ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 44

บทที่ 44 คำขออันเรียบง่าย

หยางซิ่วเอ๋อร์เป็นเพื่อนกับหยางชุ่ยตั้งแต่เด็ก เพียงเพราะฐานะทางบ้านของหยางชุ่ยนั้นดีกว่านาง นางจึงยอมเล่นกับหยางชุ่ยด้วยความหวังว่าจะช่วยให้ฐานะครอบครัวของนางดีขึ้นบ้าง แต่เพราะว่านางไม่ค่อยได้เข้าไปในเมืองสักเท่าใดนัก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางทั้งสองจึงค่อยๆ จางลง

แต่ตอนนี้นางกลับมาแล้ว แม้ว่าหยางชุ่ยจะเป็นคนโอ้อวดถือตัว แต่ความสัมพันธ์ของพวกนางก็ยังคงจัดว่าอยู่ในระดับดี

ความต้องการที่อยากจะให้หยางชุ่ยเลิกตอแยกับหนิงเมิ่งเหยานั้นไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทำได้ด้วยคำพูด แน่นอนว่าค่าตอบแทนที่หนิงเมิ่งเหยาต้องจ่ายนั้นไม่ใช่อะไรที่นางจะคาดเดาได้

หนิงเมิ่งเหยายังคงไม่พูดอะไร หลังจากจัดระเบียบโต๊ะเก้าอี้เป็นที่เรียบร้อย นางก็เดินตรงไปยังห้องครัว เพราะอยู่คนเดียวนางจึงไม่อยากลงมือทำอะไรที่มันยุ่งยากมากนัก จึงทำอาหารง่ายๆ อย่างไข่ทอดสองฟองแทน หลังจากราดด้วยน้ำปรุงรสทำจากเนื้อกระต่ายลงไป นางก็กินอาหารในจานจนหมด

เมื่อเห็นสิ่งที่หนิงเมิ่งเหยากิน ประกายความอยากก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของหยางซิ่วเอ๋อร์ กลิ่นของน้ำปรุงรสจากขวดนั้นช่างหอมติดจมูก ทำเอานางน้ำลายไหลอย่างเสียไม่ได้

“เจ้าทำอะไร? ข้าก็อยากกินเหมือนกัน” หยางซิ่วเอ๋อร์รีบพูดเมื่อเห็นหนิงเมิ่งเหยาเอาขวดนั้นไปเก็บ

เมื่อมองไปทางหยางซิ่วเอ๋อร์ หนิงเมิ่งเหยาไม่สนใจนาง แต่หมุนตัวหันหนีและวางสิ่งที่อยู่ในมือกลับเข้าที่

หยางซิ่วเอ๋อร์ยังคงคาดหวังให้หนิงเมิ่งเหยามาร้องขอให้นางช่วยอยู่ เจ้าคงรู้สินะว่าพี่ชายของหยางชุ่ยเป็นถึงซิ่วไฉ แต่เมื่อมองหนิงเมิ่งเหยา นางกลับไม่มีท่าทีสนใจแต่อย่างใด

เมื่อคิดได้ดังนั้นสีหน้าของหยางซิ่วเอ๋อร์ก็ยิ่งน่าเกลียดมากขึ้นอีก นางทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อหนิงเมิ่งเหยาตั้งใจจะเดินออกไป แต่ก็เห็นหนิงเมิ่งเหยาสะพายตะกร้าใส่หลังเสียก่อน “ข้าจะออกไปข้างนอก ถ้าเจ้าไม่มีธุระอื่นแล้วก็เชิญกลับไปได้”

น้ำเสียงนิ่งๆ นั้นบ่งบอกว่าหยางซิ่วเอ๋อร์เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

น้ำเสียงโอ้อวดของหยางซิ่วเอ๋อร์ทำให้หญิงสาวไม่ค่อยพอใจนัก โดยเฉพาะสีหน้าของหยางซิ่วเอ๋อร์ด้วยแล้ว

อย่างน้อยเมื่อไม่ต้องเห็นหน้าหยางซิ่วเอ๋อร์ ใจนางก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกหงุดหงิด เพราะคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นักถ้าหากนางโมโหขึ้นมา

เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของหยางซิ่วเอ๋อร์ ริมฝีปากของหนิงเมิ่งเหยาก็เหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน

