ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา ตอนที่ 30

บทที่ 32 สั่งสอนนิดหน่อย

เจ้าของฟาร์มปลาเอียงคอมองฉินสือโอว ในแววตาปรากฏแววตื่นเต้นเร้าใจ “คุณเป็นเจ้านายของพวกเขาเหรอ?”

ฉินสือโอวรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้นัดเจ้าของฟาร์มปลามาคุยธุรกิจ เขาเคยแนะนำตัวอยู่ คิดว่าเจ้าของฟาร์มปลาเห็นว่าเขาเป็นคนผิวเหลืองรังแกง่าย ก็จงใจใช้ลูกปลาคุณภาพต่ำมาทำร้ายเขา

เวลานี้ ฉินสือโอวตระหนักถึงความน่าเกลียดน่ากลัวของธรรมชาติมนุษย์แล้ว ก่อนหน้านี้อยู่ที่ประเทศจีน เขาเคยได้ยินข่าวมากมายเกี่ยวกับชาวจีนที่ถูกกลั่นแกล้งในต่างประเทศ ในเวลานั้นการใช้ชีวิตในต่างแดนสำหรับเขาเป็นเรื่องห่างไกล เวลานี้ เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเขาเอง ทำให้เขาทนไม่ได้

อันธพาลเกินไปแล้ว! รังแกกันเกินไป! ถ้าพวกเราไม่ได้ให้บทเรียนสักหน่อย คงยังคิดว่าตัวเองเป็นเทพสามตา (เทพเจ้าของจีนมี 3 ตา) อยู่ล่ะมั้ง?

ชาร์คและนีลเซ็นทั้ง 2 คน เดินไปข้างหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ฉินสือโอวแยกจากทั้ง 2 คน มองไปยังเจ้าของฟาร์มปลาพลางถามว่า “ใช่แล้ว ผมเป็นเจ้านาย มีอะไรเหรอ?”

เจ้าของฟาร์มปลายักไหล่ก่อนพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมแค่อยากถาม คุณยังจะซื้อลูกปลาไหมล่ะ?”

ฉินสือโอวตอบ “น่าเสียดาย ดูแล้ววันนี้พวกเราคงไม่มีโอกาสร่วมธุรกิจกันแล้วแหละ”

เมื่อเขาได้พูดออกไปเช่นนี้ ชาวประมงและลูกเรือรอบๆ ก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา ชาร์คและนีลเซ็นกำหมัดเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้อันดุเดือดบนสังเวียน

เจ้าของฟาร์มปลายกแขนขวาขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้คนของเขาเงียบเสียงลง แล้วพูดว่า “ธุรกิจก็เป็นแบบนี้ อาจสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ได้ แต่ว่านะ สหาย การแลกเปลี่ยนกันก่อนหน้านี้ทำให้ผมคิดว่าคุณจะซื้อลูกปลาของผม ดังนั้นผมจึงเตรียมการไว้หมดแล้ว รอเพียงแค่ให้คุณมาพาพวกมันไป”

กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปยังคนที่อยู่เบื้องหลัง และชี้ไปที่เรือขนส่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ และพูดต่อ “คนที่นี่ส่วนใหญ่คือคนที่ผมจ้างมาชั่วคราวสำหรับธุรกิจของคุณรอบนี้ เรือผมก็เช่ามาเอง ดังนั้นผมแนะนำว่าให้คุณจ่ายค่าแรงพวกเขาและค่าเช่าเรือ คุณจะว่ายังไงล่ะ?”

ฉินสือโอวยิ้มบอกว่า “แบบนี้ก็รังแกคนมากไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง?”

ชาร์คโมโหตอบว่า “เจ้านาย จะไปเสียน้ำลายกับพวกลอบกัดพวกนี้ทำไม? พวกเราจัดการมันดูสักที ให้พวกมันได้รู้ว่ากำปั้นแห่งเมืองแฟร์เวลเป็นยังไง!”

