ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 1 ร่วมชายคาเดียวกัน (1) ตอนที่ 1
ตอนที่ 1 Chapter 1: ร่วมชายคาเดียวกัน (1)
ช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตฉัน...
เริ่มต้นขึ้น...เมื่อฉันพบเธอ
เป็นเวลาตีหนึ่งแล้วเมื่อรถของ ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยนมาถึงบ้านก็ เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว ภายในบ้านเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากห้องนั่งเล่น ส่วนอื่นของบ้านอยู่ในความมืดสนิท เขาเดินขึ้นบันไดไปพลางคลายปมเน็กคไทไปพลาง ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยนเปิดประตูห้องนอน และเปิดสวิตช์ซ์ไฟแล้วเดินไปวางเสื้อแจ็กเก็ตกับเน็กคไทลงบนเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตขณะเดินไปห้องน้ำ
ทว่าก่อนจะถึงห้องน้ำ ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยนพลันหยุดกึก นิ้วที่กำลังปลดกระดุมหยุดชะงัก ราวกับรับรู้ถึงความผิดปกติภายในห้อง เขาค่อยๆ หันมองไปรอบห้องและพบว่ามีหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงของเขา
เขาขมวดคิ้วอย่างข้องใจ สายตากวาดมองไปยังร่างหญิงสาว แล้วหยุดนิ่งที่ใบหน้าเธอ สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนในทันทีที่รู้ว่าหญิงสาวเป็นใคร เขาย่างสามขุมไปที่ข้างเตียงแล้วฉุดกระชากตัวหญิงสาวที่กำลังหลับลงจากเตียงและลากไปที่ประตูห้อง
ซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนสะดุ้งตื่น สมองยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อรู้สึกเจ็บไปทั่วร่างกาย เธอก็ถูกลากออกนอกห้องนอนเสียแล้ว “ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน..คุณกลับมาแล้ว” สีหน้าเย็นชาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกชื่อเขา เขาบีบข้อมือซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนแน่นขึ้นจนหญิงสาวร้องอย่างเจ็บปวดจนพูดไม่อาจเอ่ยอะไรได้อีก
ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยนลากซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนลงบันไดอย่างเร่งรีบจนเธอก้าวตามไม่ทัน และล้มคะมำชนตู้โชว์เข้า เสียงถ้วยชามในตู้ถูกกระแทกดังลั่นปลุกป้าซันป้าซุนที่กำลังหลับอยู่ที่ชั้นล่างตื่นขึ้น หญิงสูงวัยรีบรุดออกจากห้องในชุดเสื้อคลุมนอน แล้วตื่นตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “คุณซูคะ คุณซ่งคะ พวกคุณทำอะไร...”
ป้าซันป้าซุนหยุดชะงักไม่เอ่ยอะไรต่อ เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน ก็เธอหลุบสายตาลง ก้าวถอยหลังสองก้าว ตามองตามร่างของซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนที่ถูกฉุดลากตัวปลิวผ่านไป
“ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน ปล่อยฉันนะ..” ซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนกระเสือกกระสนดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน และแต่กลับก็ล้มเหลว สุดท้ายถูกดึงไปถึงประตู ซึ่งต่อมาประตูถูกกระชากเปิดออก ลมหนาวยามดึกพัดเข้ามา ซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนตัวสั่นเทาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นสะท้านว่า “ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดกับคุณนะ”
แต่ก่อนจะได้ทันพูดจบ ซูจือเนี่ยน ผู้ซึ่งเงียบกริบมาตลอดตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน พลันเอ่ยขึ้น “ซ่งชิงชุน ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่” น้ำเสียงเขาเย็นยะเยือกดุจลมหนาวยามค่ำ
แต่ก่อนจะได้ทันพูดจบ ซู จรือเหนียน ผู้ซึ่งเงียบกริบมาตลอดตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน พลันเอ่ยขึ้น “ซ่งฉิงชวน ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่หา?” น้ำเสียงเขาเย็นยะเยือกดุจลมหนาวกลางดึก
อาจเป็นเพราะถูกคุกคามด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดของซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน ซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุนจึงไม่กล้าเอ่ยปากพูดสิ่งที่เธอตั้งใจจะกล่าวออกมา
ซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยนค่อยๆ หันมามองซ่งฉิงชวนซ่งชิงชุน ใบหน้าเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ สายตาเขาคมกริบดุจมีดที่ทิ่มแทงซู จรือเหนียนซูจือเนี่ยน เขาแบะปากพร้อมเอ่ยถ้อยคำอันแสนโหดร้ายเย็นชาออกมา “ฉันเคยบอกแล้วไงว่า นอกจากศพของเธอ ชาตินี้ฉันจะไม่ขอพบเธออีก!”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็โยนเธอออกนอกประตูไปอย่างไม่ออมแรงางกระโชกโฮกฮาก และปิดประตูดังโครมใส่หน้าเธอ