ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก ตอนที่ 27
ตอนที่ 26 ระดับโกลด์แรร์ (การ์ดทองหายาก)
รอบร่างของราชาอสรพิษปะการังโลหิตมีแมลงกินปราณไม่รู้เท่าใดถูกพิษคร่าชีวิต ปีศาจตัวนี้กำลังกินแมลงปีศาจเหล่านี้เพื่อเพิ่มปราณกำเนิดให้ตัวมันเอง
ในเวลาเดียวกันก็มีแมลงกินปราณอีกไม่รู้เท่าใดกำลังกินปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิต
สองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดูเดือด!
ทั้งตัวของหูฮวนถูกรายล้อมด้วยไอหมอกสีแดงคล้ำหนาทึบ คล้ายกับราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่ถูกกลุ่มเมฆแมลงล้อมอยู่ถึงแปดเก้าส่วน การ์ดฝูงแมลงกินปราณที่ผสานเข้าไปในร่างใบนั้น รอบตัวการ์ดมีขอบสีทองเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชั้น!
[ฝูงแมลงกินปราณ (ระดับโกลด์แรร์)]
พลังโจมตี (A)
พลังป้องกัน (E)
พลังชีวิต (B)
พละกำลัง (E)
ความเร็ว (B)
พลังพิเศษ (1. กินพลังปราณ กลืนกินปราณต้นกำเนิดชนิดต่างๆ 2. พิษโลหิตแดง สร้างขึ้นมาจากการดูดซับปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กินเข้าไป)
ระดับของฝูงแมลงกินปราณเลื่อนขึ้นไปอยู่ในระดับโกลด์แรร์ พลังโจมตีเพิ่มพรวดไปอยู่ที่ระดับ A พลังชีวิตก็เพิ่มขึ้นไปถึงระดับ B แม้ว่าพลังด้านอื่นจะไม่เปลี่ยน แต่ก็ถือว่าพัฒนาก้าวกระโดดอย่างมาก เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
หูฮวนสัมผัสได้ว่าพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้นของฝูงแมลงกินปราณ หลักๆ น่าจะหมายถึงอำนาจที่เพิ่มขึ้นพรวดพราดของพิษโลหิตแดง
หากจะให้เปรียบเทียบก็คือ พลังวิญญาณดั้งเดิมของเขาใช้วิชาดำดินได้สามหน แต่ละหนดำดินได้ยี่สิบเมตร แต่หากใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณ เขาจะใช้วิชาได้มากกว่าห้าสิบครั้ง แต่ละครั้งดำดินได้ไกลกว่าร้อยเมตร
การ์ดเทววัตถุสามระดับ
ระดับนอร์มอล (ธรรมดา) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ปลุกพลัง
ระดับแรร์ (หายาก) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ถือครองพลัง
ระดับโกลด์แรร์ (การ์ดทองหายาก) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ถือครองพลังขั้นสอง
ขีดจำกัดสูงสุดของฝูงแมลงกินปราณน่าจะเป็นระดับโกลด์แรร์ สูงกว่าระดับแรร์หนึ่งขั้น เลื่อนขั้นต่อไม่ได้อีกแล้ว
บางทีอาจจะมีระดับที่สูงกว่านี้ แต่ถ้าเจอปีศาจระดับนั้น มันน่าจะฆ่าฉัน ไม่ใช่ฉันเปลี่ยนมันเป็นการ์ดเทววัตถุสำเร็จ
หูฮวนรู้แก่ใจดีว่า แม้แต่การ์ดฝูงแมลงกินปราณนี่เขาก็ได้มันมาด้วยสถานการณ์พิเศษ บังเอิญว่าวิชาสูบโลหิตเอาชนะฝูงแมลงได้พอดี ตนเองจึงมีโอกาสเปลี่ยนแมลงกินปราณนับหมื่นตัวมาเป็นการ์ดระดับโกลด์แรร์ใบหนึ่งได้สำเร็จ