ชายร่างสูงคนหนึ่งตะโกนเรียกชาร์ค "ไอ้บ้านนอก หุบปากหมาๆ ของแกซะ! ถ้าพูดกับพวกแกต่อ ฉันคงได้ต่อยแกฟันร่วงหมดปากแน่!”

นีลเซ็นถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อส่วนบนของร่างกาย พร้อมสำหรับการต่อสู้

ฉินสือโอวกลับไม่รีบร้อน เจ้าของฟาร์มปลานี้มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง เขาอยากจะสั่งสอนสักหน่อย เป็นการสั่งสอนที่เข้มข้น ให้เขารู้ว่า ถึงจะเป็นคนผิวเหลืองก็มาหยามไม่ได้

เมื่อกันชาร์คและนีลเซ็นออกแล้ว ฉินสือโอวยังคงยิ้มอยู่ พลางพูดว่า “สหาย ขอปรึกษาสักหน่อย คุณน่าจะมีลูกปลาค็อดจากมหาสมุทรแอตแลนติกใช่ไหม?”

“แน่นอน ผมมีแน่นอน” เจ้าของฟาร์มหัวล้านชี้ไปยังฟาร์มปลาที่กั้นไว้ด้านข้างและพูดว่า “ตรงนั้นก็คือลูกปลาค็อดที่ที่สุดในนครเซนต์จอห์น”

“งั้นแบบนี้ปัญหาก็กลายเป็นเรื่องง่ายแล้วใช่ไหม คุณก็ขายพวกมันให้ผม ผมเอาพวกมันไป แค่นี้ก็ไม่ใช่ว่าแก้ปัญหาได้แล้วเหรอ?” ฉินสือโอวผายมือออก

เจ้าของฟาร์มหัวล้านคิดว่าฉินสือโอวอ่อนข้อให้ ดังนั้นจึงจงใจถ่มน้ำลาย และพูดอย่างเลวทรามว่า “ฝัน ไอ้ลิงผิวเหลือง ฝันไปเถอะ! สวรรค์รู้ดี ต่อให้ต้องปล่อยลูกปลาของข้าลงมหาสมุทร ก็ไม่ขายให้ปรสิตอย่างพวกแกหรอก”

คนที่รวมตัวเข้าด้วยกันแบ่งแยกออกเป็นกลุ่ม และผู้คนในคนในปกครองของเจ้าของฟาร์มหัวล้านน่าจะโดนเหยียดหยามและเลือกปฏิบัติไปด้วย หลังจากได้ยินคำพูดของเขาก็ตะโกนเสียงดังและเกิดความวุ่นวายขึ้น

หลังจากที่เจ้าของฟาร์มหัวล้านชี้ไปยังแหล่งเพาะพันธุ์ลูกปลาค็อดจากมหาสมุทรแอตแลนติกแล้ว จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวโจมตีอย่างรวดเร็ว ไปยังน่านน้ำแหล่งเพาะพันธุ์ลูกปลาค็อดโดยตรง

แท้จริงแล้ว ที่นี่มีปลาค็อดสีขาวเล็กๆ ที่มีชีวิตชีวา และบริเวณรอบนอกมันเป็นตาข่ายกั้นขนาดใหญ่ ตาข่ายนี้เหมือนกำแพงล้อมรอบ ที่กั้นลูกปลาค็อดไว้รวมกันทั้งหมด

หลักการทำงานของตาข่ายล้อม คือด้านล่างตาข่ายมีตัวถ่วงน้ำหนักและส่วนบนของตาข่ายมีทุ่นลอยน้ำ ภายใต้การดึงของทุ่นลอยน้ำ ตาข่ายล้อมจึงตั้งขึงอยู่ได้ในมหาสมุทร

จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวรีบทำลายตัวถ่วงน้ำหนักหลายอัน ที่ดึงตาข่ายล้อมไว้ เช่นนี้เมื่อทุ่นลอยน้ำลอยตัวตามกระแสคลื่น เมื่อไม่มีตัวถ่วงน้ำหนักถ่วงไว้ ตาข่ายล้อมก็ลอยตัวขึ้นมา

