ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 3 ร่วมชายคาเดียวกัน (3) ตอนที่ 3
บทที่ 3: ร่วมชายคาเดียวกัน (3)
คิ้วของซู จือเนี่ยนขมวดเล็กน้อย ทว่าก่อนที่เขาจะมีปฏิกิริยาต่อไป ซ่งชิงชุนชวนซึ่งสวมรองเท้าส้นสูงรีบปรี่มาหยุดตรงหน้าเขา แล้วเรียกชื่อเขา
“ซู จือเนี่ยน”
ในบริษัทนี้ ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อท่านประธานเฉยๆ แบบนี้ ความจริงที่ว่าดังนั้นการ มีหญิงสาวคนหนึ่งหาญกล้ากระทำการเช่นนี้ช่างกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นของพวกผู้จัดการที่เดินตามหลังซู จือเนี่ยนมากยิ่งนัก พวกเขามองซ่งชิงชุนชวนอย่างสนใจใคร่รู้อย่างมากยิ่งนัก
ซ่งชิงชุนชวนรู้สึกอึดอัดกับสายตาพินิจพิเคราะห์ของพวกเขา แต่เธอฝืนข่มเก็บอาการไว้อย่างดีที่สุด นัยน์ตาสีเข้มของเธอจับจ้องที่ซู จือเนี่ยน เธอกล่าวซ้ำอีกว่า “ซู จือเนี่ยน คุณจะ...”
เธอหลุดปากออกมาได้เพียงสองสามคำ ก็ถูกซู จือเนี่ยนพูดสวนกลับมาด้วยเสียงเฉยชา
“คุณครับ ผมสนิทกับคุณถึงขั้นเรียกชื่อกันได้เชียวหรือครับ”
ซ่งชิงชวนชุนอ้าปากค้าง ขณะจ้องมองใบหน้าไร้อารมณ์ของซู จือเนี่ยน เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนเขาผลักไสเธอออกมาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายอะไรสักคำ ด้วยเกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์จะซ้ำรอย เธอจึงถอยหลัง โค้งทำความเคารพเขา พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม “สวัสดีค่ะ ท่านประธานซู ดิฉัน... ซ่งชิงชวนชุนค่ะ ดิฉันขอรบกวนเวลาสักสิบนาทีได้ไหมคะ?”
“ไม่ได้” ซู จือเนี่ยนตอบห้วนๆ ขณะเดินผ่านหน้าเธอไปยังประตูทางออก หลายต่อหลายครั้งแล้วที่เธอเพียรพยายามขอนัดพบเขา แต่ก็ถูกปฏิเสธเรื่อยมา และถึงแม้จะได้พบเขา เธอก็ไม่มีโอกาสได้พูดสักคำ ยากยิ่งนักที่เธอจะได้พบเขาเพียงลำพังเฉกเช่นเมื่อวาน แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เสียเวลาเปล่า หากว่าคราวนี้เธอไม่ได้พูดกับเขา เธอไม่รู้จริงๆ ว่าโอกาสหน้าของเธอจะมาอีกเมื่อไรหร่...
ซ่ง ชิงชวนชุนรู้สึกจนตรอก เธอฉวยมือของซ่ง ซูจือเนี่ยนเอาไว้ มือของเขาอบอุ่นราวกับแสงตะวัน ช่างต่างจากท่าทางของเขาเสียจริง
เมื่อซ่งชิงชวนชุนสัมผัสถูกมือเขา ปลายนิ้วเธอก็สั่นระริกอย่างหวาดๆ จนเธอแทบจะปล่อยมือจากเขา แต่ด้วยความมุ่งมั่นทำให้เธอกุมมือเขาไว้ บางทีอาจเป็นเพราะกำลังกุมมือเขาอยู่ เสียงเธอจึงสั่นเทาเมื่อกล่าวขึ้น
“แค่สิบนาที... ถ้าไม่ได้ ห้านาทีก็ยังดี...”
ซู จือเนี่ยนไม่สนใจคำพูดของซ่งชิงชวนชุน สายตาเหยียดๆ ของเขาจ้องจับอยู่บนมือที่ถูกกุมไว้แน่น ความเงียบและความเฉยเมยของเขาช่างบีบหัวใจเธอนัก “ท่านประธานซูคะ ขอเวลาดิฉันสักครู่ได้ไหมคะ วันนี้ดิฉันมาด้วยเรื่องธุรกิจค่ะ...”
“ไม่สนใจ” ซู จือเนี่ยนดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัว เขาบอกปัดอย่างไม่รีรอให้เธอกล่าวจบ จากนั้นมองเขม็งไปยังมือของเธอที่ยังกุมมือเขาอยู่ เขาเม้มริมฝีปากแล้วกระชากมือกลับอย่างแรง
แรงกระชากของเขาทำให้ซ่งชิงชวนชุนเสียหลัก และเพราะเธอสวมส้นสูง แรงดึงจึงฉุดเธอถลาล้มคะมำไปข้างหน้า โชคดีที่ยามรักษาการณ์ของบริษัทที่ยืนข้างเธอมีปฏิกิริยาฉับไว จึงฉวยแขนเธอไว้ไม่ให้ล้มหน้ากระแทกพื้นได้ทันท่วงที
วินาทีต่อมา ซู จือเนี่ยนส่งสายตาดุดันไปยังยามคนนั้น “ผมไม่ได้จ้างให้คุณมาเป็นตุ๊กตาตั้งโชว์นะ บริษัทนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ๆ ใครจะเข้ามาก็ได้!”
ยามตกใจที่จู่ๆ ซูจือเนี่ยนเขาเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา แต่ก็ฉลาดพอที่จะรีบปล่อยแขนซ่งชิงชุนขวนในทันควัน และเขารีบกลับไปยืนประจำตำแหน่งตัวเอง พร้อมเอ่ยกับซู จือเนี่ยนอย่างนอมน้อมว่า “ครับ ท่านประธาน”