หากเป็นสถานการณ์ปกติ ตัวอย่างเช่นราชาอสรพิษปะการังโลหิตตัวนั้น หากเขาเข้าใกล้อีกนิด เขาคงถูกกลืนลงท้องทั้งเป็นแน่ๆ ต่อให้เป็นวานรยักษ์ที่ระดับต่ำกว่าพวกนั้น หูฮวนก็สู้ไม่ได้ ทำได้แต่ดูทิศทางลมแล้วหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น
ปราณต้นกำเนิดของพิษโลหิตแดงเพียงพอให้ต้านฝูงแมลงกินปราณสิบกว่านาที เทียบกับวิกฤติเส้นยาแดงผ่าแปดเมื่อครู่ สถานการณ์ตอนนี้นับว่าดีขึ้นไม่รู้กี่เท่าแล้ว
ในมือหูฮวนมีการ์ดแมลงกินปราณเพิ่มขึ้นมาใบแล้วใบเล่าไม่หยุดหย่อน เขาเก็บพวกมันเอาไว้ในเปลือกหอยลึกลับทั้งหมด
ถึงแม้ราชาอสรพิษปะการังโลหิตจะถูกฝูงแมลงกินปราณล้อมอยู่ แต่หูฮวนก็ตั้งใจจะเก็บการ์ดฝูงแมลงกินปราณระดับโกลด์แรร์ให้ได้อีกสักใบก็จะล่าถอยแล้ว
หลังจากใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณมาเป็นเวลานาน หูฮวนเริ่มสัมผัสได้ว่าการ์ดใบนี้แตกต่างจากการ์ดใบอื่น ภายในร่างกายของเขามีต้นกำเนิดพลังวิญญาณขนาดเล็กกระจิดริดจำนวนมากมายนับหมื่น แต่ละต้นกำเนิดพลังวิญญาณอ่อนแออย่างที่สุด แต่เมื่อจำนวนมากนับไม่ถ้วนรวมเข้าด้วยกัน มันกลับให้พลังวิญญาณพิเศษที่มากมายกว่าพลังของตัวเขาเองถึงยี่สิบเท่า
ถ้าฉันมีการ์ดฝูงแมลงกินปราณใบนี้แล้ว ฉันจะอยู่ระดับเดียวกับพี่เสี่ยวอวิ๋นกับพี่เสี่ยวซีหรือเปล่านะ
กองพลหมวดที่ประจำอยู่ในเมืองเอกของมณฑลกองนี้มีครูฝึกอยู่เพียงคนเดียว ไม่มีผู้หมวดอย่างเป็นทางการ หัวหน้าสายตรงก็คือหลี่เหยียนจง
ภายในกำลังพลมีผู้ถือครองพลังขั้นสองเพียงสามคน ดาร์กกูร์เมต์ลู่อวิ๋นอวิ๋น โชลเยอร์ขั้นสองเยี่ยนเสี่ยวซี แล้วก็เซอร์เจนท์อวิ๋นสี่เหอที่เป็นสายนับรบขั้นสองเหมือนกัน
อาศัยการ์ดฝูงแมลงกินปราณใบนี้ อย่างน้อยหูฮวนก็ระดับเทียบเท่าไล่ตามทันพวกพ้องสามคนนั้นแล้ว แต่ในด้านความสามาถในการต่อสู้จริง ตอนนี้นักเรียนเสี่ยวหูยังคงเป็นต้นอ่อนต้นหนึ่ง
หูฮวนทนมาได้ราวสิบนาที เขาไม่รู้ว่าตัวเองรวบรวมแมลงกินปราณได้มากเท่าไรแล้ว แต่ปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงในร่างเขาถูกผลาญไปจนเหลือไม่ถึงสามส่วน
เขากำลังคิดจะล่าถอย ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงคำรามอันคุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้นไกลๆ
หูฮวนหันหลังกลับออกตัววิ่งอย่างไม่ลังเล เขาไม่ได้วิ่งไปยังทางที่พวกหลัวซื่อไห่ล่าถอยไป แต่เทพผีดลใจให้เขาอ้อมรอบใหญ่ วิ่งไปอีกทิศทางหนึ่ง
ไม่นานหูฮวนก็มองเห็นวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มตัวหนึ่งกำลังทุบหน้าอกกระทืบเท้า ตบแมลงกินปราณบนร่างอย่างบ้าคลั่ง
สถานการณ์ของมันแตกต่างจากราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับฝูงแมลงกินปราณสีดำทะมึนดุจหมู่เมฆอย่างมาก แมลงปีศาจสีดำหน้าตาประหลาดเกาะยุ่บยั่บอยู่เต็มตัวของมันจนเหมืองกับเกราะสีดำสนิทชั้นหนึ่ง...เป็นเกราะแมลงที่มีชีวิต!