นางออกไปพร้อมกับสะพายตะกร้าไว้บนหลัง หยางซิ่วเอ๋อร์โดนไล่ให้ออกจากบ้านและทำได้เพียงจ้องมองหนิงเมิ่งเหยาซึ่งเดินมุ่งไปยังบนภูเขาอย่างไม่พอใจ ม่านหมอกอันน่าสงสัยปรากฏอย่างชัดเจนอยู่ภายในดวงตาของหยางซิ่วเอ๋อร์ สีหน้าของนางหมองคล้ำขึ้นก่อนเดินจากไป

เมื่อเห็นหยางซิ่วเอ๋อร์เดินเข้ามาในบ้านของนาง หยางชุ่ยก็รีบถามอย่างอดรนทนไม่ได้ “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“จะเป็นอย่างไรเสียอีก? นางไม่มีเจ้าอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ” หยางซิ่วเอ๋อร์เบะปาก และตอบอย่างหงุดหงิด

เมื่อหยางชุ่ยได้ยินดังนั้น นางตวัดสายตาไปมองหยางซิ่วเอ๋อร์ พอดูจากสีหน้าของนางแล้วก็รู้ว่านางพูดเรื่องจริง

“เจ้าแน่ใจหรือ?”

“แน่นอน นางพูดเองว่า ข้าบอกว่าเพียงแต่นางจะมาขอโทษเจ้าโดยดี เจ้าก็จะให้อภัยนาง แต่นางไม่ตอบอะไรเลยสักคำ” ระหว่างที่พูด นางก็เสแสร้งปั้นสีหน้าของหนิงเมิ่งเหยาใส่หยางชุ่ย สีหน้าท่าทางนั้นทำให้หยางชุ่ยโกรธจัดจนต้องปาสิ่งที่อยู่ในมือลงพื้น

หนิงเมิ่งเหยา หญิงคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญนักหรือ ถึงแม้ว่านางจะไม่ใช่คนดี แต่นางก็เป็นถึงน้องสาวของซิ่วไฉเชียวนะ

แล้วนางผู้เป็นเด็กกำพร้ามีสิทธิ์อะไรถึงมาดูถูกนางกัน?

“นางกล้าดูถูกข้าหรือ? พี่ชายของข้าเป็นซิ่วไฉเชียวนะ” ณ จุดนี้หยางชุ่ยได้ลืมไปแล้วว่าเมื่อตอนอยู่ที่บ้านของหนิงเมิ่งเหยานั้นหยางฮว๋ายเองก็ไม่ได้ไว้หน้านางเช่นกัน

หยางซิ่วเอ๋อร์พยักหน้าพลางกล่าวกับหยางชุ่ย “ใช่แล้ว ทำอย่างนี้มากเกินไปแล้ว จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกัน? ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร แต่ยังไงเสียเจ้าก็เป็นถึงน้องสาวของซิ่วไฉ แล้วนางเป็นใครกัน? นางจึงกล้าที่จะปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้”

คำพูดเหล่านี้ช่วยทำให้หยางชุ่ยสบายใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ยิ่งทำให้หยางชุ่ยโมโหหนักกว่าเดิม

และเป็นอย่างที่คิด หลังจากได้ยินวาจาของหยางซิ่วเอ๋อร์ สีหน้าบนใบหน้าของหยางชุ่ยก็ดูย่ำแย่ราวกับนางเพิ่งจะกลืนแมลงวันลงคอไป

หยางชุ่ยขว้างสิ่งที่อยู่ในมือของนางลงพื้นและคำรามอย่างกราดเกรี้ยว “ข้าจะทำให้หนิงเมิ่งเหยาต้องรู้สึกเสียใจในสิ่งที่นางทำลงไปอย่างแน่นอน” ความเกลียดชังและความมุ่งร้ายในน้ำเสียงนั้นทำให้หยางซิ่วเอ๋อร์หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ไหว

ไปทะเลาะกัน ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ และเมื่อถึงเวลานั้น นางก็จะเป็นคนที่ได้รับผลประโยชน์มาอย่างง่ายดาย

ทั้งสองร่วมกันวางแผนการ แต่สิ่งที่พวกนางไม่ได้คาดคิดเอาไว้นั้นคือการที่ทุกสิ่งที่พวกนางพูดคุยกันจะถูกได้ยินโดยเพื่อนบ้านอย่างเฉียนเทียนช่าง

เขาได้ยินเรื่องที่นางเฉินเอาแต่ไปรังควานและสร้างปัญหาให้กับหนิงเมิ่งเหยามาตลอดสองสามวันมานี้ และเขาเองก็อยากจะช่วย แต่เขามั่นใจว่าถ้าหากเขาไปปรากฏตัวในตอนนั้นก็รังแต่จะทำให้เรื่องมันยุ