ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน: บทที่ 28 ปิดให้มิด ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 ปิดให้มิด

ผู้ดูแลหลี่นำภาพวาดไปส่งด้วยตัวเอง “ใต้เท้าเหวิน เหลือแค่นี้ขอรับ”

เหวินจิ่วเซียวเอามือไขว้หลัง “ชิงเฟิง นำเงินห้าร้อยตำลึงให้เขา”

เขาไม่สนว่าภาพวาดขายราคาเท่าไหร่ แต่แค่ต้นทุนก็พอแล้ว เขาไม่เอาเปรียบใคร

ผู้ดูแลหลี่ยิ้มแห้ง กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไรก็เห็นดวงตาที่ไร้อารมณ์คู่นั้นเหลือบมองมา และไม่กล้าขยับทันที

ผู้ดูแลหลี่รับตั๋วเงินมาจากชิงเฟิงแล้วก็ออกไปจากจวนอู่อันโหวราวกับวิ่งหนีอะไร ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ใต้เท้าเหวินคนนี้น่าหวาดกลัวยิ่งนัก เขาไม่อยากยุ่งกับเหวินจิ่วเซียวอีกแล้ว

“ภาพวาดเหล่านี้...” ชิงเฟิงอยากถามว่าจะจัดการภาพวาดเหล่านี้เช่นไร ก็ได้ยินเจ้านายตัวเองเอ่ยว่า “เผา”

“เผา?” ชิงเฟิงเสียดาย วาดเหมือนขนาดนี้ วาดเหมือนตัวจริงราวกับแกะ และการเผาสิ่งของมีไว้สําหรับ...คนตายไม่ใช่หรือ คุณชายสาม...

ชิงเฟิงคิดว่ามันไม่เหมาะสม

ไม่เผาแล้วจะให้เก็บไว้หรือไร ขัดต่อประเพณีและศีลธรรม! เขาไม่ใช่ฟังจื่อเฉิง ไม่จําเป็นต้องอาศัยภาพวาดเอาใจมวลชน

ชิงเฟิงตกใจ “ขอรับ บ่าวนำไปเผาเดี๋ยวนี้ขอรับ เผาให้หมดเลยขอรับ” ท่าทีราวกับมีเจตจํานงที่แน่วแน่

เหวินจิ่วเซียวพยักหน้า ดูรายชื่อคนที่ซื้อไป เขาก็ขมวดคิ้วทันที

เจ็ดคน ภาพที่ระเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอกยังมีอีกเจ็ดภาพ

ร้านหนังสือชังหลวงยังปิดบังเขา หากเขารู้ว่าจิตรกรคนไหนวาดภาพของเขา เขาจะต้องเชิญจิตรกรคนนั้นไปศาลต้าหลี่อย่างดี

นายห้างร้านหนังสือร้องไห้ ไม่ได้อยากจะปิดบัง เขาไม่รู้จริงๆ

เหวินจิ่วเซียวไม่มีทางอนุญาตให้ภาพวาดของตัวเองกระจัดกระจายอยู่ข้างนอก เขาไปเยี่ยมเยียนแต่ละตระกูลด้วยตัวเอง และเสนอเงินสองเท่าเพื่อซื้อภาพคืน

ผู้อาวุโสของคุณหนูเหล่านั้นถึงได้รู้ว่าบุตรีของตนทำอะไรลงไป หญิงสาวแอบสะสมภาพวาดของชายหนุ่ม นี่ช่าง...

บางคนที่เคร่งประเพณี สีหน้ามืดมนราวกับก้นหม้อทันที ทั้งโมโหและอับอาย สั่งให้บุตรีรีบนำภาพวาดคืนไป และไม่รับแม้แต่เงิน

ไม่ได้ เหวินจิ่วเซียวไม่ยอมเสียชื่อเสียง เขาวางตั๋วเงินแล้วเดินออกไป

มีคนที่ไม่ยอมรับเพื่อชื่อเสียงของบุตรี เหวินจิ่วเซียวหยิบบันทึกการขายของร้านหนังสือชังหลงออกมา เขาจึงต้องให้ฮูหยินไปค้นในห้องของบุตรี

พอค้นเท่านั้น เยี่ยมไปเลย!

