ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 7 ลูกแกะที่หายไป ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 ลูกแกะที่หายไป

ผีหัวเราะออกมาเล็กน้อย อาจารย์ท่านนี้งดงามมากทีเดียว แต่ในยามดึกดื่นเช่นนี้คงไม่มีชายใดลุ่มหลงในความงามนี้หรอก!

หญิงงามที่ปรากฏตัวอยู่ในป่าช้า หากไม่ใช่ผีก็คงเป็นปีศาจเท่านั้น จะแปลกมากหากไม่รีบวิ่งหนีไป

ให้ช่วยนางกลบหลุมรึ

เหอะๆ อาจถูกฝังไว้กับนางก็ได้

ในช่วงเวลาที่จ้าวเสวียนจิ่งได้เห็นใบหน้าของผีผู้หญิง ฉับพลันสายตาของเขาก็นิ่งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง

แต่ครู่ต่อมา เมื่อเขาเห็นไก่ตัวใหญ่และ...ตะกร้าไม้ไผ่ข้างๆ ผีสาว

ผีสาวตนนี้ตายไปแล้วแต่ยังถือถุงผ้าไปไหนมาไหนด้วยหรือ

เคยได้ยินมาว่าไก่สามารถขับไล่วิญญาณชั่วร้ายได้ รวมถึงสิ่งชั่วร้ายก็มักจะหลีกเลี่ยงไก่ด้วย แล้วจะมาอยู่กับผีผู้หญิงได้อย่างไร

“นี่มันมนุษย์ เจ้าเอะอะแตกตื่นเกินไปแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม จากนั้นก็เดินตรงไปหาเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวยืนรออยู่

ยิ่งใกล้ถึงก็มองเห็นเซี่ยเฉียวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจ ดึกดื่นเช่นนี้มีเด็กผู้หญิงมาขุดหลุมอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือจะเป็นสุนัขของนาง?

“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่กลางดึก” หัวหน้าองครักษ์ถามทันที พูดจบก็เหลือบมองถุงผ้าที่น่าสงสัยใบใหญ่บนพื้น “แล้วนั่นอะไรน่ะ”

“แค่กๆ” เซี่ยเฉียวไอเบาๆ

จากนั้นจึงหันไปตอบ “หญิงสาวเช่นข้า...เพียงผ่านมาแถวนี้ รู้สึกได้กลิ่นแปลกๆ จึงลองขุดลงไปดูเจ้าค่ะ แต่ขุดไปขุดมาก็ผ่านมาค่อนคืนแล้ว จะทิ้งหลุมขนาดใหญ่เช่นนี้ไว้คงไม่ดี พวกท่านมาได้จังหวะทีเดียว พอจะช่วยข้ากลบหลุมได้หรือไม่เจ้าคะ”

หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ ลมหนาวก็พัดมา

คืนฤดูร้อนเช่นนี้ควรจะมีอากาศร้อนจัด แต่เมื่อมีลมหนาวพัดผ่าน ผู้คนก็อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้

ทุกคนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

“หากทำสิ่งดีๆ ย่อมมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น” เซี่ยเฉียวกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“แล้วแม่นางขุดอะไรขึ้นมารึ” จ้าวเสวียนจิ่งมองนาง ดวงตาของเขาทะมึนขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่มีอะไร แค่ลูกแกะที่หายไปเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าก็จะเอาไปฝังในฮวงซุ้ยดีๆ”

“ลูกแกะที่หายไปอย่างนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วถาม

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ต่างพากันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

คบไฟที่ถือเอาไว้รอบๆ ทำให้มองเห็นชายหนุ่มที่อยู่ตรงกลางเด่นชัดเป็นพิเศษ

เซี่ยเฉียวมองไป เห็นว่าชายหนุ่มผู้นี้ยังมีอายุน้อย คงจะอายุราวยี่สิบปีเท่านั้น มีจิตวิญญาณที่สงบและกระดูกที่สะอาด มีรูปร่างคล้ายกับเมฆที่ลอยนิ่งและหินหยกที่มีสีเขียวปนฟ้า นัยน์ตาเป็นประกายดุจดวงดาว จมูกโด่ง รูปร่างสูงโปร่ง คิ้วยาวไปถึงขมับ ต้องมีวาสนาดีอย่างแน่นอน

คิดไม่ถึงว่าออกมาสู่โลกภายนอกไม่นาน ก็จะได้พบกับคนที่หาได้ยากเช่นนี้แล้ว

รูปโฉมงดงาม

น่าเสียดาย แม้จะมีใบหน้าลักษณะดีงามเช่นนี้ แต่ด้านอื่นๆ กลับไม่สู้ดีเท่าไรนัก

ไม่เช่นนั้นคงไม่ต้องมีผู้ติดตามมากมายถึงเพียงนี้…

ที่มือขวาของเขานั้น ดูคล้ายจะผิดปกติบางอย่าง

เซี่ยเฉียวมองดูอยู่ครู่ใหญ่ อีกฝ่ายยังคงสงบนิ่ง นางจึงสำรวจใบหน้าของเขาอย่างถี่ถ้วน

เขามักถูกเฝ้ามองจนรู้สึกรำคาญอยู่บ่อยๆ แต่เมื่อหญิงผู้นี้มองมา ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่านางไม่ได้กำลังมองเขา แต่ว่า...

คล้ายกับกำลังอ่านหนังสือหรือดูภาพวาดอยู่

ไร้ซึ่งอากัปกิริยาอาการใดๆ เลยทำให้เขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร

เซี่ยเฉียวถอนสายตาจากเขา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย กลับไปมีท่าทีเหมือนเดิม

“หากอยากเห็นลูกแกะของข้าก็ย่อมได้ แต่เมื่อเปิดห่อผ้าออก จะได้กลิ่นที่ไม่น่าพิสมัย ท่านจะต้องช่วยกลบดินให้ข้าด้วย มิฉะนั้นอาจพบกับเรื่องเลวร้ายได้เจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้ว น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับไม่ใส่ใจ

พวกเขาอยู่กันตั้งมากมายเช่นนี้ หากพวกเขาต้องการจะดู นางจะทำอะไรได้

เพียงแต่ว่าผีตนนี้นับว่าเจ้าอารมณ์ทีเดียว