และจิตสำนึกโพไซดอนก็รีบไปที่แหล่งเพาะพันธุ์หมุนรอบหนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทันใดนั้น เหล่าลูกปลาค็อดก็ตื่นเต้นขึ้นมา พากันว่ายตามจิตสำนึกโพไซดอน ราวกับว่า 107 ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานพบกับพี่ชายคนโตนามว่าซ่งเจียง (จากวรรณกรรมเรื่อง 108 ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซาน ซึ่งเป็น 1 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมของจีน)

ถึงเวลาไขว่คว้าโอกาส จิตสำนึกโพไซดอนบินออกจากช่องโหว่ของตาข่ายล้อมที่ลอยอยู่ในน้ำ และฝูงปลาค็อดก็พุ่งตามมาด้านหลัง ราวกับห่ากระสุน จากนั้นจึงหวีดร้องตามไปข้างหน้า และว่ายออกมาอย่างกล้าหาญ!

แสงอาทิตย์สาดส่องบนผิวทะเล ลูกปลาหลายตัวต้องการเข้าใกล้จิตสำนึกโพไซดอน ดังนั้นใต้น้ำจึงแน่นขนัดเป็นอย่างมาก ลูกปลาบางตัวผุดว่ายขึ้นมาบนพื้นน้ำ

ร่างของปลาค็อดครอบด้วยเกล็ดที่มีลักษณะกลมและเล็กเป็นสีขาวเงินจำนวนมาก เกล็ดเหล่านี้สะท้อนแสงอาทิตย์ส่องประกายระยิบระยับราวกับตะเกียงเงิน

เจ้าของฟาร์มหัวล้านยังคงคิดวิธีบีบคั้นฉินสือโอว ในสายตาของเขา ชายหนุ่มชาวจีนผู้นี้ก็อ่อนแอและขี้ขลาดเหมือนคนงานชาวจีนคนอื่นๆ และดูเหมือนว่าจะร่ำรวยทีเดียว ดังนั้นก็เหมือนหมูวิ่งชนปังตอ จะปล่อยไปได้อย่างไร?

แต่ว่าความคิดของเขาก็ถูกขัดจังหวะอย่างรวดเร็วด้วยเสียงกรีดร้องของชาวประมงหลายคนในทะเล "พระเจ้า โอ้ พระเจ้า!! ทริค ลูกปลา ลูกปลาหนีหมดแล้ว!”

“เร็ว รีบไปปิดตาข่ายล้อม!”

“ให้ตายเถอะ มันเกิดอะไรขึ้นตรงนี้? ทริค จะทำยังไงดีล่ะ?”

เจ้าของฟาร์มหัวล้านหันกลับไปอย่างตะลึงงัน มองไปยังพื้นผิวทะเลที่ระยับด้วยสีเงินส่องสะท้อน ฉับพลันเขาไม่ทันได้ตอบสนอง ได้แต่พึมพำว่า "มีอะไรเหรอ นี่เกิดอะไรขึ้น?"

ชายคนหนึ่งรีบลุกขึ้นและตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ตาข่ายกั้นมีปัญหา ลูกปลาหนีไปหมดแล้ว!”

“บัดซบ!” ในที่สุด เจ้าของฟาร์มหัวล้านก็เริ่มรู้สึกตัว และตะโกนว่า “มัวตกตะลึงอะไรกันอยู่? รีบไปปิดตาข่าย เอาลูกปลาทั้งหมดกลับมาสิ!”

ง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน? ด้วยการนำทางของจิตสำนึกโพไซดอน ลูกปลาค็อดเข้าสู่มหาสมุทรอย่างรวดเร็ว ลูกปลาจำนวนมากแออัดรวมกันอย่างแน่นขนัด มองลงมาจากด้านบนราวกับว่างูหลามสีเงินว่ายอยู่ใต้ทะเลอย่างไรอย่างนั้น!

