ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน: บทที่ 29 นำไปให้นาง ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 นำไปให้นาง

บาดเจ็บมาครบร้อยวันแล้ว แม้จ้าวโหย่วจื้อที่อยู่ข้างบ้านจะขาหักขนาดนั้นแล้วก็ยังอยู่ไม่สุข

“แม่นางอวี๋ แม่นางอวี๋”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเขา อิงเถาก็กระโดดลุกขึ้นทันที “บ่าวไล่เขาออกไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” ใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห

“กลับมา” ป้าเจียงรีบเรียกนางไว้ “เจ้าไม่ต้อง ข้าไปเอง”

อิงเถาไม่พอใจ ป้าเจียงเอ่ยอีกว่า “เจ้าไปดูว่าแม่นางตื่นหรือยัง ไปอยู่กับแม่นางดีกว่า”

ถึงแม้อิงเถาอายุยังน้อยแต่นางเป็นหญิงสาว จะถูกผู้ชายหน้าด้านที่อยู่ข้างนอกคนนั้นทำให้เสียชื่อเสียงไม่ได้

อิงเถาจึงเดินไปเรือนหลักด้วยความโมโห

บ้านของพวกนางมีแต่ผู้หญิง ผู้ชายคนนอกไม่รู้จักหลบหลีก ทั้งยังมาหาถึงที่ เสียงดังขนาดนั้นราวกับกลัวคนอื่นไม่ได้ยิน ใครจะไม่รู้ความคิดสกปรกโสมมของเขา

เหอะ ปัญญาชนเช่นนั้นหรือ ไร้ยางอาย อันธพาล ทำให้ปัญญาชนต้องอับอายขายหน้า

“บัณฑิตจ้าวเองหรือ!” ป้าเจียงเปิดประตูออก เห็นจ้าวโหย่วจื้อยืนถือไม้เท้าอยู่ข้างนอก นางจึงเปิดประตูอีกหน่อย ตัวเองยืนบังประตูไว้ไม่เดินออกไป

จ้าวโหย่วจื้อเขย่งเท้ามองเข้าไปข้างใน แต่ป้าเจียงบังเต็มๆ จึงมองไม่เห็นอะไร เขาด่าป้าเจียงในใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้ม คิดว่าตัวเองวางท่าสง่างาม “แม่นางของเจ้าสบายดีหรือไม่”

ป้าเจียงระแวดระวังมากกว่าเดิม “ยามเที่ยงเช่นนี้ อากาศร้อนเพียงนี้ บัณฑิตจ้าวไม่นอนกลางวันที่บ้านหรือ ขาของท่านยังไม่หายดีใช่หรือไม่ หากกระทบกระเทือนขึ้นมา แม่ของท่านคงปวดใจ”

กลับไปสิ รีบกลับไป อย่ามาเอะอะโวยวายแถวนี้นะ

แต่จ้าวโหย่วจื้อไม่ได้ยินเสียงในใจของป้าเจียง เขายื่นดอกไม้ในมือออกไปข้างหน้า “ดอกไม้ที่งามเพริศแพร้วนี้มอบให้แม่นางอวี๋”

สีหน้าของป้าเจียงมืดมนลงทันที “ขอบคุณบัณฑิตจ้าว แต่ในบ้านของเรามีดอกไม้มากมาย แม่นางชื่นชมทุกวัน ชื่อเสียงของผู้หญิงเป็นสิ่งสําคัญที่สุด บัณฑิตจ้าวเป็นปัญญาชน น่าจะเข้าใจมากกว่าป้าอย่างข้า มอบสิ่งของให้แม่นางจะทำให้แม่นางเสียชื่อเสียง ต่อไปท่านอย่าได้มาที่บ้านของเราอีกเลย”

ไม่รู้ไปเก็บดอกไม้เหี่ยวๆ สองดอกนี้มาจากไหน ใครอยากได้กัน

เห็นว่ามีคนมองมาทางนี้ ป้าเจียงจึงเอ่ยเสียงดัง ให้เพื่อนบ้านรับรู้ว่าไม่ใช่แม่นางของเราไม่รู้จักกฎเกณฑ์ แต่ไอ้คนนามสกุลจ้าวผู้นี้ต่างหากที่น่าขยะแขยง

จากนั้นก็ปิดประตู เกือบจะหนีบจมูกของจ้าวโหย่วจื้อ

จ้าวโหย่วจื้อโมโหจนหน้าซีด จ้องประตูด้วยสายตาที่อึมครึมราวกับจะจ้องให้ประตูเป็นรู จ้องอยู่นานถึงได้เดินกลับไป

