ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน: บทที่ 26 อวี๋จือเจ้าคิดเจ้าแค้น ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 อวี๋จือเจ้าคิดเจ้าแค้น

“ทําไมถึงร้ายกาจขนาดนี้” อยู่ดีๆ ก็จะกรีดหน้าแม่นางอย่างไม่มีเหตุผล “ไม่รู้ว่าเป็นหญิงสาวตระกูลไหน จิตใจต่ำช้ามากเจ้าค่ะ” อิงเถาโมโห

อวี๋จือหันไปมองนางแล้วพูดว่า “หญิงสาวจากจวนอ๋อง” เรียกว่าจวิ้นจู่ได้อย่างน้อยบิดาของนางต้องเป็นท่านอ๋อง “สถานะสูงส่ง ถึงแม้อยากฆ่าเราก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล อิงเถา ต่อไปหากเจอเรื่องเช่นนี้ ให้ก้มหัว และหลบให้ไกล รู้หรือไม่”

เด็กคนนี้ถูกเธอตามใจจนใสซื่อเกินไป สภาพแวดล้อมในตรอกดอกท้อเรียบง่าย คนที่อาศัยอยู่ล้วนแต่เป็นชาวบ้านทั่วไป ความขัดแย้งที่ใหญ่ที่สุดก็มีแค่เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้ง

แต่โลกภายนอกกลับซับซ้อน ชาวบ้านชนชั้นต่ำเมื่อพบเจอกับขุนนางชนชั้นสูง หากไม่ระวังอาจจะตายได้

เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะเธอรีบปิดปากอิงเถาเอาไว้ เกรงว่านางคงวิ่งเข้าไปเล่นงานผู้หญิงคนนั้นแล้ว และสิ่งที่รอนางอยู่ก็คือคมดาบ

อวี๋จือปกป้องนางได้ หากวันนี้พวกเขากรีดหน้าเธอจริงๆ เธอก็จะต่อต้าน

เพราะมีเธออยู่ แต่ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับอิงเถาล่ะ เธอไม่ได้สอนให้อิงเถาไร้ซึ่งจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรี แต่กำลังสอนให้นางปกป้องชีวิตตัวเองในทุกสถานการณ์

สู้เขาไม่ได้ อย่างนั้นก็ต้องเอาตัวรอด ศักดิ์ศรีอะไร เกียรติอะไร ล้วนแล้วแต่ไม่สำคัญ

ต้องมีชีวิตอยู่ จึงจะมีโอกาสวางแผนแก้แค้นในภายหลัง

ตายไปแล้วก็ไม่เหลืออะไร ตายไปฟรีๆ

หวังให้คนมีอำนาจมีจิตใจที่มีมโนธรรมหรือความละอายใจเหรอ ฮ่าๆ ล้อเล่นอะไรน่ะ

“อิงเถา จำได้หรือไม่”

อิงเถาไม่เคยเห็นแม่นางพูดจาเคร่งขรึมเช่นนี้ นึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่นางก็นึกหวาดกลัว

“จำได้แล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะไม่มีทางลืมเจ้าค่ะ” อิงเถาพยักหน้า

หลังเขาก็ไม่ได้ไป เนื้อก็ไม่ได้กิน อวี๋จือจึงตัดสินใจพักที่วัดฮู่กั๋วหนึ่งคืน

คนขับรถม้ายังรออยู่ที่เชิงเขา แต่ไม่เป็นไร ฝากสามเณรไปบอกเขา ให้เขาหาที่พักแถวนี้พักสักหนึ่งคืน เงินค่ากินกับค่าที่พักพรุ่งนี้ค่อยจัดการ

วัดฮู่กั๋วมักจะมีคนมาค้างคืน อวี๋จือจองห้องที่ห่างไกลและเงียบสงบไว้สองห้อง เธอนอนห้องหนึ่ง ป้าเจียงกับอิงเถานอนอีกห้องหนึ่ง

กลางดึก ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดปกคลุมวัดฮู่กั๋ว รอบๆ นั้นเงียบสงัด

อวี๋จือที่ควรจะหลับแล้วกลับยังลืมตา พลิกตัวลงจากเตียงแล้วเปิดประตูเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

มีเสียงร้องของแมลงดังท่ามกลางสายลม เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์กําลังหลบเข้าไปในหมู่เมฆ

อวี๋จือถอนหายใจ คืนที่สวยงามแบบนี้ เธอกลับต้องลงมือในวัดฮู่กั๋ว ขอโทษด้วย! ขอโทษด้วย!

