ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 8 นักทำนายครึ่งเซียนเซี่ย ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 นักทำนายครึ่งเซียนเซี่ย

หากทำให้วิญญาณโกรธขึ้นมา ไม่ง่ายเลยที่จะเกลี้ยกล่อมและไม่ใช่เรื่องที่นางถนัดด้วย

คล้ายกับว่า...มีคนบริสุทธิ์ผู้หนึ่งถูกกระชากเสื้อผ้าอย่างกะทันหัน คนมากมายเห็นเขาเปลือยเปล่าเป็นซากกระดูก แล้วจะไม่ให้โกรธเคืองได้อย่างไรกัน

หัวหน้าองครักษ์เดินไปดึงห่อผ้าออก สีหน้าย่อมเปลี่ยนไปในทันใด

พลังสีดำกระจายไปทั่วทุกสารทิศ มันคือวิญญาณทั้งหมด แม้คนอื่นจะมองไม่เห็น แต่เซี่ยเฉียวสามารถมองเห็นได้

ผีตนนี้ไม่ได้น่ากลัวนัก ดังนั้นถึงแม้ดวงวิญญาณจะกระจัดกระจายก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อาจจะประสบโชคร้ายเพียงไม่กี่วัน อีกเดี๋ยวก็จะดีไปเอง

หัวหน้าองครักษ์สั่นสะท้าน

“คุณชาย นี่มันกระดูกมนุษย์” หัวหน้าองครักษ์เอ่ยขึ้นเสียงสั่น

จ้าวเสวียนจิ่งคิดว่าหญิงผู้นี้แปลกมาก “แม่นาง นี่ก็ดึกแล้ว เจ้ามาขุดกระดูกอยู่ที่นี่...ทำไมหรือ เจ้า…กำลังขุดหลุมฝังศพเพื่อจะขโมยของใช่หรือไม่”

จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงของเขาเย็นชาอยู่บ้าง

หากจะมองให้ปกติ ก็คงคาดเดาว่าหญิงผู้นี้คงมีความปรารถนาแปลกๆ บางอย่าง

การขุดหลุมฝังศพขึ้นมานั้น ด้วยรูปร่างหน้าตาของนางแล้ว ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากันเลยสักนิด

“มีคุณธรรมแต่กลับโง่เขลาหรือเจ้าคะ ที่นี่ไม่มีหลุมฝังศพหรือว่าสุสาน ต่อให้เป็นเด็กผู้หญิงที่อยากจะขโมยของจากหลุมฝังศพก็คงไม่ขโมยจากหลุมฝังศพของทาสที่ยากจนหรอก ถึงแม้ว่าจะเจอสักสองตำลึงเงินจากศพ เงินเท่านั้นใช้ไม่นานก็หมดแล้ว และคงจะต้องแอบมาขุดมืดๆ เพื่อไม่ให้มีใครเห็นด้วยเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงนุ่มนวล แต่คำพูดเจ็บแสบ เป็นคำพูดที่ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

ริมฝีปากของจ้าวเสวียนจิ่งกระตุก

โง่เขลา?

“ทั้งที่ไม่มีหลุมฝังศพและไม่มีสุสาน แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นทาส และหากไม่ได้จะขโมยเงิน เหตุใดเจ้าถึงเก็บเงินนี้ไว้เล่า แม่นาง คำพูดของเจ้าดูจะขัดแย้งกันอยู่ไม่ใช่หรือ”

จ้าวเสวียนจิ่งกวาดสายตามองนาง ใช้น้ำเสียงจับผิด

“ข้าเป็นผู้ทำนายชะตาเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวตอบชัดและตรงประเด็น ท่าทางสงบเช่นเคย

จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกประหลาดใจ

กำลังจะถามต่อ ทันใดนั้นก็เหลือบมองเห็นตะกร้าไม้ไผ่ คล้ายกับว่าจะมีกระดาษยันต์สีเหลืองติดอยู่ และยังมีเข็มทิศหรืออะไรสักอย่างอยู่ด้วย

เขาตกตะลึงและประหลาดใจไม่น้อย “ท่านเป็นเทพของเจียงหู[footnoteRef:1]ใช่หรือไม่” [1: เจียงหู ดินแดนของคนยุทธจักร ที่ซ่องสุมกองกำลังนักบู๊ปล้นคนรวยช่วยคนจน]

เทพผู้สง่างามหรือ พบเจอได้ไม่บ่อยนัก?

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว

นางไม่ค่อยชอบคำเรียกนี้เท่าไร

“เรียกข้าว่าครึ่งเซียนดีกว่าเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า ก้มลงไปที่ตะกร้าไม้ไผ่ ดึงธงทำนายโชคชะตาออกมา ด้านบนเขียนว่า ‘นักทำนายครึ่งเซียนเซี่ย’

ทุกคนต่างตกตะลึง

จ้าวเสวียนจิ่งตาโตขึ้นเล็กน้อย แต่ยังมีท่าทีคงสงบนิ่ง สายตาที่ใช้มองเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เป็นนักบวชที่ทำนายชะตาได้อย่างนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

เมื่อเซี่ยเฉียวได้ยินคำถามก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้ารับ จากนั้นชี้ไปยังกระดูกบนพื้น กล่าวว่า “เขาตายที่นี่ ฮวงซุ้ยที่นี่ไม่ดี ข้าจะย้ายเขาไปแล้วสร้างสุสานให้ ตอนนี้ท่านเห็นกระดูกของเขาแล้ว เขาย่อมไม่เป็นสุข ดังนั้นได้โปรดช่วยข้า อย่างที่ทุกท่านเห็นแล้ว ช่วยข้ากลบดินลงไปในหลุมด้วยเจ้าค่ะ”

จ้าวเสวียนจิ่งยังคงไม่ปักใจเชื่อ

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงทำนายชะตามาก่อน

หญิงผู้นี้เอ่ยท่าทางจริงจังอย่าง และนางก็ดู...ราวกับเซียนจริงๆ ทั้งยังสวมชุดนักบวชอยู่ด้วย ดูไม่เหมือนโจรปล้นสุสานเลยแม้แต่น้อย และแม้แต่บรรยากาศรอบๆ กายก็ยังน่าเลื่อมใส

“ท่านบอกว่าสามารถทำนายชะตา...แล้วข้าจะเชื่อได้อย่างไร ไม่เช่นนั้น คนที่ติดตามข้ามาด้วยมีอยู่ไม่น้อย ท่านทำนายชะตาให้พวกเขาสักหน่อยแล้วกัน หากท่านทำนายได้ถูกต้อง ข้าก็จะทำตามที่ท่านบอก หากท่านทำนายผิด ท่านจะต้องถูกส่งตัวไปให้ทางการ” จ้าวเสวียนจิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยเฉียวถอนหายใจ

เข้าใจแล้ว สีหน้านางเดี๋ยวเปลี่ยนไปเดี๋ยวเปลี่ยนมา คนที่พบนางเป็นครั้งแรกจึงมักทำเช่นนี้เสมอ

“ย่อมได้ แต่ว่า…ข้าไม่สามารถทำนายมากๆ ได้ วันนี้…มากสุดคงสักสามคนเท่านั้นเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวกล่าว