ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 34

บทที่ 34 ข้าผิดไปแล้วจริงๆ

ครั้นหนิงเมิ่งเหยาและหยางเล่อเล่อกลับไปบ้าน พวกนางเห็นหยางซิ่วเอ๋อร์ยืนทำหน้าดื้อดึงอยู่ข้างประตูบ้านโดยบังเอิญ

หนิงเมิ่งเหยามองหยางซิ่วเอ๋อร์อย่างไม่แยแส นางเพิกเฉยหญิงผู้นั้นแล้วหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตูแล้วพาหยางเล่อเล่อเข้าไปข้างใน

“ข้าบอกไปแล้วนะ ว่าอย่าเข้ามาในบ้านข้า” หนิงเมิ่งเหยาเปิดปากดักตอนหยางซิ่วเอ๋อร์อยากจะเข้ามา

หยางซิ่วเอ๋อร์ชักสีหน้ามองหนิงเมิ่งเหยาราวกับว่าโดนนางทำไม่ดีใส่ “เมิ่งเหยา ข้ารู้แล้วว่าข้าทำผิด ทำไมเจ้ายังไม่ยกโทษให้ข้าอีก ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

หลายวันที่ผ่านมา หยางซิ่วเอ๋อร์อยู่ไม่เป็นสุขเพราะนางทำให้เด็กหลายคนในหมู่บ้านไม่ได้เรียนกับหนิงเมิ่งเหยา

แม้ปัญหานี้จะเป็นความผิดของแม่ของเด็กพวกนั้น แต่พวกนางกลับโบ้ยความผิดทั้งหมดมาให้หยางซิ่วเอ๋อร์ จนนางโดนตราหน้าไม่ว่าจะไปไหน นางทนโดนกระทำเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว

นางขบคิดและถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่นางก็จะขอโทษหนิงเมิ่งเหยา เพราะนางรู้ดีว่าต้องให้หนิงเมิ่งเหยายกโทษให้ก่อน ตนจึงจะได้เรียนรู้ทักษะความสามารถของหนิงเมิ่งเหยา และคนอื่นจะได้หยุดดูถูกนางเสียที

“เจ้าจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยวกับข้า ข้าให้โอกาสเจ้าไปแล้ว” ในครั้งแรกที่นางโดนหญิงคนนี้ทำลายชื่อเสียง หนิงเมิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรและแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

แต่หยางซิ่วเอ๋อร์กลับคิดแค่ว่านางเป็นคนที่เอาเปรียบง่ายแล้วทำซ้ำสอง หนิงเมิ่งเหยาไม่ใช่คนโง่ นางให้โอกาสคนเพียงสองครั้ง จะไม่มีครั้งที่สามหลังจากนั้น

หยางซิ่วเอ๋อร์สะดุ้ง นางอ้อนวอน “เมิ่งเหยา ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ข้ามันโง่ ให้อภัยข้าเถอะนะ”

“เล่อเล่อ ไปบ้านของเจ้ากันเถอะ” หนิงเมิ่งเหยาไม่อยากได้ยินคำพูดของหยางซิ่วเอ๋อร์ไปมากกว่านี้ นางวางของแล้วหันไปพูดกับหยางเล่อเล่อ

หยางเล่อเล่อผงกศีรษะ หยิบเอาของที่ซื้อมาของตนก่อนจะมองหยางซิ่วเอ๋อร์ “หยางซิ่วเอ๋อร์ อย่าคิดว่าคนอื่นโง่กันหมด แล้วเจ้าฉลาดอยู่คนเดียว”

เหตุผลที่นางมาขอโทษวันนี้ไม่ต้องพิจารณาให้มากความก็เข้าใจได้ นางไม่ได้อยากขอโทษหนิงเมิ่งเหยาจากใจจริง แต่ตั้งใจจะพูดบางอย่างกับหนิงเมิ่งเหยา