ไม่เพียงแต่เจอภาพวาดของเหวินจิ่วเซียว ยังมีภาพวาดของฟังจื่อเฉิงและคนอื่นๆ ด้วย เขาสีหน้าแย่ลงทันที

มีบางคนคิดว่าเหวินจิ่วเซียวทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็แค่ภาพวาด ไม่ใช่เรื่องฉาวโฉ่อะไร คุณชายอี้เฉิงและคนอื่นๆ ยังไม่ว่าอะไรเลย มีแต่เขาที่เรื่องเยอะ

แต่แค่เหลือบมองก็จะหยุดพูดในทันที ภาพวาดนี้...มันออกจะ...

ฮ่าๆ ก็แค่คอเสื้อกว้างเกินไป แต่มันก็ดูดี ลูกผู้ชายจะกลัวอะไร

แต่เมื่อคิดว่าเหวินจิ่วเซียวเป็นคู่กรณีก็...เข้าใจ เข้าใจ ฮ่าๆ ไม่แปลกใจที่สีหน้าของใต้เท้าเหวินจะยิ่งเย็นชาเป็นพิเศษ

เพราะการกระทําของเหวินจิ่วเซียว ทั้งเมืองหลวงกำลังวิพากษ์วิจารณ์

เหวินเฉิงเย่าถือโอกาสรายงานให้อู่อันโหวฟัง

และเหล่าคุณหนูที่ไม่ได้เห็นภาพวาดต่างเสียดาย ไปถามคนที่เคยซื้อภาพวาด แต่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ต้องเป็นแบบใดถึงจะเรียกได้ว่าสง่างามที่สุด

เหล่าคุณหนูหน้าแดง หัวใจเต้นแรง!

“ชิงเฟิง มาที่นี่ทำไมหรือ” อิงเถาที่เปิดประตูแปลกใจ

“นำน้ำแข็งมาให้แม่นางอวี๋ขอรับ” ที่จริงแล้วเป็นเพียงข้ออ้าง ช่วงนี้คุณชายสามอารมณ์ไม่ดี เขาไม่รู้จะทำเช่นไร

อิงเถาดีใจ “ดีจังเลย ชิงเฟิงรีบเข้ามาเถิด”

หลังจากพาเขาเข้าไปข้างในก็บ่นไปด้วยว่าน้ำแข็งซื้อยากแค่ไหน

อากาศร้อนเกินไป น้ำแข็งของเหล่าตระกูลใหญ่ตระกูลโตยังไม่พอใช้ จะหลุดมาถึงชาวบ้านทั่วไปได้อย่างไร ที่ตลาดไม่มีขาย มีเงินก็ซื้อไม่ได้

ทำน้ำแข็งน่ะเหรอ อวี๋จือทำเป็นอยู่หรอก แต่จะไปหาดินประสิวมาจากไหน ปริมาณน้อยเกินไปก็ไม่ได้ ต้องมีปริมาณที่เพียงพอถึงจะทำให้น้ำควบแน่นจนกลายเป็นน้ำแข็ง

เพราะป้าหลี่พาแม่สื่อมาสู่ขออวี๋จือจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้คนในตรอกดอกท้อกำลังจับตามองเธออยู่จึงอยู่เงียบๆ ดีกว่า ปืนยิงนกที่โผล่หัว ประโยคนี้คือเรื่องจริง

ร้อนก็ร้อนเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เธอจะไปหลบร้อนที่วัดฮู่กั๋ว

วันก่อนพักที่นั่นหนึ่งคืน เพราะอยู่บนเขาจึงเย็นสบายกว่าข้างล่าง

“คารวะแม่นางอวี๋ขอรับ”

ผู้หญิงของเจ้านาย แน่นอนว่าชิงเฟิงไม่กล้ามอง เขาแอบเหลือบมองครู่หนึ่ง รู้สึกว่าแม่นางอวี๋งดงามขึ้นไม่น้อย ใบหน้ายิ้มแย้ม บ่าวรับใช้อย่างเขายังรู้สึกชอบใจ

หวังว่าแม่นางอวี๋จะทำให้คุณชายสามอารมณ์ดีขึ้น

“ชิงเฟิงถ่อมตัวเกินไปแล้ว ทําให้คุณชายสามสิ้นเปลืองแล้ว กลับไปขอบพระคุณคุณชายให้ข้าด้วย”

ความเย็นที่โหมกระหน่ำใส่หน้าทําให้อวี๋จือชอบใจ หัวหน้ายังส่งน้ำแข็งมาให้เธอ เป็นหัวหน้าที่ดีจริงๆ ไม่เสียแรงที่เธอพยายามประจบสอพลอ

