หญิงสาวนั่นเป็นเพียงเด็กกำพร้าแล้วจะทำอะไรได้ นางจะไปทีใดได้อีกเล่า นางไม่ได้มาเพื่อให้พวกเขาเอาเปรียบหรอกรึ

เมื่อหยางเล่อเล่อกลับถึงบ้านก็คิดถึงสิ่งที่เด็กๆ พูดกันก่อนจะเจรจากับบิดาของตน “ท่านพ่อ เหยาเหยามีความรู้เรื่องการอ่านเขียนหนังสือ ท่านว่าเราให้นางมาสอนเด็กๆ ในหมู่บ้านอ่านหนังสือดีหรือไม่”

“แล้วนางอยากจะมาสอนหรือไม่เล่า” ค่าธรรมเนียมในการเข้าสถานศึกษานั้นแพงหูฉี่ หมู่บ้านของพวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ต่อให้เด็กๆ หลายคนอยากจะเล่าเรียนแต่ก็ไม่มีโอกาส หากหนิงเมิ่งเหยาสามารถสอนพวกเขาได้ต้องเป็นเรื่องที่ดีมากแน่นอน

หยางเล่อเล่อยิ้มพลางหัวเราะ “เหยาเหยาเคยสอนเด็กๆ ให้เขียนอ่านเป็นเลยนะ ข้ามั่นใจว่านางเป็นคนดีและจะต้องเต็มใจช่วยอย่างแน่นอน เดี๋ยวข้าจะไปถามให้เอง หากนางตกลง ท่านพ่อก็ควรจะเข้าไปพูดคุยกับนางด้วยนะ”

“ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก ข้าควรจะเป็นคนไปถามนางเองต่างหาก จึงจะดูจริงใจกว่า” หยางจู้ไตร่ตรองและส่ายศีรษะไม่เห็นด้วยกับความคิดของลูกสาว

ในเมื่อเขาต้องการเชิญให้หนิงเมิ่งเหยามาสอนเหล่าเด็กน้อยในหมู่บ้าน เขาจึงควรไปเยี่ยมนางด้วยตัวเองเพื่อแสดงความจริงใจ เพราะหากนางคิดว่าพวกเขาไม่จริงใจเกิดปฏิเสธขึ้นมา แล้วจะทำเช่นไรเล่า

หัวหน้าหมู่บ้านผู้นี้เพียงแค่อยากให้หญิงสาวสอนพื้นฐานให้เด็กๆ เท่านั้น ไม่ต้องถึงขนาดเตรียมความพร้อมเพื่อเข้าสอบจริงจัง เพราะอย่างน้อยพวกเขาจะได้มีทางเลือกเพิ่มขึ้นอีกหนทางหนึ่ง ไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปที่ต้องสวดภาวนาจากสรวงสวรรค์เพื่อให้มีข้าวกิน

“ดีเลย ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปด้วยกันบ่ายวันนี้เลยดีหรือไม่ ข้าอยากไปเล่นกับนางด้วย” หยางเล่อเล่อเอ่ยพลางหัวเราะคิกคัก

นางชอบเล่นกับหนิงเมิ่งเหยาเพราะรู้สึกมีความสุขมากๆ เวลาอยู่ใกล้กับหญิงสาว

ตกบ่ายวันนั้น หยางจู้ก็เอาผลแตงโมที่ตนปลูก เดินทางไปบ้านของหนิงเมิ่งเหยาพร้อมกันกับลูกสาว

เมื่อหนิงเมิ่งเหยาเห็นหยางเล่อเล่อมาหาพร้อมกับผู้เป็นพ่อ ก็วางมือจากสิ่งที่กำลังทำก่อนเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาทำอะไรที่นี่หรือ”

หยางจู้เคยช่วยเหลือหญิงสาวอย่างดีตอนที่เพิ่งเข้ามาลงหลักปักฐานที่นี่ใหม่ๆ นางจึงเคารพนับถือชายผู้นี้อย่างมาก

“แม่หนู ลุงมีเรื่องอยากจะขอให้ช่วยสักหน่อย” เสียงของผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านสั่นเครือเล็กน้อยขณะมองหนิงเมิ่งเหยา ทำให้หญิงสาวรู้สึกฉงนใจจนต้องหันมองหยางเล่อเล่อซึ่งกำลังทำหน้าตาไร้เดียงสาอยู่ข้างๆ