ฉินสือโอวส่ายหัวกับชาร์คและพูดว่า “ดูเหมือนว่าพระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของสหายคนนี้แล้ว เขาเพิ่งบอกว่า ต่อให้ต้องปล่อยลูกปลาลงมหาสมุทร ก็จะไม่ยอมขายให้ฉันไม่ใช่เหรอ? ดูสิ ความปรารถนาของเขาเป็นจริงแล้ว”

ชาร์คหัวเราะและบอกว่า “พระเจ้าอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ยังไงผมก็จะไม่ขอพรแบบนี้แน่”

ทุกคนล้วนยุ่งอยู่กับการล้อมรอบฟาร์มเพาะพันธุ์ เป็นธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจฉินสือโอวและพรรคพวกอีก พวกเขาขับรถเตรียมจากไป

ยังเหลือลูกเรือ 2 คนที่ต้องการจะหยุดเขา นีลเซ็นเพียงแค่ถีบออกไปอย่างปราดเปรียว 2 ครั้งก็สามารถทำให้ทั้ง 2 คนร่วงลงบนพื้น และขบวนรถก็ขับออกไป

หลังออกจากฟาร์มปลานี้ ชาร์คติดต่อ ขาใหญ่เรค ฮาดโรเซ่น เจ้าของห้างขายอุปกรณ์ตกปลาชาวไวกิ้ง และขอให้เขาหาบริษัทเพาะพันธุ์ลูกปลาที่นครเซนต์จอห์นซึ่งเป็นย่านของเขา

เรคพาคนกลุ่มหนึ่งไปที่ฟาร์มเพาะพันธุ์ที่ชื่อว่า 'บริษัทการประมงอุดมสมบูรณ์' ชายผิวขาววัยกลางคนที่มีเครายาวได้ออกมาต้อนรับพวกเขา และตบหน้าอกของเขาแสดงความเชื่อมั่นว่าลูกปลาจากฟาร์มปลาของตนดีที่สุดอย่างแน่นอน

ชาร์คยังคงลงทะเลไปเพื่อช้อนดูอยู่หลายรอบ และอธิบายให้ฉินสือโอวฟังไปด้วย

“ปลาค็อดที่แข็งแรง ปลาจะมีความยาวและแบนเล็กน้อย มีหัวใหญ่และปากใหญ่ กรามบนยาวกว่ากรามล่างเล็กน้อย และหางเรียวยาวไปด้านหลัง ดูสิ ลูกปลาพวกนี้ไม่เลว เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกปลาค็อดแห่งมหาสมุทรแอตแลนติกของแท้”

“พวกเราลองผ่าดูสัก 2 ตัว คุณภาพเนื้อเรียบลื่นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่มีพยาธิ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าน้ำทะเลของพวกเขาสะอาดมาก"

“อาจเป็นไปได้ว่าพวกเขาฉีดยาลงในฟาร์มปลา ดังนั้นต่อไปเราต้องดูที่ตาของพวกปลาเหล่านี้ ซึ่งควรจะต้องใสพอ และดูที่ลำไส้ของปลาอีกครั้ง คุณลองดมดูสิ เจ้านาย ปลาค็อดที่กินยา ลำไส้ของมันจะมีกลิ่นฉุน ลำไส้ของปลาค็อดปกติจะมีเพียงกลิ่นคาวเท่านั้น”

ฉินสือโอวเดินวนไปรอบๆ เขตเพาะพันธุ์ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ไม่น้อย แน่นอนว่า พลังหลักๆ ของเขาอยู่ในจิตสำนึกของโพไซดอน เขาต้องนำลูกปลาค็อดเหล่านี้กลับไปที่ฟาร์มปลาของเขา

เมื่อดูแล้วว่าปลาไม่มีปัญหา ฉินสือโอวก็จ่าย 200,000 ดอลลาร์แคนาดาเป็นค่ามัดจำล่วงหน้าของราคา 400,000 ดอลลาร์แคนาดาเพื่อซื้อลูกปลาค็อด 200,000 ตัว

……………………………………….