ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 7
บทที่ 7 เหล่าชาวบ้านผู้สมถะและจริงใจ
“วันนี้ข้าได้ยินเด็กๆ ลือกันว่าเจ้าสอนพวกเขาให้อ่านหนังสือออกและยังเขียนคำบางคำได้อีกด้วย ข้าเลยอยากขอให้เจ้าช่วยสอนเด็กน้อยตาดำๆ ในหมู่บ้านของเราให้อ่านออกเขียนได้สักหน่อยน่ะ” หยางจู้กล่าวและมองหญิงสาวอย่างคาดหวัง
หนิงเมิ่งเหยาอึ้ง ‘เพราะเหตุนี้สินะ...’ จริงๆ แล้วหญิงสาวเพียงแค่สนุกและชอบสอนวิธีอ่านหนังสือให้กับเด็กๆ ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านกลับต้องการให้นางสอนบรรดาเด็กน้อยในหมู่บ้านให้รู้หนังสือ ซึ่งมัน...
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเจ้าคะ คือข้า...”
“แม่หนู มีปัญหาอะไรเช่นนั้นหรือ”
หนิ่งเมิ่งเหยาวางตัวไม่ถูก “ข้าเกรงว่าจะเป็นตัวถ่วงอนาคตของพวกเขา”
“เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก เราแค่อยากให้พวกเขาอ่านออกเขียนได้กันมากขึ้น ไม่ได้คาดหวังจะให้พวกเขาเข้าสอบจริงจังอะไร อย่างน้อยจะได้มีทักษะความรู้เพิ่มเติมเพื่อเพิ่มโอกาสทำมาหากินในวันหน้าก็เท่านั้น” หยางจู้ตอบหลังจากได้ยินข้อกังวลของหญิงสาว
หนิงเมิ่งเหยาครุ่นคิด จนสุดท้ายก็พยักหน้ารับคำ “หากชาวบ้านยินยอมจะให้ข้าสอน ข้าก็ยินดีจะสอนให้พวกเขาอ่านเขียนและนับเลขเป็น แต่ก็ไม่อาจช่วยให้พวกเขาผ่านการสอบวัดระดับของเมืองหลวงได้หรอกนะ”
ตั้งแต่หญิงสาวมาอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็อยากจะเข้าร่วมสังคมกับกลุ่มชาวบ้านมาโดยตลอด แต่ยังไม่เคยมีโอกาสเสียที นี่จึงเป็นเหตุผลให้นางตอบตกลงกับข้อเสนอนี้
หยางจู้เผยรอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นและผงกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ดีเลย ข้าขอขอบคุณแทนเด็กๆ ในหมู่บ้านด้วย” เขากำลังจะก้มคำนับแต่หนิงเมิ่งเหยารีบคว้าตัวเอาไว้อย่างรวดเร็ว
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านอย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจเช่นนี้เลย ท่านเป็นผู้อาวุโสจะมาโค้งคำนับให้ข้าได้อย่างไรกัน” หญิงสาวขมวดคิ้วมอง
“ฮ่าๆ ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ลดพิธีรีตรองต่างๆ ลงเสีย แล้วเรียกข้าว่าลุงก็พอ” หยางจู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ตกลง ท่านลุง”
“ไอ้หยา ข้าต้องไปบอกข่าวดีกับคนอื่นๆ ต่อแล้วล่ะ” หลังจากพูดจบ เขาก็เขย่าประตูอย่างมีความสุขและปล่อยให้บุครสาวของตนอยู่ที่บ้านของนางต่อ
“เหยาเหยา พ่อข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ เจ้าอย่าถือสาเลยนะ” หยางเล่อเล่อถูจมูกของตนพลางพูดอย่างขัดเขิน
หนิงเมิ่งเหยาส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรเลย ดีเสียอีกที่หมู่บ้านไป๋ซานแห่งนี้มีท่านลุงเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน”