“หยางเล่อเล่อ เจ้าอยากเป็นเพื่อนกับนางเพราะนางมีเงินล่ะสิ ใช่หรือไม่” หยางซิ่วเอ๋อร์อึดอัดทำอะไรไม่ถูกเพราะคำพูดของหยางเล่อเล่อ นางจึงปรายตาเยาะใส่หยางเล่อเล่อบ้าง

หยางเล่อเล่อพูดจาดั่งว่าตัวเองสูงส่งผุดผ่อง แต่ไม่ใช่ว่านางเองก็มีเจตนาแอบแฝงเหมือนกันหรอกหรือ

“อย่าคิดว่าทุกคนจะสกปรกเหมือนเจ้าสิ” หยางเล่อเล่อฉุนเฉียวพอได้ยินเข้า แต่นางไม่คิดจะแสดงออกมา

หนิงเมิ่งเหยามองหยางเล่อเล่อ มีรอยยิ้มส่งผ่านไปที่ดวงตาของเธอ สำหรับหยางเล่อเล่อแล้ว นางไม่เคยรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้มีเจตนาแอบแฝง จริงอยู่หยางเล่อเล่อได้อะไรจากนางไปมาก แต่ตัวนางก็ได้รับกลับมาอย่างเท่าเทียม

อย่างตอนที่พวกนางเจอกับอันธพาลข้างถนน หยางเล่อเล่อไม่อยากจะหนีไปคนเดียวแล้วทิ้งหนิงเมิ่งเหยาไว้ นางมั่นใจว่าหยางซิ่วเอ๋อร์ไม่มีวันทำแบบเดียวกัน ถ้าเป็นหยางซิ่วเอ๋อร์คงจะผลักนางลงหลุม

หยางซิ่วเอ๋อร์ไม่ตอบไปครู่หนึ่งจนเพิ่งสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น หนิงเมิ่งเหยาลงกลอนประตูและเดินไปกับหยางเล่อเล่อแล้ว

นางมองแผ่นหลังของสองหญิงสาวที่เดินจากไปพลางกัดฟันกรอด หยางซิ่วเอ๋อร์เกลียดหยางเล่อเล่อสุดใจ ถ้ามีโอกาสเมื่อใด นางจะทำให้หยางเล่อเล่อเสียใจที่ทำกับนางเช่นนี้

หยางจู้และคนอื่นในบ้านขมวดคิ้วพอเห็นว่าหยางเล่อเล่อซื้อของมามากมาย พวกเขาดุนาง “เล่อเล่อ เจ้าทำตัวแบบนี้ได้อย่างไร เงินของหนิงเมิ่งเหยาไม่ได้พัดมากับสายลมนะ”

หยางจู้เข้าใจว่าหนิงเมิ่งเหยาซื้อของให้นาง เขาจึงไม่ชอบใจ

หยางเล่อเล่ออึ้งไปขณะมองบิดาของตน ก่อนจะกล่าวเสียงซึมกะทือ “ท่านพ่อ ของพวกนี้ข้าซื้อมาด้วยเงินที่ข้าหามาได้เอง”

“หืม”

นางหยางเห็นบุตรสาวท่าทางแปลกไป “งานเย็บปักเจ้าขายได้เท่าไร แล้วเจ้าไม่ได้คืนเงินให้เมิ่งเหยาหรือ” พอหยางจู้ดุด่าจบ นางหยางก็ตามมา

“จริงด้วย เล่อเล่อ” หยางอี้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองน้องสาวตนพร้อมย่นหัวคิ้วไม่เห็นด้วย

หยางเล่อเล่อมองหนิงเมิ่งเหยาอย่างผู้ถูกกล่าวหาและกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “เหยาเหยา เจ้าดูสิ พอเจ้ามาที่บ้านข้า ข้าก็ไม่มีที่ยืนอีกเลย ท่านพ่อท่านแม่ข้าเป็นของเจ้าไปแล้ว พี่ชายข้าก็กลายเป็นของเจ้า ทำไมข้าน่าสงสารเช่นนี้” หยางเล่อเล่อพูดพร้อมแสร้งปาดน้ำตาที่ไม่ได้อยู่บนหน้านาง