ยายแก่ ดูถูกเขาเช่นนั้นหรือ ถ้านางไม่ตายเขาก็ไม่ใช่คนนามสกุลจ้าวแล้ว

ป้าเจียงที่ยืนอยู่ในลานบ้านตีวัวกระทบคราด “มักจะมีคนตาบอด คิดว่าแม่นางของเราไม่มีครอบครัว อยากมาเหยียบย่ำ ยากจนข้นแค้น เหอะ ไม่รู้จักคิด ในเมื่อแม่นางของเรากล้ามาอยู่ที่นี่ ก็เพราะมีที่พึ่งพิงเป็นญาติที่มีฐานะ ตาบอด น่าจะให้คุณชายของเราจับเข้าคุกให้หมด”

นี่คือประโยคที่ปรึกษากันก่อนหน้านี้ ถึงแม้คุณชายสามจะไม่ค่อยมาที่นี่ แต่มีคนมากมายอาศัยอยู่ในตรอกดอกท้อจะไม่มีคนเห็นได้เช่นไร

ป้าเจียงผ่านอะไรมามาก รู้ว่าคำพูดของคนนั้นน่ากลัว อวี๋จือจึงวางแผนให้ตัวเองมีญาติที่มีฐานะ คุณชายสามจึงกลายเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ

ส่วนทำไมเขาถึงไม่รับเธอเข้าไปอยู่ในจวน ญาติห่างๆ จะหน้าด้านสร้างความเดือดร้อนให้เขาได้เช่นไร แล้วอีกอย่างชีวิตที่อยู่ใต้ชายคาคนอื่นมันลําบาก จะสบายเหมือนอยู่ข้างนอกเองเช่นนั้นหรือ

จ้าวโหย่วจื้อที่กลับไปบ้านตัวเองก็โมโหอีกครั้ง แม้แต่มารดาก็ยังบ่นเขา “แม่บอกเจ้าแล้วว่ายัยนั่นมันยัยจิ้งจอก เจ้ายังไปหาเรื่อง ทำไมเจ้าถึงไม่ฟังแม่ แม่ไม่มีทางทําร้ายเจ้า...”

จ้าวโหย่วจื้อหงุดหงิดกว่าเดิม เขายกมือขึ้นกวาดชามบนโต๊ะตกแตก และถือไม้เท้าเดินออกไปข้างนอก

“เจ้าจะไปไหน ขาของเจ้ายังไม่หายดี โอ้บรรพบุรุษ เจ้าเป็นบ้าอะไรอีก” ป้าหลี่เดินตามไปอย่างโมโหและร้อนใจ

“ไปปรึกษาการบ้านกับสหาย” จ้าวโหย่วจื้อไม่หันกลับมามอง

“ปรึกษาการบ้านก็ต้องรอให้ขาของเจ้าหายดีก่อน ไม่ต้องรีบ...”

จ้าวโหย่วจื้อถือไม้เท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว แม่ของเขาตามไม่ทันจึงกระทืบเท้าด่าอยู่หน้าประตู

แน่นอนว่าด่าคนอื่น นางจะด่าลูกชายตัวเองได้อย่างไร ทําเอาเพื่อนบ้านชะโงกหน้ามอง ป้าหลี่ถลึงตาใส่ “ดูอะไรกัน”

เรื่องพวกนี้ทำให้อวี๋จืออารมณ์เสียไม่น้อย ดูเหมือนว่าครั้งก่อนเธอจะต่อยเบาไป!

อวี๋จืออารมณ์เสีย คนอื่นก็อย่าคิดจะได้อารมณ์ดี

เหวินจิ่วเซียวออกมาจากห้องขัง ลูกน้องที่ติดตามมาเลื่อมใสในตัวเขา “ใต้เท้าเก่งมากเลยขอรับ”

หลูหมาจือคนนั้นปิดปากแน่น พวกเขาสอบสวนตั้งสองสามวัน เขาก็ไม่ยอมอ้าปาก ไม่ได้เบาะแสอะไรทั้งนั้น ใช้เครื่องมือทรมานก็แล้วแต่หลูหมาจือราวกับไม่กลัวความเจ็บปวด แล้วยังฆ่าเขาทิ้งไม่ได้ พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว

พอใต้เท้าเหวินกลับมา เหอะ สอบสวนเพียงคืนเดียว หลูหมาจือก็สารภาพทุกอย่าง นับถือจริงๆ

มีใต้เท้าเหวินอยู่ที่ศาลต้าหลี่ ไม่มีคดีที่ตรวจสอบไม่ได้ พวกเขาก็อาศัยบารมีไปด้วย

เหวินจิ่วเซียวเดินออกไปข้างนอกพลางออกคำสั่ง “เรื่องที่เหลือคงต้องให้เจ้ารับช่วงต่อ ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”

“ไม่มีปัญหาขอรับ ไม่มีปัญหาแน่นอน” ยื่นความดีความชอบให้เขาชัดๆ ลูกน้องท่าทีขยันขันแข็งมากกว่าเดิม “ท่านเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ”

ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น เพราะเขาสนุกกับกระบวนการสอบสวน แต่ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี ฟาดแส้สองสามที ได้เห็นเลือดก็สบายใจขึ้นไม่น้อย

แต่...เขามองดูเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าตัวเอง โชคดีที่เขาใส่สีดํา เห็นไม่ชัด แต่กลิ่นเลือดเหม็นคาวเกินไป

ชิงเฟิงขับรถม้ามารออยู่ข้างนอก รีบเดินเข้ามาต้อนรับ “คุณชายสามขอรับ!”

“กลับจวน” เหวินจิ่วเซียวขึ้นไปบนรถม้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ชิงเฟิงรู้ว่าคุณชายสามไม่ได้นอนทั้งคืน จึงขับรถเบาๆ กลัวจะทำให้คุณชายสามที่นอนหลับในรถสั่นโคลง เขาอดไม่ได้ที่จะภูมิใจ เหตุใดคุณชายสามถึงไว้ใจเขาคนเดียวทั้งที่คุณชายสามมีบ่าวรับใช้ในเรือนตั้งมากมาย

ก็เพราะเขาเอาใจใส่น่ะสิ! คิดเหมือนที่คุณชายสามคิด ร้อนใจเรื่องที่คุณชายสามร้อนใจ แค่คุณชายสามมองมา เขาก็รู้ว่าคุณชายสามคิดอะไร คนในจวนต่างอิจฉาเขา

กลับมาถึงจวนท่านโหว ชิงเฟิงหยุดรถ กำลังคิดว่าจะปลุกคุณชายสามหรือให้คุณชายสามหลับต่ออีกสักหน่อย ก็เห็นคุณชายสามเดินลงมา เขาจึงรีบเดินเข้าไปประคอง

เหวินจิ่วเซียวไม่จำเป็นต้องให้ประคอง เขาเอามือไขว้หลังและเดินเข้าไปข้างใน เจอกับท่านป้าที่เดินออกมาข้างนอกพอดี

สาวใช้ที่ออกมาส่งท่านป้าคนนั้นรีบคารวะ “คุณชายสาม”

ท่านป้าคนนั้นก็รีบคารวะตาม “คารวะคุณชายสามเจ้าค่ะ” พลางนึกในใจว่า นี่คือใต้เท้าเหวินเช่นนั้นหรือ ท่าทีดุร้าย สมคำร่ำลือจริงๆ

เหวินจิ่วเซียวตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วเดินเข้าไปข้างในต่อ

ชิงเฟิงที่เดินตามมาอธิบายเบาๆ “นั่นคือเถ้าแก่หอจิ่นอีขอรับ มาวัดตัวทำเสื้อผ้าให้หญิงสาวในจวนขอรับ”

เหวินจิ่วเซียวสายตาเป็นประกาย เขาออกคำสั่ง “ทําให้นางสักสองสามตัว”

หยุดชะงักแล้วเอ่ยต่อว่า “คิดหาวิธีนำผ้าไหมเยียนหลัวไปให้นาง”

นึกถึงงานเย็บปักถักร้อยของผู้หญิงคนนั้น เหวินจิ่วเซียวก็ลังเล ช่างเถอะ นางเย็บปักถักร้อยไม่เป็น แต่ยังมีป้าเจียงไม่ใช่หรือ

นางที่เขาพูดถึงคือใคร ในฐานะบ่าวคนสนิทของคุณชายสามอย่างชิงเฟิงจะไม่รู้ได้เช่นไร

“คุณชายสามไม่ต้องห่วงขอรับ บ่าวจะทําให้แม่นางอวี๋ดีใจขอรับ”