สีหน้าของเด็กสาวมีความสุข และมักจะรู้สึกยินดียิ่งขึ้นเมื่อมีคนพูดจาให้เกียรติผู้เป็นพ่อของตนเช่นนี้ แต่แล้วนางก็หน้านิ่วคิ้วขมวด หลังจากฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
“เหยาเหยา เจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดทุกคนถึงรู้ว่าเจ้าสอนหนังสือให้เด็กๆ” หยางเล่อเล่อเอ่ยปากถามในทันที
หนิงเมิ่งเหยาสับสนและถามกลับ “ทำไมรึ”
“เพราะหยางซิ่วเอ๋อร์” เด็กสาวพูดอย่างไม่สบอารมณ์
‘เหตุใดนางจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยนะ’ “นางทำอะไรหรือ”
เมื่อหญิงสาวเอ่ยถาม หยางเล่อเล่อจึงเล่าให้ฟังว่าอีกฝ่ายทำอะไรลงไปบ้าง
หนิงเมิ่งเหยาแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม เท่าที่ได้รู้จักกับหยางซิ่วเอ๋อร์ในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้รู้ว่านางเป็นคนแบบไหน แต่ก็มิได้หงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นเพราะหยางซิ่วเอ๋อร์ นางจึงสามารถปรับตัวเข้ากับคนในหมู่บ้านได้เร็วขึ้น
“จริงสิ เหยาเหยา แล้วเจ้าจะคิดค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ” หยางเล่อเล่อไม่คาดคิดว่าพ่อของตนจะลืมถามเรื่องนี้ก่อนจากไปเสียได้ ‘ช่างไม่ได้เรื่องเสียจริงเชียว’
“ข้าไม่คิดค่าใช้จ่ายอะไรหรอก เพียงแค่อยากจะสอนหนังสือพวกเขาแบบสบายๆ เท่านั้นแหละ และข้าก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองแต่อย่างใดอีกด้วย” หนิงเมิ่งเหยาส่ายศีรษะเบาๆ เพราะนางไม่จำเป็นต้องหาเลี้ยงชีพจากการเรียกเก็บค่าธรรมเนียม ทั้งนี้จำนวนเงินเหล่านั้นมีค่ามากสำหรับชาวบ้านทั้งหลาย ทำให้พวกเขามีกินมีใช้ได้ถึงหนึ่งเดือนเลยทีเดียว
หยางเล่อเล่อมองหญิงสาวผู้นี้ด้วยความรู้สึกซับซ้อน นางรู้จักหนิงเมิ่งเหยาดี แต่ก็อดรู้สึกละอายใจไม่ได้เมื่อเห็นอีกฝ่ายช่างแสนดีเช่นนี้
“เหยาเหยา ข้าดีใจจริงๆ ที่ได้รู้จักกับเจ้า”
“พรุ่งนี้เช้า ข้าว่าจะเข้าเมืองสักหน่อย เจ้าอยากไปด้วยกันหรือไม่” หนิงเมิ่งเหยามองเด็กสาวก่อนถามเพราะจำได้ว่างานปักเย็บของนางเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หยางเล่อเล่อพยักหน้ารับ “อยากไปสิ งานปักเย็บผ้าของข้าเสร็จพอดี เลยอยากเอาไปขายเพื่อหาเงินมาซื้อของใช้ภายในบ้านน่ะ เหยาเหยา ตอนพวกเรากลับมาแล้ว เจ้าพอจะช่วยสอนลายปักดอกไม้ให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่”
“เจ้ามาทำที่นี่ได้ตลอดเลย ข้าเกือบลืมถามไป ไม่รู้ว่าในหมู่บ้านพอมีช่างไม้สักคนบ้างหรือไม่” หนิงเมิ่งเหยาฉุกคิดได้ว่าโต๊ะและเก้าอี้ในบ้านนั้นมีไม่เพียงพอ จึงต้องเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมก่อนจะเริ่มสอนเสียก่อน
“มีสิ! เจ้าตามข้ามาเลย!”
ทั้งคู่เดินไปยังหมู่บ้าน แต่ระหว่างทางกลับไม่เห็นใครเลยสักคน จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของหยางเล่อเล่อ ทำให้พบว่ามีผู้คนเบียดเสียดกันหนาแน่นอยู่ด้านในและกำลังพูดคุยกันเรื่องที่หนิงเมิ่งเหยาจะมาสอนหนังสือให้แก่เด็กๆ กันอยู่