ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 2 ร่วมชายคาเดียวกัน (2) ตอนที่ 2

ตอนที่Chapter 2: ร่วมชายคาเดียวกัน (2)

ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้วเมื่อป้าซันซุนก็นำกาแฟไปให้เขาในห้องนอน เขายืนนิ่งจ้องมองผ่านหน้าต่างบานยาวออกไป

รังสีความเย็นชาชวนขับไล่ผู้คนของเขายังคงแผ่กระจายอยู่ แต่สีหน้าเขากับสงบเรียบนิ่งสนิท ราวกับความโหดร้ายป่าเถื่อนเมื่อครู่มิใช่ความจริง

“คุณซูคะ กาแฟค่ะ” ป้าซันซุนวางกาแฟลงบนโต๊ะกลมขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บนระเบียง ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนนิ่งเงียบไร้ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ใดประหนึ่งไม่ได้ยินเสียงป้าซันซุน

ป้าซันซุนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นว่า “คุณซ่งมาถึงเมื่อตอนเย็นค่ะ เธอรอคุณอยู่ราวเจ็ดชั่วโมงแล้วค่ะ”

ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนไม่ตอบอะไร ทั้งห้องเงียบสงัด ป้าซันซุนกล่าวต่ออีกอย่างลังเลว่า “คุณซูคะ คุณกับคุณซ่งทะเลาะกันหรือคะ?”

ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนยังคงทำราวกับไม่ได้ยินเสียงป้าซันซุน

“คุณซูคะคะ คุณก็เคยอาศัยอยู่ที่บ้านคุณซ่งมาก่อน และมีสัมพันธ์อันดีเสมอมา ทำไมวันนี้คุณถึงทำราวกับเธอเป็นศัตรูคู่แค้นอย่างนั้นล่ะคะ?” ก่อนป้าซันซุนจะกล่าวอะไรต่อ ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงอาหารเช้าอยู่ หากไม่ได้ยินความเด็ดขาดแข็งกร้าวที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา “หรือป้าอยากจะออกไปอยู่ท่ามกลางลมหนาวเหมือนกันครับ”

ป้าซันซุนสงบปากอย่างหวาดๆ ทันที เธอขออภัยแล้วรีบรุดออกจากห้อง ความเงียบสงัดในห้องหวนคืนมา ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนจ้องมองผ่านหน้าต่างไปยังไฟถนนที่อยู่ไม่ไกล

ซ่งชิงชุนฉิงชวนกำลังยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ขยับไปมาอยู่ไม่สุขเพื่อให้ร่างอุ่นขึ้น เธอยกมือขึ้นเป่าลมใส่ฝ่ามือเพื่อให้อบอุ่นขึ้นเป็นครั้งคราว แต่สุดท้ายเธอก็เรียกรถแท็กซี่ได้ จึงขึ้นรถและจากไป

ถึงรถแท็กซี่จะลับหายไปแล้ว ซู จรือเหนียนจือเนี่ยนยังคงยืนนิ่งเหม่อมองดวงไฟบนถนน จนกระทั่งกาแฟร้อนๆ กลายเป็นเย็นชืด เขาจึงกระพริบตา ระลึกถึงคำถามของป้าซันซุน

“คุณซูคะ คุณก็เคยอาศัยอยู่ที่บ้านคุณซ่งมาก่อน และมีสัมพันธ์อันดีเสมอมา ทำไมวันนี้คุณถึงทำราวกับเธอเป็นศัตรูคู่แค้นอย่างนั้นล่ะคะ?” นั่นสิ..ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นแขกของบ้านเธอ และในระหว่างนั้นได้บังเอิญพรากสิ่งสำคัญที่สุดของลูกผู้หญิงไปจากเธอ แล้วพวกเขากลายเป็นศัตรูไปได้อย่างไรกัน?

---

การปรากฏตัวของซ่งชิงชุนชวนนั้นเป็นเสมือนกับฉากละครเล็กๆ ที่ไม่สลักสำคัญ ไม่มีผลใดๆ ใดมากนักกันต่อกับซู จรือเหนียนจือเนี่ยน ในวันต่อมา เขาตื่นนอนกินอาหารเช้าและขับรถไปทำงานเช่นปกติ หลังจากสิ้นสุดยามเช้าอันวุ่นวายแล้ว เขากับเหล่าผู้จัดการพากันเดินไปรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านคาเฟ่ตรงข้ามบริษัท

เมื่อซู จรือเหนียนจือเนี่ยนก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัว ผู้จัดการฝ่ายการเงินตรงเข้าหาเขาเพื่อขอลายเซ็นต์ ต่อมาผู้จัดการอีกหลายคนก็กรูเข้ามาเช่นกัน เขายืนหน้าลิฟต์ค่อยๆ รับมือกับเอกสารต่างๆ อย่างสงบ เขาลงลายมือเซ็นต์เอกสารทันทีที่เห็นว่าเอกสารไม่มีปัญหาอะไร จากนั้นเดินตรงไปยังประตูทางออกของบริษัท ยังมีผู้จัดการสองสามคนเดินตามมาด้วย

“สวัสดีครับ/ค่ะ ท่านประธานซู” เสียงทักทายแสดงความเคารพดังเป็นระยะระหว่างที่เขาเดินผ่าน พอซู จรือเหนียนจือเนี่ยนเดินถึงประตูทางเข้า ก็สังเกตเขาเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยยืนตรงอยู่ตรงหน้าเขา

เป็นเธอนั่นเอง ซ่งชิงชุนฉิงชวน หญิงที่เขาโยนออกจากบ้านไปเมื่อวานนี้...