หูฮวนคิดคำนวณครู่หนึ่งก็เค้นพลังมากกว่าเดิม ระเบิดปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงในร่างออกมาเป็นวง ซัดแมลงกินปราณที่บุกเข้ามาหาออกไป ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้เถาวัลย์ดูดเลือดมุดหายเข้าไปใต้ดินดังฟึบ
หลังจากมุดลงมาใต้ดินแล้ว เขาก็พบว่าเมื่อครู่สมองเขาท่าจะทำงานไม่ดี คำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง
พอเขาใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด ย่อมใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณไม่ได้ แน่นอนว่าใช้พลังพิเศษของการ์ดฝูงแมลงกินปราณมาเสริมกำลังไม่ได้เช่นเดียวกัน เขาต้องใช้พลังวิญญาณอันน้อยนิดนั่นของตัวเองเท่านั้น
“สามครั้ง น่าจะพอแล้วมั้ง”
โชคยังดีที่หูฮวนอยู่ห่างจากวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มไม่ไกลนัก เขารีดเค้นพลังวิญญาณในร่างดำดินไปหลายสิบเมตร ระหว่างทางเขาโผล่หัวขึ้นมาสูดลมหายใจครั้งหนึ่ง ไม่ทันไรก็ถูกแมลงกินปราณหลายสิบตัวกัดเข้า เกือบจะถูกกัดจนกลายเป็นหมั่นโถวเนื้อมนุษย์แล้ว
หูฮวนดำดินลงไปอีกหน เขาแอบสัมผัสตำแหน่งของวานรยักษ์เหนือศีรษะ จากนั้นยื่นฝ่ามือออกมาอย่างเงียบเชียบแล้วตะปบใต้ฝ่าเท้าของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มตัวนี้ เสร็จแล้วก็ใช้วิชาสูบโลหิต
ในสมองเขาปรากฏภาพความทรงจำขึ้นมา มันทำให้เขารู้ว่าหากต้องการจะใช้วิชาเทววัตถุจับปีศาจ ตัวเองต้องแข็งแกร่งกว่าปีศาจตนนั้นอย่างมาก หรือไม่ปีศาจตัวนั้นก็ต้องตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ ถ้าอีกฝ่ายยังค่อนข้างจะแข็งแกร่งอยู่ก็จะใช้วิชาเทววัตถุไม่ได้
แม้วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มจะถูกแมลงกินปราณนับไม่ถ้วนรุมโจมตีอยู่ แต่มันหนังด้านเนื้อหนา ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่อันตรายถึงชีวิต
หูฮวนคิดว่าตัวเองน่าจะช่วยร่วมมือกับแมลงกินปราณฝูงนี้ได้อีกแรง บางทีเขาอาจจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อะไรบางอย่างได้ก็เป็นได้
หูฮวนไม่รู้สึกตัวว่าเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้นิสัยของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย ความตื่นเต้นยามได้เผชิญหน้ากับอันตรายเช่นนี้เป็นสิ่งที่ตัวเขาในสมัยก่อนไม่เคยมีอย่างแน่นอน เขามีแต่จะรีบหนีให้ห่าง เลือกหนทางที่ปลอดภัยที่สุด
ฝ่ามือทะลวงผืนดินออกมาจับเข้าที่ฝ่าเท้าของวานรยักษ์อย่างแม่นยำ จากนั้นใช้วิชาสูบโลหิต พลังชีวิตของวานรยักษ์ตัวนี้ดิ่งลงฮวบฮาบ
วารยักษ์ขนสีเทาเข้มคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันไม่รู้ว่าใต้ดินมีสิ่งใดอยู่ แต่ประสบการณ์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงาแห่งสรรพสิ่งมานานหลายปีทำให้ปีศาจตนนี้กระทืบเท้าอย่างแรง หมายจะสังหารอันตรายข้างใต้พื้นเสีย
หูฮวนตอบสนองไม่ทันโดยสิ้นเชิง เขารับการโจมตีครั้งนี้ไปเต็มๆ เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในเหมือนจะตีลังกา เหมือนกับถูกรถบรรทุกเจี่ยฟั่งชนโครมเข้าหนึ่งที หากไม่ได้พสุธาอันกว้างใหญ่ไพศาลช่วยแบ่งเบาพละกำลังส่วนใหญ่แทนเขา น่ากลัวว่าตอนนี้ชีวิตน้อยๆ ของหูฮวนคงจะไม่เหลืออยู่แล้ว
แม้ว่าจะกระอักเลือดออกมาอย่างทรมาน แต่หูฮวนไม่ตระหนกสักนิด พลังชีวิตของเถาวัลย์ดูดเลือดสูงมาก มันสำแดงฤทธิ์ได้ทันเวลาพอดี
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที หูฮวนก็ฟื้นเรี่ยวแรงกลับมาได้ เขาคลำทางกลับมาใต้ตัววานรยักษ์แล้วใช้ลูกไม้เก่าอีกครั้ง
หนนี้เขาฉลาดขึ้นมาก หลังจากใช้วิชาสูบโลหิตก็ท่องมนตร์อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลบเข้าไปในเปลือกหอยลึกลับ
บนทุ่งร้าง วานรขนสีเทาเข้มเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง แขนขาสี่ข้างของมันปัดป่ายดึงทึ้งบนลำตัว เสียงคำรามดังก้องสะเทือนฟ้าดิน เสมือนหนึ่งระบำแห่งความตาย