ผ่านไปไม่นาน อวี๋จือก็เดินมาถึงบริเวณหน้าห้องหนึ่ง

ที่นี่อยู่ใกล้หลังเขา เป็นห้องแคบๆ ตอนกลางวันเธอได้ยินสามเณรแนะนำ ว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่คือปัญญาชนที่วัดรับเลี้ยงและคนยากจนที่ไร้บ้าน

อวี๋จือเดินไปห้องที่อยู่ด้านบนสุด ทันทีที่เธอหยุดเดิน ข้างในก็มีเสียงดังขึ้น “ใคร”

ตื่นตัวจริงๆ!

อวี๋จือยิ้มเงียบๆ “ข้าเอง” ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ชายคนนั้นกําลังผลักหน้าต่างกระโดดออกไปข้างนอก อวี๋จือพอใจ เธอพุ่งเข้าไปบีบคอเขาจากด้านหลัง “บอกว่าขาหักไม่ใช่หรือ วิ่งได้ปราดเปรียวเสียจริง”

นิ้วหัวแม่มือของอวี๋จือกดบนเส้นเลือดใหญ่ข้างคอของชายคนนั้น ค่อยๆ กดแรงขึ้น ทําให้ชายคนนั้นไม่มีแรงต่อต้าน

“วีรบุรุษ...ที่ไหน” ฉวยโอกาสจู่โจม

อวี๋จือพอใจมากกว่าเดิม ยกกำปั้นขึ้นมาทุบลงบนหัวเขา ก็ไม่มาก แค่สามครั้ง เขาก็สลบไปแล้ว

อวี๋จือหัวเราะแห้ง “ทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นผู้หญิงแล้วยังจะถามว่าวีรบุรุษที่ไหน พูดจาเป็นหรือไม่”

มองดูคนที่ล้มลงบนพื้น อวี๋จือก็กลุ้มใจ

ตอนบ่ายเธอเดินเล่นในวัดจึงบังเอิญเจอกับชายคนนี้ สามเณรบอกว่าพระภิกษุในวัดช่วยเขามาจากหลังเขา เป็นนายพราน ขาหัก จึงพักฟื้นอยู่ที่วัด หายดีแล้วก็ช่วยงานตัดฟืนในวัด

อวี๋จือจำเขาได้ เขาคือนักโทษหลบหนีที่ขัดจังหวะเธอฟังนิทานไม่ใช่เหรอ ยังจับตัวไม่ได้? แล้วยังปล่อยให้เขาเข้ามาอยู่ในวัดฮู่กั๋ว ครั้งนี้ศาลต้าหลี่พลาดอย่างแรง

อวี๋จือตื่นเต้น เธอเจ้าคิดเจ้าแค้นจะตาย นี่ไม่ใช่โอกาสที่เธอรออยู่หรอกเหรอ

ตอนนี้คนโดนต่อยก็สลบไปแล้ว เธอจะเอายังไงต่อดี

ฆ่าทิ้ง? ไม่ได้หรอก ผู้หญิงบอบบางอย่างเธอ จะทําเรื่องคาวเลือดแบบนั้นได้ยังไง ชายคนนี้ขี้เหร่ขนาดนี้ เลือดของเขาต้องเหม็นมากแน่ๆ กระเด็นใส่เธอจะทำไง

ก็ได้ ฆ่าคนเธอทำได้ แต่เก็บศพเธอทำไม่ได้

งั้นปล่อยเขาไปเหรอ อย่างนั้นคืนนี้เธอก็เสียแรงเปล่านะสิ

อวี๋จือครุ่นคิด ช่างเถอะ เธอจะทําความดี ช่วยศาลต้าหลี่สักหน่อย

อวี๋จือตัดสินใจแล้วก็เริ่มค้นห้อง เจอเสื้อผ้าสองตัว ฉีกและมัดชายคนนั้นเอาไว้ ครุ่นคิดพักหนึ่ง จากนั้นก็ยัดเศษผ้าใส่ปากเขา

เธอยกเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย เมื่อเดินออกมาจากประตู ก็เห็นประตูที่ถูกเธอถีบจนพัง อวี๋จือหยุดเดิน

หลังจากครุ่นคิดอยู่สองวิก็โยนเขาลงกับพื้น

ซ่อมประตูก่อนดีกว่า ทำลายข้าวของของหลวงไม่ดี เธอเป็นคนดีมีศีลธรรม

ซ่อมประตูเสร็จ อวี๋จือก็แบกเขาลงจากเขา วิ่งไปบนถนนหลายสิบลี้แต่เธอไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว

หลังจากเธอบำรุงร่างกาย ไม่เพียงแต่มีพลังเพิ่มขึ้น แต่ร่างกายยังสามารถดูดซับปราณได้อีกด้วย แค่นี้ก็ทําให้ร่างกายของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้เธอปีนกําแพงเมืองก็ยังไม่เหนื่อย

เมื่อมาถึงหน้าประตูศาลต้าหลี่ อวี๋จือมองซ้ายมองขวา จากนั้นก็แขวนชายคนนั้นไว้ที่ประตูใหญ่

ตบๆ มือกำลังจะเดินออกไป แต่กลับหยุดเดิน ทิ้งชื่อไว้ดีกว่า ไม่มีหมึกนะ เอ๋ มีแล้ว

อวี๋จือดึงปิ่นปักผมออกมาแทงลงบนต้นขาของชายคนนั้น และใช้เลือดเขียนบนเศษผ้าว่า “กวนซานเค่อ”

เธอพยักหน้าและอ่านทวน ฉันคือนางฟ้าที่สวยและใจดี

ไปดีกว่า!

ขากลับถือโอกาสจับงูตัวหนึ่งแล้วเลี้ยวเข้าไปทางห้องพักของจวิ้นจู่ที่ตะโกนว่าจะกรีดหน้าเธอ จากนั้นก็โยนงูเข้าผ่านหน้าต่าง

ก่อนจะเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย ปิดทองหลังพระ

บอกแล้วว่าเจ้าคิดเจ้าแค้น ทำไมถึงมีคนไร้ศีลธรรมมายั่วโมโหอยู่ได้

ในเมื่อทำให้ไม่พอใจ อย่างนั้นก็รับความซวยไปซะ!

เหนื่อยมากแล้ว แต่อวี๋จือยังกระปรี้กระเปร่า ทำงานคนเดียวก็สนุกดีนะ

เช้าวันต่อมา อวี๋จือถูกอิงเถาปลุก

“แม่นางเจ้าคะ ข่าวดีเจ้าค่ะ” นางตื่นเต้นและทำท่าทางลึกลับซับซ้อน “เมื่อคืนงูเข้าห้องของจวิ้นจู่คนนั้นเจ้าค่ะ ได้ยินว่าไล่จับจนถึงรุ่งสาง แม้แต่พระอาจารย์ยังตกใจเจ้าค่ะ”

ไม่ใช่แค่ไล่จับจนถึงรุ่งสาง ผู้หญิงคนนั้นยังบังคับให้คนเปิดประตูเขา นางจะลงเขาเดี๋ยวนี้ ไม่นอนที่นี่แล้ว

หัวหน้าองครักษ์ของนางบอกแล้วว่า ลงเขาจะเข้าเมืองไม่ได้ แทนที่จะไปนอนข้างนอกไม่สู้นอนในวัดดีกว่า แค่งูตัวเดียว พิษก็ไม่มี จับไว้ก็พอ นางเป็นเจ้านาย นอนหลับในรถม้าได้ แต่องครักษ์และคนรับใช้อย่างพวกเขา เหนื่อยมากแล้ว

เพราะหัวหน้าองครักษ์ยืนกรานไม่ลงเขา จวิ้นจู่คนนั้นโมโหจนทุบห้อง แถมยังด่าภิกษุชั้นผู้ใหญ่ในวัดเสียจนไม่น่าฟัง

ภิกษุชั้นผู้ใหญ่เยือกเย็นสุขุมไม่สนใจนาง แต่พระภิกษุรูปอื่นๆ กลับไม่พอใจมากจึงไม่ช่วยปิดข่าวเลยแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นอิงเถาจะรู้ได้อย่างไร

“กรรมตามสนอง อยู่ในวัดยังตะโกนด่าตะโกนฆ่า เห็นได้ชัดว่าวันธรรมดาคงทําชั่วไม่น้อย พระพุทธเจ้ากําลังลงโทษนาง ไม่เช่นนั้นเมื่อคืนมีผู้คนตั้งมากมาย ทำไมงูถึงเข้าไปห้องนางเล่า ก็เพราะว่านางชั่วร้าย!”

“เจ้าพูดถูกแล้ว” อวี๋จือยิ้มอย่างแผ่วเบา พระพุทธเจ้าอยู่นี่ไง

อิงเถาชอบใจ “พระพุทธเจ้าเจ้าคะ ขอให้ท่านลงโทษคนชั่วต่อไปเถิด”

นางยกมือไหว้ด้วยสีหน้าเคารพเลื่อมใส