ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 แขกไม่ได้รับเชิญ (1)

เมื่อเห็นว่าจวินอู๋เสียไม่อยากฟังตนพูดต่อไป จวินอู๋เย่าก็เข้าใจว่านางยอมรับ ‘คำขอร้อง’ ของเขาแล้ว

การที่เขาได้รับอิสระกลับคืนมาอีกครึ่งหนึ่ง เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงอย่างยิ่ง แต่ในเมื่อเขาหลุดออกมาได้แล้ว ย่อมต้องการกลับไปทวงสิ่งที่เป็นของเขาคืนเป็นธรรมดา เขาแทบจะนับวันรอกลับไปแก้แค้นไม่ไหว แต่ก่อนอื่น เขาต้องการเวลาเพื่อฟื้นฟูพลังเขาให้กลับไปอยู่ในจุดสูงสุดเสียก่อน ซึ่งระหว่างรอ การได้หยอกล้อกับเด็กสาวตัวน้อยที่น่าสนใจคนนี้ก็ช่วยแก้เบื่อได้ไม่น้อย บางทีการอยู่ที่จวนหลินอ๋องแห่งนี้ต่ออาจจะทำให้เขาสนุกขึ้นมาสักหน่อย

สองวันต่อมา เม็ดยาและสมุนไพรชั้นดีต่างๆ ต่างก็ถูกส่งมาที่ห้องของจวินอู๋เสีย หมอฝีมือดีหลายคนจากทั่วทั้งรัฐถูกเรียกตัวให้มาทำการรักษาให้กับจวินอู๋เสียที่จวนหลินอ๋อง

หากเลือกได้ จวินอู๋เสียอยากที่จะรักษาตัวเองมากกว่า

เมื่อได้เห็นวิธีรักษาของพวกตาแก่หัวขาวที่อ้างตัวว่าเป็นหมอเหล่านี้ มองดูมือที่สั่นยามจับชีพจรให้ จวินอู๋เสียก็สั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ

พวกหมอเถื่อน!

เจ้าพวกต้มตุ๋น ไร้ความสามารถ!

แผลแบบนี้หากอยู่ในมือนางล่ะก็ ไม่ถึงสิบวันก็หายสนิทแล้ว แต่พอมาเจอกับพวกหมอไร้ความสามารถพวกนี้ แต่ละคนกลับบอกว่าขั้นตอนการรักษาจะกินเวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน

บัดซบ! ทำอย่างไรได้เพราะบาดแผลของนางสาหัสจนเกินไป แม้มีใจอยากจะทำเองแต่นางไม่มีทางเลือก คงต้องอดทนแล้วรอให้พ้นหนึ่งเดือนนี้ไปก่อน

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ จวินอู๋เสียเหมือนถูกขังอยู่ในห้อง นอกจากจวินเสี่ยนปู่ของนางที่แวะมาเยี่ยมทุกวันเพื่อตรวจดูความคืบหน้าในการฟื้นตัวของนางแล้ว จวินอู๋เย่ากลับมาแทบนับครั้งได้

จนกระทั่งถึงวันที่นางฟื้นตัวมากพอจนสามารถเดินด้วยตัวเองได้ จวินอู๋เย่าก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู

อา ความรู้สึกที่เท้าได้สัมผัสพื้นแบบนี้...

“อาการเจ้าดูดีขึ้นมากเลยนี่” บุรุษรูปงามหัวเราะร่าเริง เขาพิงตัวไปกับวงกบประตูแล้วส่งยิ้มมาให้ ดวงตาราวกับปีศาจคู่นั้นมองจวินอู๋เสียที่กำลังพยายามเดินด้วยแววตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก

“ข้าจะเปลี่ยนชุด” จวินอู๋เสียมองผ่านเขาอย่างไร้เยื่อใย ความหมายชัดเจนมาก...จะไปไหนก็ไปซะ!

โชคไม่ดี…คนบางคนกลับแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจคำบอกใบ้นี้

จวินอู๋เย่าก้าวเข้ามายาวๆ มาอยู่ข้างๆ อู๋เสีย จากนั้นเขาก็ยื่นแขนทั้งสองข้างออกมาแล้วอุ้มจวินอู๋เสียขึ้น

เจ้าแมวดำที่อยู่ด้านข้างพองขนอีกครั้ง

ปล่อยเจ้านายของข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าปีศาจ บังอาจมาทำเช่นนี้กับเจ้านายของข้าได้อย่างไร! มันร้องเสียงดังในหัว

“น้องสาวยังไม่หายดี เปลี่ยนชุดเองคงไม่สะดวก เรื่องแบบนี้เป็นธรรมดาที่พี่ชายจะต้องช่วยเจ้า” จวินอู๋เย่าเพิกเฉยต่อดวงตาที่ลุกเป็นไฟของเจ้าแมวดำโดยสมบูรณ์ เมื่อเขาพูดเสร็จ ก็อุ้มจวินอู๋เสียไปที่เตียง หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่จวินอู๋เสียวางไว้อีกฝั่งขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือเปลี่ยนชุดให้นาง

“...” ดวงตาของจวินอู๋เสียเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางนั่งนิ่งขณะมองดูจวินอู๋เย่าถอดเสื้อคลุมชั้นนอกของนางออก จนกระทั่งเหลือเพียงซับในตัวบางและกางเกงชั้นใน

นี่เขาช่วยนางอย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ หรือ!

ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือในชาตินี้ จวินอู๋เสียไม่เคยสัมผัสเพศตรงข้ามอย่างใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน พอได้เผชิญหน้ากับการ ‘ช่วยเหลือ’ ของจวินอู๋เย่า สมองของจวินอู๋เสียก็หยุดทำงานไปชั่วขณะ

อย่างไรก็ตาม เด็กสาวผู้ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อนเลยอย่างจวินอู๋เสียกลับเข้าใจว่าการ ‘ช่วยเหลือ’ ของเขา เป็นการปรนนิบัตินางเสียอย่างนั้น

เขากำลังตอบแทนบุญคุณข้าอยู่สินะ!

จวินอู๋เสียมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของจวินอู๋เย่าแล้วพยักหน้าอย่างชอบใจ

ผิดกับเจ้าแมวดำที่ตอนนี้กำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว เจ้านายของมันกำลังถูกลวนลามต่อหน้าต่อตา นี่มัน...เขากำลังเอาเปรียบนางอยู่ชัดๆ แต่ทว่าไยนางไม่โต้ตอบใดๆ เลยเล่า โอ้พระเจ้า! เจ้านายข้า! ท่านตื่นหน่อยเถิด! ได้สติกลับมาสักทีแล้วต่อยสวนมันกลับไปเลย!

......

จวินอู๋เสียนั่งนิ่ง ปล่อยให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตนจนเสร็จ

สีหน้าสงบนิ่งของจวินอู๋เสีย ทำให้จวินอู๋เย่าทั้งแปลกใจและถูกใจมาก ไม่รอให้จวินอู๋เสียได้ทำอะไรเพิ่มเติม เขาก็อุ้มนางแล้วพาออกจากห้องไป

“จะพาข้าไปไหนหรือ” จวินอู๋เสียกวักมือเรียกแมวดำ เจ้าแมวดำตัวน้อยที่กำลังคร่ำครวญอยู่ก็สลายร่างเป็นควันแล้วกลับเข้าไปในร่างของนาง

“มีแขกมาน่ะ” จวินอู๋เย่ายิ้มตอบนาง