ชิงเฟิงยิ้ม “แม่นางอวี๋ไปขอบพระคุณคุณชายสามเองไม่ดีกว่าหรือขอรับ”

อวี๋จือหยุดชะงัก “คุณชายสามติดตามฝ่าบาทไปพักร้อนไม่ใช่หรือ กลับมาแล้วหรือ” ทุกครั้งที่ติดตามฝ่าบาทออกไปพักร้อนนอกเมืองหลวงต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนถึงสองเดือนไม่ใช่เหรอ

เพิ่งจะผ่านไปแค่กี่วัน กลับมาแล้วเหรอ

อวี๋จือเห็นลางไม่ดีในทันที

ชิงเฟิงพยักหน้า จงใจถอนหายใจ

อวี๋จือพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ “ทำไมหรือ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายสามเช่นนั้นหรือ”

“คุณชายสามอารมณ์ไม่ดีขอรับ” ชิงเฟิงอัดอั้น เริ่มทำท่าขมขื่น “...ข้างนอกลือกันทั่ว ในจวนโหวก็ไม่เข้าใจ แล้วยังตําหนิคุณชายสาม คุณชายสาม... แม่นางอวี๋ ท่านคงไม่ทราบว่าคุณชายสามลำบาก ใช้เงินส่วนตัวไปไม่น้อย”

ในจวนไม่ได้แยกกันอยู่ คุณชายสามย่อมไม่มีทรัพย์สินส่วนตัว เงินเดือนก็มอบให้ส่วนกลาง เงินเดือนแค่นั้น แล้วยังต้องไปมาหาสู่กับผู้คน ฝ่าบาทมีบำเหน็จให้ก็จริง แต่ล้วนเป็นสิ่งของไม่ใช่เงินทอง แล้วยังถูกคุณชายสามนำไปมอบให้คนอื่นอย่างใจกว้าง

หลายปีที่ผ่านมาทำงานหนักเก็บเงินได้สองสามพันตำลึง จ่ายออกไปหมดแล้ว

เมื่อได้ยินชิงเฟิงเอ่ยถึงเรื่องภาพวาด อวี๋จือก็อดตัวสั่นไม่ได้ เห็นชิงเฟิงมองมา เธอจึงอธิบายอย่างแข็งทื่อ “ในบ้านมีน้ำแข็งดีจริงๆ เย็นสบาย เย็นสบายมาก ฮ่าๆ”

เธอลูบแขนตัวเอง ก่อนจะหลอกถาม “จิตรกรคนนั้น...”

ชิงเฟิงโมโหขึ้นมา เอ่ยว่า “ร้านหนังสือปกป้องเขา ไม่ยอมบอกขอรับ แล้วยังบอกว่าพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจิตรกรคือใคร เหอะ คนโง่ยังไม่เชื่อ”

“ข้ออ้างต่างหาก” อวี๋จือคล้อยตาม แต่พูดตอบกลับในใจว่า พวกเขาไม่ได้โกหกจริงๆ ร้านหนังสือชังหลงไม่รู้จริงๆ ว่าจิตรกรคือใคร

“จิตรกรอะไรกัน หากบ่าวจับได้ บ่าวจะหั่นศพเขาเป็นชิ้นๆ ระบายความโมโหให้คุณชายสาม”

อวี๋จือ...

ลูบแขนตัวเองเงียบๆ เธอหนาวอีกแล้ว

ต้องปิดให้มิด อย่าให้หัวหน้าจับได้เด็ดขาด

คนที่เหลืออีกสามคนวาดต่อไม่ได้แล้ว ส่วนทางร้านหนังสือชังหลง เธอคงไปที่นั่นไม่ได้อีก

ส่วนเงินที่เสียไป...อวี๋จือไม่สนใจแล้ว หัวหน้าคนนั้นของเธอ เธอไม่กล้าดูถูก

หยุดดีกว่า! อวี๋จือตัดสินใจหยุดอย่างเด็ดขาด

“...หากคุณชายสามมาที่นี่ ท่านช่วยปลอบใจเขาด้วยนะขอรับ ต้องทําให้คุณชายสามอารมณ์ดี...”

เมื่อชิงเฟิงออกไป อวี๋จือก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง เก็บภาพวาดที่เธอสะสมไว้ทั้งหมด แล้วยังมีโครงร่าง รีบจุดไฟเผา ต้องเผาอันตรายที่ซ่อนอยู่ทิ้งไปให้หมดซะ